Op de stoep bij Gwy

Geen bed gezien vannacht. Ondertussen toch wel wat bijgeslapen.

Mijn impressie van de Ezeltocht heb ik alvast bij de wandelverslagen op de site van Wandelmee. be geplaatst.Dit is de link: http://www.wandelmee.be/wandelmee/wandelverslag/wandelver...

---

Nawoord: De site wandelmee.be is ondertussen uit de lucht. Hier dan een herhaling van het verslag.

Vrijdagavond 29 juni stap ik in Bassevelde van bus 96, en wandel ik de Hasselstraat in. Ginder in de feesttent is het Kermis. De Hasselstraat is een lange weg, en na tien minuten zie ik volk. Dan ineens meer volk. Mensen zijn op stap met ezels. Steeds meer en meer, en dan zie ik ook de feesttent. Frans maakt een opmerking van ezels met 4 poten en ezels met 2 benen. Hiermee krijgt hij de lachers op zijn hand, en stappen we de tent binnen. Ik heb me op voorhand ingeschreven en krijg uit de handen van Charles, een omslag, een fluo armband en een fluo jasje. Het nektouw met mijn startnummer - ik heb nummer 13 - hang ik om. Ik vervolledig de inschrijvingskaart en stopt die in de bus. Ik haal mijn zaklamp uit mijn rugzak. Ik label de bagage en stel die bij de zakken en tassen van de andere wandelaars. Het wordt stilletjes aan 8 uur, en we stellen ons op voor de groepstart. Op een wandeling dicht bij huis zijn er natuurlijk veel bekenden. Het belooft een gezellige nachttocht te worden.

Wij die de 50 stappen worden al snel van de 25 afgesplitst en onze controlekaart wordt dan geperforeerd. Dat geldt als de startcontrole. Zo in het eerste traject hebben we al mooie wegjes over private eigendommen. Zo hebben we een kijk op het leven van de kleine gemeenschap van de Hasselstraat. In het begin is de groep nog tamelijk compact. De snellen zijn nog niet ver vooruit, en de tragen zijn nog niet ver achter. Na de eerste controle vallen er al snel grotere gaten tussen kop en staart . Een Smokkelaar vertelt me dat hij er niets op tegen heeft om alleen te lopen. Hij wil zich niet forceren, maar gewoon zijn eigen tempo stappen. Dat is een houding die veel wandelaars hebben. Anderen zien er echter op tegen om ‘s nachts eenzaam lange stukken af te leggen, en sluiten zich liever aan bij een groepje dat ongeveer in hetzelfde tempo stapt. Want ondertussen wordt het donker.

Ons traject is klaar en duidelijk uitgepijld. De gele pijlen vallen op. Wegmarkering op de grond geven nog meer zekerheid. En in de donkerste gedeelten van de nacht zijn er reflecterende strips op de pijlen geplakt. Dat is ronduit gemakkelijk. Even met de zaklantaarn spelen, en je ziet zo de richting die je uit moet. De rust-en bevoorradingspunten zijn steeds zo ingericht dat we kunnen zitten. En het is steeds binnen: de hal van een showroom, of een loods van een landbouwinrichting . In het begin is er zo een kilometer of 8 tussen de controleposten. Later in de wandeling zullen de trajecten korter worden. De reflecterende wandelpijlen brengen ons door de bossen van de voormalige abdij van Oosteeklo. Ook de Romeinse Heerweg ligt op ons traject. Voor de 3 de rust zitten we in Assenede. Nu begint onze tocht door het krekenlandschap. Het nu goed donker. De geulen en kreken zijn donkerzwarte spiegels bezijden ons. Venijnig bolle kasseiwegen dwingen ons de zaklamp te gebruiken. Waar we eens een betonnen weg hebben, is het pad dat we moeten begaan duidelijker. Het blijft droog en het is redelijk warm. Bij de bagagerust, stop ik dan ook maar mijn jas bij de bagage. Omdat het niet geregend heeft, kleed ik me ook niet om. Alles voelt nog goed aan, zo op de helft van de wandeling. Laat me ook nog vermelden dat we bij deze bevoorrading halfweg ook koffie en sandwiches krijgen. Velen blijven hier dan ook wat hangen. De Doornendijk zelf hebben we in deze nacht niet bewandeld, maar we passeren er wel en kunnen dan ook onder elkaar onze wandelervaringen erover uitwisselen. Iedere wandelaar beleeft een wandeling op een eigen manier, zodanig dat het zeer interessant is de ervaringen van de anderen te horen.
Het is al half drie. Nog altijd pikdonker als ik de voetbal kantine van Boekhoute verlaat. Nu volgen we een groot stuk het Leopoldskanaal in de richting van Watervliet. Voor mij zie ik de lichten van de zaklantaarns van wandelaar. En als ik omkijk zie ik de lichtjes spelen van de wandelaars na mij. Dat lopend licht is wel zo gemakkelijk. Als ik de lichten naar links of rechts zie gaan, weet ik zo al op voorhand dat ik op de pijlen moet gaan letten. Wat ook zeer tof is op de wandeling is dat de rustposten steeds aangeduid zijn met een verlichte ezel. Als we in de donkere verte het lichtende silhouet van een ezel zien, weten we dat we aan een rustpost zijn.

Ondertussen wordt het ochtend. Het wordt klaar en de vogels laten zich ook horen. Helemaal verrast zijn we als we een papegaai te horen krijgen. Ik heb die vogel niet gezien, maar andere wandelaars wel.

Voor onze laatste rust zitten we in Bassevelde zelf. Het is de Ezeltocht, en we kunnen hier een ezelbier drinken. De helpers weten dat mooi te presenteren met kaas en salami.

En dan brengen de pijlen ons weer naar de Hasselstraat. En ook hier weet de parcoursmeester ons weer te verrassen met mooie weggetjes.

Maar natuurlijk ook aan deze 50 km komt een eind.

Het was een mooie, goed georganiseerde tocht. En ik zal met plezier het T-shirt van de Ezeltocht dragen. De leuke nachtelijke tocht rond Bassevelde zal lang in mijn gedachten blijven hangen.

Een medewerker van de kermis in de Hasselstraat heeft net de laatste fles ezelbier uitgeschonken. Het is vroeg in de ochtend op 30 juni 2007.

De kermis staat in het teken van de ezel. Een exclusief ezelbier en een toffe ezeltocht.

Het laatste ezelbier was voor mij, en mijn verslag van de ezeltocht volgt nog. Maar eerst moet ik naar de tandarts.

In de MESA zijn veel foto's gemaakt. Heel wat mensen hebben nu een digitale camera. En naast amateurs als ik, zijn er ook de beroepsmensen.

De ploeg van www.ardenneweb.eu brengt heel wat wandelaars in beeld.
Ondergetekende staat er ook bij, net als ik met Peter Heesakkers aan het stappen ben. Hier is de link:
http://www.ardennesmagazine.be/reportages/region_c/bastog...
De reportage omvat heel wat meer foto's en video's van de MESA.
Alleen van de tweede dag zijn er  980 foto's.
Maar ja, we waren ook met meer dan 13.000 wandelaars.

Wat hebben de religieuze en de reis boekhandel gemeen?
Ze verkopen boeken. En een bepaald soort boeken vind je in beiden. Boeken over pelgrimages, met name.
In de boekhandel van de Karmel in de Burgstraat, te Gent (http://www.carmelitana.be/ ) kocht ik enige tijd terug een boek uit de reeks "Historische Route" van uitgeverij Elmar ( www.uitgeverijelmar.nl )

De auteur, Jan Witte,  beschrijft de route naar Santiago de Compostela vanuit de historie van de pelgrimage.

Hij heeft het ondermeer over de verschillende typen pelgrim. Hij vertelt over de begrafenislegende van Sint Jacob.
De wegen van de camino waar hij aandacht voor heeft zijn de routes door Frankrijk en door Spanje.
De verschillende steden en gebouwen die op de route liggen plaatst hij in een historische context. Het is ook leerrijk te lezen waarom de ene etappe interessanter is dan de andere.
En we maken ook kennis met belangrijke gebeurtenissen uit het verleden. Le Chanson de Roland, bijvoorbeeld. Of El Cid. Een kleurrijk figuur als Cesare Borgia is ook een paar paragrafen waard.
En even onverwacht komen we te weten, dat het dank zij de bedevaarten is, dat de wijn van La Rioja fameus bekend werd.

Het verenigingsblad van de Wandel- en Sportvereniging Egmont zit weer in de bus.
Die wandelvereniging telt meer dan 1000 leden. Heel wat verschillende activiteiten zijn gepland.Er wordt ook terug gekeken op voorbije organisaties. Met veel belangstelling lees ik altijd de verslagen van de GR-tochten. En als Compostela ter sprake komt, lees ik dat ook met een bijzondere interesse.

Als ikzelf naar Zottegem kom, om te wandelen, is de start vrijwel altijd aan de Bevegemse Vijvers. Ik lees nu dat de zwemkom en de feestzaal bijna een jaar dicht gaan wegens herinrichting. Gelukkig niet onmiddellijk. De voorzitter hoopt binnenkort uitsluitsel te geven over de oplossing.

Om wat van de club te smaken, klik dan door op: http://www.wandelclubegmont.be/

MESA, de laatste dag van de 4 daagse

Ik verbleef in het kamp van Marche voor de MESA 2007.

De laatste wandeldag was ook in Marche. Andere kampen bewandelden de lijn van Marcoury naar Marche. Wij bewandelen de lus van Marche naar Marche. Te samen met veel anderen was ik al voor acht uur weg naar het park waar de wandeling zou starten.
Het zou vandaag voor mij een wandeling als einzeilgänger worden. Langs de andere kant heb ik dan ook weer mensen kunnen ontmoeten die ik in de drukte van de vorige dagen niet gezien heb. De wandeling had ook vandaag een magnifiek parcours. Voor Hotton was er op plekken touw gespannen zodanig dat we naar beneden konden stappen in plaats van te glijden. Op andere plekken was het de Echternach processie: een stap naar voor en twee stappen in het glibberige slijk terug glijden. Maar een wandelaar houdt van zulke avontuurlijke aspecten.

Klik op de foto om mijn foto's van deze vierde dag te bekijken.

---

De vierde dag, de laatste dag van de MESA is voor mij als het ware een thuiswedstrijd. Bij manier van spreken dan. De MESA is geen wedstrijd. Wandelen is geen competite maar recreatie. Ik slaap evenwel in Marche en voor deze dag hoeven we niet met de bus naar de vertrekplaats gebracht te worden.
Het was in de nacht van vrijdag op zaterdag wel een rumoerige nacht geweest. Ik heb mijn oordopjes maar gezocht en in mijn oren geplugd, om gespaard te blijven van het gesnurk, gerochel en mensen die babbelen in hun slaap. De oordopjes hadden dan ook nog het voordeel dat ik niet vroeg wakker werd.
En toen ik toch wakker werd, waren er heel wat wandelaars al aan het inpakken. Na het toilet en het ontbijt begon ik er ook maar aan. De slaapzak oprollen en weer in dat zakje krijgen. Het veldbed terugbrengen en mijn waarborg terug krijgen. Evenwel nog niet alles inpakken, want na de wandeling zou ik nog graag douchen.  Ik wil vandaag weer de MESA stappen. Anderen hebben nu voor de mini gekozen, zodanig dat ze vroeg kunnen vertrekken. Er zijn mensen die van ver komen en na de tocht nog uren rijden voor de boeg hebben.
Omgekeerd zijn  er ook mensen die niet vroeg willen vertrekken, en hier nog een nacht overblijven. Zo zijn ze zeker dat ze de parade niet missen.
Ik voel me wat ongedurig, en ga al vast naar de startplaats. Vroeg begonnen betekent dan ook vroeg gedaan. We zijn in Marche met zo een 600 a 700 mensen blijven slapen. Op 13.000 wandelaars is dat niet veel. De vroege start betekent dan ook een eenzame wandeling. Op de bevoorrading is het nergens rijtje schuiven .  Na een gemakkelijke start hebben we een moeilijk slijkerig stuk. Gelukkig nog niet kapot gelopen. Dat is een voordeel van zo vroeg in de wandeling de zitten. Dat komt later nog meer tot uiting. Aan een gebouw van een speleologen club (We zijn aan de grotten van Hotton), struikel ik. Op een bord voor mij lees ik dat we ons op de voie des morts, de doden weg,  bevinden. Ik laat mijn fototoestel maar in mijn tas zitten en concentreer me op de steile hellingen, bochten en dalingen. Gelukkig heeft de organisatie touwen gespannen. Zo kunnen we niet van het pad af geraken.
In Hotton zelf is het dan de grote rust. Ik trakteer mijzelf met een grote beker koffie, met 3 klontjes suiker. Water heb ik in al die dagen genoeg gedronken.
Ik kan nadien met een paar Waalse vrienden meestappen. En naderhand , die mensen zijn sneller dan ik, met een Nederlander uit Reuzel.
Ondertussen komt ook de mini weer bij ons. Sommige zijn zo gekleed dat ze wel uit de etalage van een adventure winkel weg gelopen lijken. Dat zijn waarschijnlijk de lange afstand stappers van de toekomst. Bij anderen is het net omgekeerd. Die zijn niet op het wandelen gekleed, en zien dan ook heel wat af. Maar ik denk dat als ze er hun tijd voor nemen het wel mee valt. Er is tijd genoeg. Voor een groep anders validen heb ik de volste bewondering. Niet alleen voor hen, maar ook voor hun begeleiders. Het is hier geen terrein voor planes walkers. Zo een zwaar terrein moet je wel wat gewend zijn. En zo te zien genieten ze ervan, en slaan ze er zich wel door heen.
En ja het kan niet anders. Het einde komt in zicht. De laatste etappe zit erop.
Toch nog even naar de verkoopdienst van het leger om een nieuwe poncho te kopen. En dan weer naar het kamp om te douchen en te vertrekken.

Mijn 2de MESA zit er op. Nu op naar de 3de.

MESA, De vrijdag: een lus vanuit La Roche

La Roche aan de Ourthe vormde voor ons de derde dag van de MESA. Die dag stapten we niet in lijn, maar in lus. We vertrokken meteen met de MINI-MESA voor een stevige klim. Het was soms zuchten en puffen. En sommige wandelaars moesten langs de kant om even op adem te komen. Maar geen nood. Te samen komen we er wel. De ene wandelaar helpt de andere. En dat was nog maar het begin van deze tocht. De vrijdag vormde een Ardennen wandeling op zijn best.

Klik op de foto hiernaast om mijn foto's van de derde dag op Picasa te bekijken.

---

De vrijdag moeten we niet zo vroeg op. La Roche ligt niet zover van Marche. In ons programma staat nu eens niet de lijn maar de lus. We gaan een tocht maken aan de Ourthe vanuit La Roche. Er zijn heel wat hoogte verschillen te zien op het diagram van de parcours beschrijving. En inderdaad we mogen vanaf het begin flink naar boven. We moeten opletten waar we onze voeten moeten zetten om niet te struikelen. We moeten onze schoen stevig plaats om niet weg te glijden, en omdat we met zoveel zijn, moeten we ook nog opletten dat we niet per ongelijk de wandelaar voor of achter ons hinderen. Integendeel het is kwestie om degene voor ons die wat moeite heeft even onder de oksel mee een duwtje naar boven te geven, zodanig dat de pas kan gezet worden. En omgekeerd, als ik onder een omgevallen boomstam door moet, ben  ik maar al te blij dat iemand me helpt om te voorkomen dat ik met de rugzak vast kom te zitten. Nu, de mensen die de mini stappen,  hebben niet zo een lange afstand af te leggen, maar de pittige stukken blijven hun niet gespaard.
Daarna wordt het wat rustiger. We zijn door het moeilijke stuk wat uiteengerekt en kunnen weer op een normaal tempo stappen. De banken bij de bevoorradingspost zijn welkom voor velen onder ons.
Nadat de mini zich van ons afgescheiden heeft wacht ons weer een zwaar stuk. Het is een vochtige grond met leuke beekjes of stroompjes. Hoe moet ik ze noemen? Af en toe is het springen in plaats van stappen.  Ik kan het ook eens niet na laten om met de grond kennis te maken. Gelukkig niet erg, alleen wat geschaafd.
Als we dan weer naar de Ourthe afgedaald zijn, zie ik daar op het terras heel wat bekenden zitten.  In Maboge zijn we weliswaar nog niet half weg, maar zoveel cafeetjes en terrasjes komen we onderweg ook niet tegen. De trajecten lopen meer door de bossen dan door de dorpjes. En dan later, na de bevoorrading wordt het weer pittig. Weer zijn we op elkaar aangewezen om moeilijke stukken te begaan. Ik weet nu waarom zoveel wandelaars een stok bij hebben.  Vooral op een stuk  bos dat volledig gerooid is, is het moeilijk stappen. De stammen zijn afgevoerd,  maar er liggen van die grote takken. Je kan er over struikelen. Nog erger is het als je erop trapt en het ander einde van de tak tegen het been van een andere wandelaar schuurt.  Het pardon, en c’est rien is dan ook niet van de lucht. Gelukkig komen we dan aan de grote rust. Die kan ik en anderen goed gebruiken. Even bijkomen is wel nodig.
Het ergste is nu achter de rug. De wegjes en paden zijn weer wat breder. In plaats van naar beneden te kijken waar onze voeten te plaatsen kunnen we weer elkaar aankijken en babbelen over van alles en nog wat.
We naderen weer La Roche in een afdaling die nu wel gemakkelijk is, na al hetgeen we  meegemaakt hebben.
Dat lijkt me nu de beste dag van de MESA. Puur avontuur

MESA, De 2 de etappe op donderdag

De schoenen zijn gepoetst. De kleren zijn gewassen. De slaapzak hangt te luchten.

Het is weer voorbij die mooie tocht in de Ardennen.

Stilletjes aan slaag ik er ook in de foto's op het web te plaatsen.

De reeks van de tweede etappe is er ondertussen ook. Klik op de foto.

---

Rond half zes wordt ik op de donderdag wakker. Vandaag vertrekken de bussen wat vroeger. De colonne brengt ons naar Bavigny. Zo te zien een vakantie oord aan het meer van de Boven Sure, in het Grootherdogdom Luxemburg. Vanaf de bus hebben we al magnifieke panorama’s. Dat belooft voor de wandeling.
Eens uitgestapt  vertrekken we beneden en trekken dan  boven om weer naar het meer toe te dalen. We moeten langs een redelijk smal pad, waar hoogstens 2 mensen naast elkaar kunnen lopen. De groep rekt zich dan ook snel uit. En het begint dan ook nog te regenen. Gelukkig niet voor lang.
Aan de aanvliegroute van een vliegveld blijken we in Harlange te zijn. Hier wordt alles in gereedheid gebracht voor een plechtigheid aan de kapel van Onze Lieve Vrouw van Fatima, om de bevrijding van de nazi-onderdrukking te herdenken.
We zitten echt in Luxemburg. Letzeburg noemt het hier. Dat zien we aan de opschriften op verschillende herdenkingsplaten.
Na een tiental kilometer komen we in België. Weer hebben we vandaag een bosrijk parcours over grotendeels onverharde wegen. 
De MESA is er voor iedereen. En ik wil dan ook een speciaal team vermelden. Met speciaal geconstrueerde rol- en draagstoelen, weten ze onze minder mobiele anders validen, een gevoel van avontuur mee te geven.  Met hun speciaal geconstrueerde tuigen, kunnen ze moeilijk terrein aan. De helpers kunnen dragen, rollen, slepen, al naar gelang de omstandigheden dat vereisen.
Ondertussen naderen we Bastogne en Peter Heesakkers vertelt honderduit over de bevrijding van 1944/1945. Ik steek er heel wat van op.
Op het einde koop ik alvast een T-shirt van de 41ste editie van deze tocht. Er is me verteld dat als men te lang wacht, ze al uitverkocht kunnen zijn. Dan speel ik liever op zeker.
En na nog wat gebabbel met bekenden, kan ik de bus naar Marche weer opzoeken.

MESA, Etappe 1: van Etalle naar Florenville

Op de 1 ste dag van de MESA brachten de bussen ons naar Etalle. Tegen 9 uur kwamen we daar aan. Na de toespraken, kon dan de MESA voor ons beginnen.

De etappe is een tocht van bijna 32 km, doorheen het land van Gaumes.

Een fotoreeks van die dag heb ik bij bij Picasa geplaatst. Klik daarvoor op de foto.

En als je toch in Picasa zit, kan je door te zoeken met de tag "MESA" ook foto's die anderen geplaatst hebben, zien.

---

Daar lig ik heerlijk te slapen op een veldbed in een sportzaal in Marche en Famenne. Ik wordt wakker daar het gestommel rond mij. Het is nog vroeg in de morgen. De lichten branden al. Ik sta dan ook maar op, en ga naar de tent waar de wasbekkens staan. Gezicht wassen, tanden poetsen, scheren. En dan weer naar de slaapzaal om me aan te kleden.
Dan naar eetzaal voor het ontbijt. Daar krijgen we gelijk ook een tasje met onze lunch voor de middag.
Rond half acht zullen de bussen vertrekken. Ik zie dat het aanschuiven is bij de toiletten. Gelukkig ben ik eerder geweest. Die kleine dingen uit het kampleven, kunnen iemand grondig ergeren.
Wie klaar is stapt al naar buiten, naar waar de bussen zullen vertrekken, en het is aangenaam om de colonne te zien aankomen. Om 7u35 vertrekken we dan naar Etalle. Na een goed uur rijden zijn we er.
We kunnen nog net de toespraken meepikken. En ik vermeld graag dat er ook vertaling in het Nederlands was.  Nadat het lint doorgeknipt is, zetten we ons in beweging. We zitten van meetaf aan in een bosrijke omgeving. Vandaag staat een tocht van Etalle naar Florenville op het programma. Dit is een tocht in lijn van 32 km. We wandelen ten zuiden van de Ardennen in het land van Gaumes. Onze wegen zijn hoofzakelijk onverhard, maar goed begaanbaar. Het is zelfs vrij vlak.
Op de bevoorradingsposten krijgen we water en fruit. Limonade, koffie, bier kunnen we kopen in ruil voor tickets. Het is aangenaam om bij de posten wat te blijven hangen. Zo maken we meer kans om bekenden tegen te komen. En met onbekenden gesprekken aan te knopen.
We komen ook op een Romeinse heirweg terecht. Er is hier blijkbaar wat oorlog gevoerd. De Romeinen moesten hun troepen snel kunnen bewegen, en het verwondert me dan ook niet dat we hier een vrij vlak stuk hebben.  Als we het in de MESA hebben over de souvenir, de herdenking, dan denken we vooral aan de Tweede Wereldoorlog. Ook in de eerste wereldoorlog zijn de Fransen en de Duitsers hier slaags geraakt. Hun stoffelijke overschotten rusten nu op hetzelfde kerkhof.
Het is dan om Florenville voor ons te zien. Hier is een onverwachte verwikkeling: Wegarbeiders zijn net bezig het wegdek te vernieuwen. We moeten opletten om niet in de verse asfalt te blijven plakken. En dan stappen we het stadje binnen. Een bandje wacht ons muzikaal op. Dat verhoogt nog meer de sfeer.
Het is vandaag een mooi begin van de MESA: alle ingredienten zijn er: de bossen, de GR-paden, de herdenking, en overal komen we vrienden tegen.

Waar eens de Franken doorheen trokken, wandelen wij nu. In onze tocht van Etalle naar Florenville wandelen we ondermeer langs een Romeinse heirweg. De Romeinen hebben de Franken niet kunnen tegenhouden. We zijn nu in de Gaumes. Mensen uit verschillende landen stappen nu te samen op de mars van de vriendschap en de herdenking. Het is de Tweede Wereldoorlog die we hier herinneren, en de waanzin waarvan we toen bevrijd zijn.
Er zijn al fotoreportages van de MESA op het net:
Kijk bij onze Waalse Wandelmeeërs:
Jean Theizen : http://www.wandelmee.be/wandelmee/fotoreportage/fotorepor...
Claude Tixhon :  http://www.wandelmee.be/wandelmee/fotoreportage/fotorepor...
Op de foto, geen Frank, maar Frans, een Nederlandse wandelaar. De man met de rode kledij houdt zijn wandelfoto's bij op: http://www.franshobby.nl/