Op de stoep bij Gwy

Donderdag 22 maart is het al. Het einde van ons verblijf in Israël nadert. En er is nog zoveel te zien, te bezoeken, te leren.
Na het koosjere ontbijt trekken we naar de grote synagoge. Die is vlakbij het hotel waar we verblijven. Mannen mogen niet blootshoofd in de synagoog. Maar geen nood. Bij de ingang liggen papieren keppeltjes klaar. Het vraagt wel enige vaardigheid om die op het hoofd te houden. Zeker als we naar boven kijken om de glasramen van Chagall te bewonderen. En onze gids vertelt ook over de voorzangers, gebedsriemen en andere gebruiken in de erediensten die in de synagoog plaats vinden.

Daarna laat ons weer naar de bus stappen. De Zionberg is ons doel nu. Zoals zoveel plaats is dit hier ook een plek waar de verschillende godsdiensten elkaar ontmoeten. Ons eerste doel is de plek waar Petrus Jezus verloochende. Je weet wel, waar de haan kraaide. We dalen er in het inwendige waar een voormalige Romeinse gevangenis blootgelegd is. Dan gaan we naar het cenakel. Dit is de plaats van het laatste avondmaal. Het is ook de plaats waar de apostelen bijeen kwamen na de kruisiging van Jezus. Wat wij zien is een ruimte gebouwd door de Kruisvaarders.
Dezelfde Zion berg is een belangrijke plaats voor de Joden. Naast reizigers als wij zijn er veel Joodse klassen en schoolgroepen. Hier zie ik op een plakkaat: The world Peace Center en in het Duits staat op een paal: Möge Friede auf Erden sein. We zijn dan bij de Dormition kerk

Dan gaan we de Zion poort door naar het oude stadsgedeelte. De muur is doorzeefd van kogelgaten. Hier is in 1967 verwoed gevochten. Wij gaan doorheen een Byzantijnse Cardo. De winkelstraat uit de Byzantijnse tijd is uit gegraven . En weer toegankelijk. De 2^de tempel was in die tijd al vernietigd. Een stuk van de muur schiet er nu van over. De Klaagmuur. Vandaag zie ik niet veel geklaag. Integendeel veel blijde families. Een aantal jongens doet hier hun Bar Mitswa. Dit is een beetje te vergelijken met het Plechtige Communie feest bij ons in de katholieke parochies.

Daarna worden we weer met de bus opgepikt. Met al dat volk dat hier komt is dit is een hele bedoening. Bussen rijden af en aan om hun reizigers op te vangen.
Wij rijden nu naar het Palestijnse gebied. Naar Bethlehem. De muur is hier van recentere dan de muren rond Jeruzalem. Onze gids verlaat de bus. Haar rol zal overgenomen worden door een Palestijnse gids.
Eerst hebben we een eetmaal in een groot restaurant. Het is simpel en eenvoudig. De tafel wordt gedekt met allerlei gerechten. Alles is vegetarisch. Iedereen eet zoveel hij of zij wil. Het is ook mogelijk er een vleesschotel bij te nemen. Niet iedereen van ons gaat het restaurant binnen. De mensen die de maaltijd overslaan zwerven ondertussen wat door het stadje.

Na de maaltijd stappen we naar de geboortekerk. Van buiten te zien oogt het allesbehalve een kerk. Het lijkt me eerder een vesting, een gebouw dat verdedigd moet worden. De grote poorten zijn dichtgemetseld. De ingang tot de kerk is een kleine deur. Iedereen moet serieus bukken om binnen te kunnen gaan. Binnen is de kerk ruim. De toeristische politie ziet erop toe dat de mannen blootshoofds zijn. We gaan eerst naar beneden, naar de grot waar Maria bevallen is. Dat doen we eerst want er gaat een misviering beginnen, en dan kan er drie kwartier lang niemand binnen.
Er zijn verschillende altaren: Aramees, orthodox en katholiek. Naast de oude kruisvaarders kerk is er een moderne kerk. Dit is de kerk waar de Kerstmis plaats vindt, die over de televisie uitgezonden wordt. Het is ook de kerk waar Arafat zijn zitje heeft. Een beetje onverwachts komen we in de tuin het beeld tegen van de heilige Jerom. Die heeft de bijbel in het Latijn vertaald. 33 jaar is hij er mee bezig geweest.

We dwalen dan nog wat door Bethlehem. En dan stappen we de bus in. Weer naar Jeruzalem.

En dat is dan ook de laatste busrit. Waar het christendom begonnen is, eindigt onze reis.