Op de stoep bij Gwy

Bij een wandeling in en rond Zelzate vallen twee torens op. Een toren is puntig en roept weinig vragen op. Het is de toren van het gebedshuis van de katholieke gemeenschap. Een andere toren is vierkantig. Het is een houten bouwwerk. Het hout is donker. Op een paar plekken is het cederhout vernieuwd en wat bleker van kleur.
Die toren is ouder dan het gebouw dat er voor staat.  Nu zijn de reglementen zo dat er op de markt 4 hoog moet gebouwd worden. In het verleden was het niet zo. Dat is aan de betrokken zaak duidelijk merkbaar.
De toren is een toren van boogschutters. Je weet - of je weet niet - dat schieten met pijlen vroeger een stiel was, een beroep. Mensen verdienden er hun boterham mee door zich te verhuren aan een of andere krijgsheer. Er waren ook  boogschutters die het erbij deden. Ze hadden hun beroep en konden ook met de boog omgaan. Die mensen groepeerden zich om hun gemeenschap tegen aanvallen van buitenaf te beschermen.
Dat is allemaal verleden tijd. Maar het leeft nog door. Verschillende schuttersverenigingen hebben nog schietingen. Dit kan binnen of buiten gebeuren. In Zelzate is het buitengebeuren aan de watertoren. Daar staan 2 palen waar vogels aan bevestigd worden. En die vogels worden dan afgeschoten. 
Voor de dierenliefhebbers onder ons geen zorg . De vogels zijn geen echte vogels maar een stukje plastiek met een ijzerdraad en wat namaakpluimen, in felle kleuren.
Het schieten kan ook binnen gebeuren. En de betrokken toren is gebouwd om de boogschutters wat comfort te bieden terwijl ze zich oefenen en wedstrijden organiseren .
Ik ben eens het café binnen geweest en heb gevraagd om in de toren te mogen. De foto rechts geeft de binnenkant van de toren weer.
Dat is ondertussen ook weer 2 jaar geleden. Ik zal toch eens opnieuw binnen springen, om te zien hoe de situatie nu is.