31-03-07
De namiddag van de 6de dag in Israël
Na het middag eten, rijden we 17 km verder, naar En Gedi. Dit is een oase. Vanuit Masada konden we die in de verte ontwaren. De sfeer bij de ingang is volledig anders dan bij de voormalige vesting. Hier is het groen en fris. Veel kinderen hier. Het is blijkbaar de tijd van de schoolreizen. Ze amuseren zich in het water, en onder de watervallen, en dat met al hun kleren aan.
In het natuurgebied maken we gelijk kennis met een soort cavia of das, die ongestoord in de bomen bladeren aan het oppeuzelen zijn. Kappertjes groeien hier in het wild, maar ik moet zeggen ze smaken toch niet hetzelfde als de kappertjes in de bokaaltjes die we bij de filet américain doen, hier in België.
Hoger, bij de waterval van David, is net het wijfje van een steenbok bevallen. Het jonge diertje springt al heen en weer. En iemand van het natuurgebied houdt de passanten op afstand. Ik ben er niet in geslaagd het op de foto vast te leggen. De huidskleur van de steenbokjes vervloeien met de kleur van de rotsen, waardoor ik geen contrast heb. En ik kan met mijn fototoestel niet genoeg zoomen.
Rond 16 uur ronden we onze wandeling af, en dan rijden we met de bus naar Jeruzalem. Jeruzalem is een stad zo groot als Parijs, en telt 700.000 inwoners. Veel groen en ruimte hier. Maar niet in de oude stad. Ons hotel ligt vlak bij de Jaffa poort.
De oude stad zullen we op dinsdag te voet verkennen.
De Dode Zee en Masada.
Op de ochtend van de zesde dag, ontwaken we aan de Dode Zee. Het is maandag 19 maart 2007. Vanuit de slaapkamer kijk ik uit over de kale bruine woeste rotswanden. Na het koosjere ontbijt trekken we naar het strand van de Dode Zee, Op bepaalde plekken ziet de bodem wit van het vele zout. Ver mogen we de zee niet in. De strandwachten fluiten degenen die de kustlijn wat verlaten snel terug.
Nadien brengen we de valiezen weer naar beneden, en stappen in de bus.
Ons eerste doel vandaag is Masada. Een plaats die de 
Romeinen na de Joodse opstand bijna niet konden innemen. De Zeloten hielden hier zeer lang stand. De belegering heeft maanden geduurd. Onvoorstelbaar hoe de opstandelingen met een paar 100 konden stand houden tegen 8.000 Romeinse soldaten.. Het fort is via een slangenpad te bereiken. Een tocht van ongeveer 40 minuten. We gaan via de kabelbaan naar boven. Goed voorzien van een petje, een zonnebril en water. Want bovenop is er niets te krijgen. We zien de diepe waterbekkens en de ingenieuze aquaducten die Herodes gebouwd heeft om de vesting van drinkwater te voorzien. En hij heeft er zelfs baden aangelegd. Voor zijn grootheidswaanzin was niets onmogelijk. Tussen de ruines, de stenen en het zand is het bijna onmogelijk ons voor te stellen dat hier op het plateau tuinen waren, en groente gekweekt werd. Na de val is de hoogvlakte op een kortstondig byzantijns klooster na, onbewoond gebleven. Nu is Masada een symbool voor de Joodse daadkracht. Iets als de val van Masada mag nooit meer gebeuren.
Naar mijn reis dagboek
Meetjeslandse Kreken
Tussen mijn post zat de Krekennieuwsbrief. Dit is het blad van de afdeling Meetjeslandse Kreken van Natuurpunt. Een mooie foto van sleedoorn die net in bloei komt staat op de voorpagina.
De artikelen zijn weer de moeite waard, en ik noteer uit de aktiviteitenkalender, alvast de nachtegalenwandeling. De Doornendijk is in het tijdschrift weer prominent aanwezig. En zondag zal ik de dijk zeker ook in de Kwarteltochten bewandelen.
De site van de afdeling van Natuurpunt: http://users.telenet.be/krekenland/
De site van de Kwartels: http://users.belgacom.net/dekwartels/
13:05 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: wandel, natuurpunt, assenede
Stoepe
In Ertvelde ligt het gehucht Stoepe. Hier is al vanin de XVIde eeuw een bedevaarts oord.
Een Maria-beeldje ging hier eerst in een eik. Nadien is er een kapel gebouwd.
Nu is er nog altijd op zondag een misviering.
De postkaart hiernaast dateert blijkens de poststempel uit 1930
Over Stoepe: lees meer ....
Langs de Jordaan
De vijfde dag van mijn Israël reis: Naar de Dode Zee.
Onze vijfde dag beginnen we met een boottocht op het meer van Galilea. In het noordoosten, zien we de Golan hoogte, Vlak voor ons in het westen Tiberias, de oude stad waar we overnacht hebben, en hoger gelegen de nieuwe stad, gebouwd na de onafhankelijkheid van Israël.
Na deze boottocht brengt de bus naar een kibboets waar een boot uit de 1ste eeuw opgegraven is. (zie
http://www.jesusboat.com/imgs/site/site/boat.html) Het is waarschijnlijk zo een boot waarin de Joodse vissers een hopeloze zeeslag voerden tegen de Romeinse bezetter.We gaan nog veel langs kibboetsen rijden vandaag. In 1882 was er een eerste immigratie golf vanuit de Zionistische gedachte. Een tweede immigratiegolf in 1911 bracht de kibboets gedachte mee vanuit de ideologie van het socialisme. De kibboetsen waren indertijd bewapend en ommuurd om zich te beschermen tegen hun vijanden. Nu zijn de muren verdwenen. Vanuit de kibboetsen zijn de moerassen volledig in cultuur gebracht: bananen, kiwis, lichis, citrusvruchten, maar natuurlijk ook veel groenten. Ook veeteelt ontbreekt niet. Vele agrarische nederzettingen zijn ook uitgegroeid tot industriële complexen.
Vanuit de moderne tijd weer even in het verleden. We bereiken Beth She’an. Een stadje dat al dateert uit de 5de eeuw voor Christus. We stoppen eerst aan een amfitheater. Dat is zo een Romeins stadium waar sportspelen gehouden werden, en waar tot vermaak van iedereen slaven en wilde dieren met elkaar moesten vechten. 6000 toeschouwers konden de vechtende gladiatoren bewonderen. Iets verder is het toenmalige stadscentrum blootgelegd. Tempels, badhuizen, ook hier weer een theater. De stad was door een aardbeving verwoest en naderhand verlaten. Een gids van een andere groep demonstreert in het theater hoe duidelijk de stem overkomt tot op de bovenste zitplaatsen. Even vermelden, dat de boom die hier geplant is om Jezus Christ Superstar op te nemen, hier nog altijd staat. En nog even wat geografie: Beth She’an ligt 180 m beneden de zeespiegel.
We nemen de bus en blijven de Jordaan links van ons houden. We rijden nu door de Palestijnse gebieden. En zien Jericho. We passeren de plek waar Johannes Jezus doopte in de Jordaan. We zien verschillende kloosters in de woestijn, en rechts van ons de antennes van de miltaire versterkingen. En dan komt de Dode Zee voor ons.
Eerst trekken we Qumram binnen. Hier stappen we uit. Hier zijn in een grot de Dode Zee rollen gevonden. 60 jaar geleden. Na een informatieve film stappen we door de verblijven van de Essenen, een strenge Joodse groep. Ze noemden zichzelf de kinderen van het Licht. Als ik de ingang van de vindplaats zie, verwondert het me niet dat die schriften zolang verborgen gebleven zijn. De grot is onbereikbaar.
Wij terug de bus in, nu naar ons hotel in Ein Bokek. Na het avondmaal, dalen we af naar de Spa, en het verhaal klopt. Je blijft drijven op het zoute water.
Naar mijn reis dagboek
09:17 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: israel, reis
30-03-07
Kwartels en kwarteltochten
Hier in Ma'ayan Harod heb ik de Gilboa wandeling er op zitten. De medaille hangt om mijn nek, en ik laat het certificaat zien.
Ginder zijn er niet veel kwartels. Des te meer kwartels zijn er in Assenede.
Mijn wandelclub richt zondag haar Kwarteltochten in. Wedden dat ze goed weer besteld hebben?
Klik voor de affiche op: http://users.belgacom.net/dekwartels/folder.html
Je bent welkom.
Voor een impressie over een vorige editie, lees het verslag van WandelMarc. Klik hier ...
20:21 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Tags: wandel, kwartels
Het vervolg van de 4de dag
De zaterdag, na de terugkomst vanuit het Gilboa gebergte, zwerf ik nog een beetje door Tiberias. Ik ga er de citadel nog bezoeken en de graftombe van Rambam, met de aangrenzende synagoge. Het is een open synagoge. Ik bedoel daar mee dat er geen dak is. De gedeelten voor mannen en vrouwen zijn van elkaar gescheiden met een wand. De boeken liggen in de ingang die wel overdekt is. Het is vrij toegankelijk, maar natuurlijk respecteer ik de gewoonten en hou mijn hoofd bedekt.
Ik trek ook door het winkelcentrum. Het is sabbath. Alles is dicht. Ik wou nog even internetten. Maar in de internet cafés zegt men me ook “No internet” . Ja, dan blijft het maar een internet loze vakantie. In een Ierse pub zie ik wat medewandelaars, en ik sluit me bij hen aan.
Na het avondeten, houden we het rustig, en gaan vroeg naar bed.
29-03-07
Googelen met je eigen naam
Heb je het al geprobeerd om met google te zoeken op je eigen naam?
Ik wel.
Even een greep uit de zoekresultaten:
Behalve de wandelende G.U.Y. ben ik ook:
De slimste: een naamgenoot uit Eke-Nazareth
De zwemmer: een naamgenoot uit Oostende
De pianist: een naamgenoot uit ???
Ik stond aan de wieg van Oemtata in 1976.
Ik was voorzitter van de VEK nog langer geleden.
Ik ben een bekende Zelzatenaar die fietsroutes ontworpen heeft.
Zoek eens op je eigen naam. Wedden dat je ook verstomd zal zijn over de zoekresultaten?
Maar relativeer de uitkomst. Hou het zoutvatje bij de hand.
23:13 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (1) | Email dit | Tags: google
De 2de dag van de Gilboa mars
Na een korte nachtrust, zijn we klaar voor het 2de gedeelte van de Gilboa mars. De bus rijdt nu wat verder. De startplaats ligt nu wat hoger. We gaan nu de andere kant van het gebergte bewandelen. Het is evenwel nevelig en mistig. Ver over het landschap kijken kan nu niet. Maar nu is het dan ook even kijken naar de onmiddellijke omgeving. Op het Irus pad zien ze de zeldzame iris, een donker paarse iris die alleen maar hier voorkomt. Ik keek er even overheen, maar nadat een medewandelaar er mijn aandacht op vestigde kon ik er niet meer naast kijken. We passeren een aantal bijenkasten, en dat is een reden voor een Nederlander om over een Eindhovense wandeling te vertellen, waarbij een zwerm bijen de wandelaars tot vluchten aanzette. Moet ik nog vertellen dat het gezellig babbelen is met de mensen die we in de gathering de vorige avond ontmoet hebben?
Het is nu ook zo dat na de dag van gisteren het stijgen en het dalen heel wat gemakkelijker is. Onze benen zijn het wat gewoon geworden. Na de rust komen we in een verloren vallei terecht, The Lost Valley. We delen dit met heel wat dagjesmensen. Het is duidelijk een favoriete plaats voor gezinnen met jonge kinderen. Nu is het een lange tocht zigzaggend op de haarspeld manier. Mijn medewandelaars zijn sneller dan ik, en ik zie ze steeds op grotere afstand beneden mij. De modderbrij blijft ons vandaag ook niet bespaard. Maar laat me even vertellen dat hier op het traject verschillende stukken bos in stand gehouden worden dank zij de bijdrage van mensen over de hele wereld. Ik zie ondermeer verschillende keren Charleroi vermeld.
Aai ... De wolken pakken samen. Het wordt donker. Het begint te waaien. Dat is weer de regenjas aantrekken. Even lijkt het erop dat het onweer zich langs de andere kant van het gebergte afspeelt. Maar dan overvalt de storm ook ons. Ik moet even bukken om een vliegende kliko te ontwijken. Mens, wat is dat een sterke wind. Gelukkig ben ik er bijna. De laatste controle komt in zicht.
Taak volbracht. Ik sluit me bij mijn collega wandelaars aan. En wacht op de anderen.
De organisatie heeft gelukkig voorzieningen getroffen om de mensen die niet meer verder kunnen stappen op te halen. Ook in onze groep is van deze faciliteit gebruik gemaakt.
28-03-07
Social Gathering of the Walkers
Na onze wandel tocht doorheen het Gilboa gebergte, brengt de bus ons weer naar het hotel in Tiberias. Hier zijn we nu vrij. De ene rust uit om te bekomen van de zware tocht. De ander zoekt een cafeetje op. Nog een ander zit wire less te internetten. En natuurlijk zijn we met enkele mensen die langs het strand en de winkels van het stadje rond dwalen.
Later treffen we elkaar in de eetzaal van het hotel. De sabbath heeft zich ondertussen ingezet. En dat is duidelijk te merken aan sommige tafels. Vlak bij ons zit een Joods gezin. Het gebed voor het eten doen ze recht opstaand en zingend. En daarna drinken ze de zoete rode wijn.
Laat me even vertellen dat we hier in het hotel een formule hebben waarbij ook de drank inbegrepen is. Degene die het willen kunnen een biertje, een sapje of een wijntje tappen bij hun eten.
We waren vroeg aan tafel, want we willen nog naar de bijeenkomst van de wandelaars. De bus brengt ons weer richting zuiden, naar Ein-Harod Meuhad. Ginds in de kibbutz ontmoeten we onze collega's uit de andere landen. Ik zit tussen de Italianen en de Nederlanders. De plaats van bijeenkomst is een soort volkshuis, of 8-urenhuis, of parochiezaal. Ik weet niet precies hoe ik het moet omschrijven. Er is voor heel wat animatie gezorgd. En de verbroedering zit er duidelijk in. Maar we kunnen het niet te laat maken. Morgen wacht weer een zware wandeldag.