Op de stoep bij Gwy

Op de 3de dag van de Israël reis was het zover. Dat was de dag van de internationale wandeling in het Gilboa gebergte. Door slechte klimatologische omstandigheden heeft de organisatie een en ander aangepast. Het zou onverantwoord zijn 20.000 wandelaars in zulke omstandigheden door de bergen te laten trekken. Dit wordt een week uitgesteld. Voor de wandelaars die uit de andere kontinenten komen, gaat de wandeling wel door zoals gepland. Onze bus rijdt eerst naar een verzamelplaats waar onze groepsleider de controlekaarten krijgt. En dan rijdt de bus verder naar de startplaats.

Het is meteen prijs. De wandeling begint met een zware klim. Een paar flinke stappers als Marc of Jan verlies ik al meteen uit het oog. Terwijl ik op mijn beurt een paar Nederlanders inhaal die voor ons vertrokken zijn. Elk zijn eigen tempo. Het is 20 km, en de eindtijd is op 14 uur gesteld. Tijd genoeg dus.

We zijn met niet zoveel wandelaars zodanig dat het een rustige, wat eenzame tocht wordt. Groen is het wel. Soms wat stekelig door de doornen en de cactussen. De uitpijling is magnifiek. Geen twijfel mogelijk. Op sommige stukken is het afzien. Geloof me, de moddersloeberaars kunnen jaloers zijn op sommige trajecten waar we door moesten. De modder plakt hier ook serieus aan de schoenen, waardoor onze voeten kilo's zwaarder worden.
Om de zoveel kilometer staan er tankwagens met water. Ongeveer half weg is er soep bedeling. En net toevallig als ik er ben, is er ook een groep die met tamboerijnen, er de moed inhoudt, en ons allen verheugt met hun enthousiasme.

Gelukkig maar, want terwijl ik met enkele Nederlanders stap, begint het weer te regenen. De Nederlanders vertellen me, dat ze de dag voordien, in Jeruzalem in de sneeuw gezeten hebben. Vertel dat maar eens als je thuiskomt.
De jongere stappers blijven wat genieten op een droge plek van de magnifieke uitzichten. Zij zullen later bij een bevoorrading van allerlei citrusfruit weer bij ons aansluiten. Naar het einde toe hebben we al dalend weer magnifieke uitzichten over de vallei - je weet wel het land van melk en honing. En via een steengroeve bereiken we de laatste kontrole.

De eerste van de tweedaagse zit erop. En nu kunnen we op de andere wandelaars wachten. Samen uit is samen thuis. Het is nu wat napraten over wat we gezien hebben: de trekvogels als ooievaars en zilverreigers, het af en toe verspringen van ons mobieltje naar Palestina of Jordanië, de planten als wilde cyclamen, peper en venkel. En nog meer ...