Op de stoep bij Gwy

Het is nu 2 april, de maandag van de Goede Week. Gisteren was het Palmzondag, en vrijdag is het Goede Vrijdag. Het is dan ook met een vreemde gewaarwording dat ik naar mijn notities van mijn verblijf in Jeruzalem kijk.

Twee weken geleden is het al. We staan op, en worden met de autobus naar de top van de Olijfberg gebracht. Het uitzicht over de oude stad en de Tempelberg is fenomenaal. Eerst hebben we nog de PaterNoster kerk bezocht. Hier zou Jezus zijn leerlingen leren bidden hebben. Het Pater Noster is het Onze Vader. Nu gaan we de weg gaan die Jezus op Palmzondag afgelegd heeft. Hij werd toen toegejuicht. We dalen af door een kerkhof. Opvallend zijn de losse stenen die op de graven liggen. In plaats van bloemen legt men hier een steen op het graf om de dode te laten weten dat men hem niet vergeten is. En dan gaan we naar het heiligdom, dat opgericht is op de plaats waar de Heer weende. Dominus Flevit. Ik moet natuurlijk niet vertellen dat we de weg niet volledig kunnen wandelen, zoals het 2.000 jaar geleden was. De betrokken poort in de stadsmuren is dicht gemetseld, en zal pas geopend worden op het einde van de tijden. Lager in de vallei, nog buiten de muren komen we in de hof van Getsmane. Eeuwenoude olijfbomen groeien hier. Binnen is een dienst bezig. We houden ons dan ook wat stil, terwijl we de kerk van binnen bekijken.

We trekken de oude stad in doorheen de Leeuwenpoort. Hier aan het geboortehuis van de maagd Maria neemt onze reisleider de gelegenheid te baat om de groepsfoto te maken. Ik zal zeker om die foto vragen bij de 2daagse van Blankenberge.

Het is hier ook het beginpunt van de Via Dolorosa. De weg die Christus met zijn kruis aflegde tot aan de Golgotha berg. We gaan die weg nu ook afleggen. De eerste staties missen we. Die bevinden zich op een schoolterrein, en er zijn lessen bezig. Alleen bij de kruisweg op vrijdagmiddag zijn deze toegankelijk. De weg loopt soms door drukke winkelstraten, waar het nauwelijks doorkomen aan is. Ik verwacht zo Veronica of Simon de Cyrener, of Ahasverus de wandelaar, tegen te komen. Je moet ook niet aan grootsheid of wondermooie kunst denken. Zonder toelichting zou ik sommige staties stomweg voorbij lopen. De 8^ste statie is een ronde steen met een gat erin. De 9^de statie is een pilaar met een kruis erop. We komen nu op het dak van de kerk van het Heilig Graf. Op het dak wonen orthodoxe priesters in bescheiden kluizen.

We dalen doorheen de verschillende kerken van het Heilig Graf naar beneden.

Het is middagmaal, en nu gaan we eerst eten. De meesten van ons eten het nationale gerecht: een broodje falafel. Het is ook gelegenheid om wat in de souvenirwinkels wat te kopen.

Na het middag maal zetten we de kruisweg verder. De laatste staties bevinden zich immers binnen, in de kerk van het Heilig Graf. Laat me nog even vertellen dat de Golgotha berg, de plaats waar Jezus en de twee bandieten gekruisigd zijn, nu een deel is van de kerk. Ook het graf waar Jezus begraven is, en nadien verrezen bevindt zich in de kerk.

Je komt zo maar niet de grafkelder binnen. Een priester laat de mensen maar met een paar tegelijk binnen. Rugzakken en grote tassen mogen niet mee. Het is zo klein dat het indrukwekkend is.

Met zo een apotheose, zouden we onze 7^de dag kunnen afronden.

Neen hoor. Na het avondmaal, hebben we nog een trip: Jeruzalem by night.