Op de stoep bij Gwy

Aan het station van Haaltert worden wandelaars opgehaald. Een auto van de WSV De Sportvrienden wacht op wandelaars die in Heldersem willen meestappen. Een auto van Euraudax Haaltert wacht op de stappers die vanuit Ede willen vertrekken. Met deze laatste rijd ik mee. Het is nog rustig in de startzaal. Een paar kennissen zijn er al, en ik kan hun tafel delen.
Bij de inschrijving krijgen we als nieuwjaarsgeschenk al meteen een T-shirt met de mascotte van Euraudax Haaltert: het varken. Ik betaal voor de 100 km. Dat is een bedrag dat ook inhoudt: wat te knabbelen en te drinken op de wagenrusten. Tussen de tweede en de derde lus een koude schotel. In de volgende grote rust een warme maaltijd. En vlak voor de laatste lus een ontbijt.
De startzaal loopt langzamerhand vol. En als de tijd er is, kan Paul de start fluiten. Het vriest niet, Maar een jas kunnen we wel gebruiken. De enige uitzondering is Joost, die zoals gewoonlijk in T-shirt loopt. We trekken door Nieuwerkerken naar Aalst. Het land van Aalst is niet bosrijk. Onze eerste wagenrust is aan de Osbroek. En dan trekken we dit natuurgebied in. Onze tweede rust is op een parking. En we hebben goed doorgestapt> Zo blijkt het als we weer in het Hof Ter Ede aankomen. Voor de mensen die de 25 gekozen hebben zit de wandeling erop.
Onze tweede lus brengt ons weer naar de stad Aalst. Leuke onverwachte hoekjes verrijken deze stadswandeling. En we komen verschillende verklede mensen tegen. Carnaval wordt hier goed voorbereid. Het is ondertussen al donker geworden. De baankapitein leidt ons vooral langs verlichte wegen.
Iets na 9 uur kunnen we aan de derde lus beginnen. In de eerste helft hebben we af en toe wat regen gehad. Nu in de nacht blijft het droog. Een thermometer geeft 4 °C aan. In dit traject bewandelen we Aaigem en Denderhoutem.
Als we door de kerkdorpen trekken kijken de mensen verwonderd naar de groep wandelaars. Ze vragen zich af wat ons bezield om voor ons plezier zomaar 100 km te stappen. Met het tempo dat we aanhouden, laten we de woonkernen steeds snel achter ons. Maar ja het is al vroeg donker en het blijft donker. Er is dan ook weinig te zien. Het is een typisch EURAUDAX tocht, geen wedloop, geen wedstrijd, maar je wordt wel goed op de proef gesteld. De groep blijft mooi te samen . Er vallen vrijwel geen gaten tussen de deelnemers in.
Na een ontbijt met een zachtgekookt eitje, ham, kaas en heel wat koffie kunnen we aan de laatste vijf uur beginnen. Dit traject brengt ons naar Denderleeuw. Een Padstapper rekent het ons voor: minimum 9 km gaan. Evenveel kilometer terug. Dat is ginder een plaatselijke lus van 6 km. De wagenrusten zijn feestelijk nu: Luk trakteert omdat het zijn verjaardag is, en Gilbert trakteert omdat hij zijn 10de gouden arend behaalt.