Op de stoep bij Gwy

Zondag 29 juli gingen we wandelen bij de Denderklokjes. Die club organiseerde hun Dender- en Scheldetocht. Daar trokken mijn zoon en ik naar toe.
We trekken meteen maar de poncho aan. Ik schrijf mezelf in als clublid, en mijn zoon als individueel. En we bestuderen het wandeltraject. De tocht is opgebouwd in lussen rond 3 kontrole posten. De 32 stapt eerst een lus van een 8-tal km om dan weer in de startplaats te komen. Dan verenigt ze zich met de 24 in een traject dat er als een dubbele 8 uitziet op de kaart. De kortere afstanden delen de eerste kilometers. De langere afstanden hebben extra lussen. We besluiten eerst die 24 km af te leggen, en als het goed gaat met onze fysiek en met het weer, ook nadien die 8 km te doen.
We wandelen het dorp uit langs de asperges en de gele en rode slasoorten. Bijna meteen belanden we in een stuk weg, waarbij we steeds naar beneden moeten kijken om te zien waar we onze voeten moeten neerzetten. Modder, slijk, grote plassen. De stille zanderige wegen zijn vandaag in sloten herschapen. En het blijft maar regenen. Toch doet af en toe de zon pogingen om er door te komen. Echt donker is het niet. Echt koud ook niet.
De 1ste rust is in een landbouwloods. Tijd voor een warme soep. En nadien weer de regen in. Er is nu weer zo een regenvlaag van jewelste. Zo trekken we naar Baardegem. Een magnifiek traject brengt ons voor de rust naar “Ons huis” aldaar. Die Denderklokjes weten ons wel een huiselijk gevoel te geven. Afin de poncho uit en onze lunch opeten met een lekkere mooi geserveerde koffie. Nu wacht ons een lus van 9 km, een beetje kracht kunnen we gebruiken.
En wat een goed gevoel. Het klaart op. De poncho kan uit. De regenwolken zijn ons gepasseerd. Ook een Reigerstapper die met ons een eindje meestapt besluit om in de volgende rustpost zijn regenkleding af te leggn. We drijven het tempo wat op. Door de moeijlijk begaanbare wegen lag dat immers vrij laag. Op sommige momenten  was het zo glibberige dat wandelaars elkaar de hand moesten geven om een gracht over te steken. Dat is puur avontuur, en zo heb je wat aan je anonieme mede wandelaar. Dat is nu voorbij. Het is nu weer genieten van het landschap. En zo komen we weer in “Ons Huis”
We stappen door naar Lebbeke. Ik weet zo niet wanneer we nu in Aalst lopen of in Lebbeke. Tijdens de wandeling babbelen we zoveel af dat de omgeving een beetje minder belangrijk wordt. In Lebbeke, in de rust op de landbouwloods blijven we weer even zitten. Ook hier weer is het een uitwisseling van ervaringen met andere wandelaars. Na deze rust gaat het weer naar de startplaats. Het is ondertussen goed weer geworden. Ik heb moeite om te plaatsen te herkennen waar ik deze ochtend door gelopen ben. De 4 km-stappers zijn ondertussen bij ons. Aan hun benen te zien hebben zij ook hun aandeel in de modder gehad.
En zo komen we weer in de startplaats. Onze conditie is goed, het weer is heerlijk, dus ook maar die lus van 8 km leggen we af.  Hier wandelen mijn zoon en ik heel alleen. Alleen een wandelkoppel met een uil als huisdier ontmoeten we.
Na het einde van de wandeling laten we ons een broodje met BBQ-worst goed smaken.
En we hopen dat de 20ste editie van deze tocht wat beter weer kent. Zo een tocht langs stille en rustige wegen  is wel de moeite waard. Ik neem alvast afscheid met de groet “Tot volgend jaar”.