Op de stoep bij Gwy

Is je website een beetje goed? Laadt ze snel? Is ze te vinden door anderen?
Laat je bladzijden eens analyseren door:
http://firefactor.coffeecup.com/
Een analyse is gratis. Al krijg je er wel gelijk een vraag bij om 49 $ over te maken, voor een meer diepgaand onderzoek.
Mijn FireFactor Website Score is 5.4 op 10. Mijn log is weinig bereikbaar volgens het mini rapport. Dat is dan de koude kant. Langs de warme kant zie ik dat, ik citeer: Your site has a quality rating of 100%.

Een mooie droge zondag is een uitstekende gelegenheid om naar de kust te gaan wandelen. Zeker als de 2daagse haar stormtocht organiseert. Het is wel geen IML-wandeling. Het is niet eens een wisselbekertocht. Strand en duinen zijn evenwel altijd de moeite waard.
In het station van Gent Sint Pieters is het duidelijk dat ik niet de enige ben die zo een goed gedacht heeft. In Blankenberge bij het verlaten van de trein valt het nog meer op met hoeveel wandelaars we zijn. In de inschrijvingszaal kost het de organisatie wat moeite om de massa ingeschreven te krijgen. Het is een wachtrij van misschien wel een half uur. Gelukkig helpt de ene mens de andere. Ik kan er niet goed tegen om in zo een mensenmassa te staan, en ga in de zaal zitten. Een vriendelijke Florastapper koopt ook voor mij de inschrijvingskaart. Waar voor mijn dank.
Er zijn verschillende afstanden uitgepijld en in samenwerking met de stadgidsen is er ook een zoektocht voorzien. Ik wil de trein van 14 uur terug nemen En dat stelt even keuze problemen. De 12 km lijkt me dan te kort en de 21 km dan weer te lang om op drie en een half uur af te wandelen. Goed ik schuif de keuze voor mij uit. Desnoods neem ik dan maar een trein later terug.
Alle afstanden vertrekken samen, om even wat in de stationsbuurt te zigzaggen. Wandelaars wandelen aan hun eigen tempo. Ik steek de trage voorbij, en de snelle steken mij voorbij. Aan het onderlinge gebabbel te horen zijn er heel wat Franstalige broeders naar hier afgezakt.
We gaan een soort overdekte trap op en komen aan de dijk. Van daaruit krijgen we dan een mooi traject langs groene wegjes, langs voetgangerpaadjes. De eerste rust is in het vakantie oord Floréal, en dan gaat het naar Uitkerke. Aan de zoektocht doe ik niet mee. Het valt me evenwel op hoeveel mensen de standbeelden bestuderen om het antwoord op de vragen te vinden. In de Wullok, onze 2de rust moet het antwoordformulier ingegeven worden. In deze jeugdherberg trakteert de organisatie de deelnemers op glühwein dan wel chocomelk.
Via de rand van de polders komen we aan de monding van de Blankenbergse vaart, en dan mogen we door de duinen naar Wenduine. Het gaat over verharde paden en stapt lekker weg. In de Wielingen is de 3de rust. Na de rust in deze zwemkom is zo te zien een lus van 6 a 7 km gepijld, om dan naar hier terug te keren. Met het oog op de wandeltijd besluit ik hier om niet voor de lus achter de zwemkom te kiezen maar de pijlen naar de dijk te volgen. Die brengen  ons naar het strand.
Dat is nu de ideale wandeling aan de kust: zicht op vakantieoorden, duinen, en nu over het strand heen. Een plakkaat geeft aan dat we tot aan de duinentrap over het strand wandelen. En als ik voor mij de wandelaars naar rechts zie afbuigen, weet ik dat daar de trap is. Nu vervoegen we de 12 km wandelaars en gaan door de duinen naar de haven van Blankenberge.
En zo zit deze mooie kustwandeling erop. Met een plankje met brood en hoofdvlees en een kom soep kan ik deze mooie zonnige tocht afronden. Een mooie droge zondag is een uitstekende gelegenheid om naar de kust te gaan wandelen. Zeker als de 2daagse haar stormtocht organiseert. Het is wel geen IML-wandeling. Het is niet eens een wisselbekertocht. Maar strand en duinen zijn altijd de moeite waard.
In het station van Gent Sint Pieters is het duidelijk dat ik niet de enige ben die zo een goed gedacht heeft. In Blankenberge bij het verlaten van de trein valt het nog meer op met hoeveel wandelaars we zijn. In de inschrijvingszaal kost het de organisatie wat moeite om de massa ingeschreven te krijgen. Het is een wachtrij van misschien wel een half uur. Gelukkig helpt de ene mens de andere. Ik kan er niet goed tegen om in zo een mensenmassa te staan, en ga in de zaal zitten. Een vriendelijke Florastapper koopt ook voor mij de inschrijvingskaart. Waar voor mijn dank.
Er zijn verschillende afstanden uitgepijld en in samenwerking met de stadgidsen is er ook een zoektocht voorzien. Ik wil de trein van 14 uur terug nemen En dat stelt even keuze problemen. De 12 km lijkt me dan te kort en de 21 km dan weer te lang om op drie en een half uur af te wandelen. Goed ik schuif de keuze voor mij uit. Desnoods neem ik dan maar een trein later terug.
Alle afstanden vertrekken samen, om even wat in de stationsbuurt te zigzaggen. Wandelaars wandelen aan hun eigen tempo. Ik steek de trage voorbij, en de snelle steken mij voorbij. Aan het onderlinge gebabbel te horen zijn er heel wat Franstalige broeders naar hier afgezakt.
We gaan een soort overdekte trap op en komen aan de dijk. Van daaruit krijgen we dan een mooi traject langs groene wegjes, langs voetgangerpaadjes. De eerste rust is in het vakantie oord Floréal, en dan gaat het naar Uitkerke. Aan de zoektocht doe ik niet mee. Het valt me evenwel op hoeveel mensen de standbeelden bestuderen om het antwoord op de vragen te vinden. In de Wullok, onze 2de rust moet het antwoordformulier ingegeven worden. In deze jeugdherberg trakteert de organisatie de deelnemers op glühwein dan wel chocomelk.
Via de rand van de polders komen we aan de monding van de Blankenbergse vaart, en dan mogen we door de duinen naar Wenduine. Het gaat over verharde paden en stapt lekker weg. In de Wielingen is de 3de rust. Na de rust in deze zwemkom is zo te zien een lus van 6 a 7 km gepijld, om dan naar hier terug te keren. Met het oog op de wandeltijd besluit ik hier om niet voor de lus achter de zwemkom te kiezen maar de pijlen naar de dijk te volgen. Die brengen  ons naar het strand.
Dat is nu de ideale wandeling aan de kust: zicht op vakantieoorden, duinen, en nu over het strand heen. Een plakkaat geeft aan dat we tot aan de duinentrap over het strand wandelen. En als ik voor mij de wandelaars naar rechts zie afbuigen, weet ik dat daar de trap is. Nu vervoegen we de 12 km wandelaars en gaan door de duinen naar de haven van Blankenberge.
En zo zit deze mooie kustwandeling erop. Met een plankje met brood en hoofdvlees en een kom soep kan ik deze mooie zonnige tocht afronden.

Daar is de toren weer. Gisteren keek ik op het perron gewoontegetrouw naar boven.
Wat een verrukking de toren met het uurwerk is er terug.

Zo herken ik weer het station.

Dit is een goed voorteken, voor de overige projecten die aan Sint Pieters station uitgevoerd worden

Voor vandaag heb ik de stormtocht in Blankenberge uit gekozen. Met zo een weer is het heerlijk om een strand- en duinwandeling te maken.
Ik was niet de enige.

Lees mijn indrukken over deze zonnige tocht. KLIK HIER.

Bekijk de fotoreportage van Noel op wandelmee.be KLIK HIER
De URL van de inrichtende club is: www.2daagse.be

Gisteren was ik op een avond waarbij Lieven Debrauwer zijn kortfilms toonde.
Gewoon fantastisch. Een aanrader.
Mijn verslag schrijf ik nog uit.
De vereniging heeft al foto's van de avond gepost. KLIK HIER.

De URL van de cineast is: http://www.lievendebrauwer.be/

Hoi allemaal, Ik wil jullie bij deze aankondigen dat een dame die vlak bij mij woont, haar gouden arend zal behalen.
Een gouden arend houdt in dat je in een bepaalde regelmaat lange afstand wandeltochten hebt afgelegd.

Ik heb de schema's nu niet bij  de hand  maar ik kan je wel vertellen dat er heel wat serieuze tochten bij zitten. Denk dan aan voettochten van 100 km en meer.
Steun haar. 9 december in Haaltert is de poging. En met onze steun zal ze er ook in slagen.

Op wandel in Zwijnaarde

Sommige mensen hebben zich geweldig veel voor de wandelsport ingezet. Zo iemand is Maurice De Bruyne. Hij is de stichter van de PWC Merelbeke. Hij heeft die club steeds geanimeerd en bezield, en wist door zijn enthousiasme veel mensen voor de wandelsport in clubverband te boeien. In 2005 is hij vrij onverwachts overleden.
Ik vind het mooi dat de Postiljonners nu een Viggaaltocht naar hem genoemd hebben. Dat wordt dan ook een wandeldag, zoals hij het graag zou gehad hebben.
De vertrekzaal is in Zwijnaarde Dorp, vlak bij Gent. De zaal is bereikbaar met de stadsbussen, en met streekbussen ook, daar niet van.
Het is een soort gemeenschapzaal met een podium vooraan. Op het podium staan de tafels voor de inschrijving. De gelegenheids sticker draagt de afbeelding van de heer De Bruyne, met zijn opvallende snor.
Er zijn korte wandelingen van 4 en 6 km. Iedereen kan die wandeling maken. De tocht is te doen voor kleine kinderen, voor mensen met buggy’s, voor rolstoelwandelaars.
Degenen die een paar uur buiten willen zijn kiezen voor de 12 km. En voor de wandelaar die wat meer wil, is er een 20 km uitgepijld.
Het regent, niet erg, maar wel gedurig. Het wordt een wandeling met paraplu dan wel poncho.
De start is voor alle wandelaars dezelfde. De splitsing volgt later. Ik heb voor de 20 gekozen.
Via paadjes doorheen de tuinwijken leiden de gele pijlen ons het woondorp uit. We stappen ondermeer ook door buurtpark Hekers. Groen zet de toon. Eerst van de tuinen, dan van het park. De groene weiden trekken we nadien door. We laten de stad steeds meer achter ons en gaan naar het landelijke Zevergem.
Ik krijg het vrij warm, en trek bij de eerste rust mijn trui uit. Die gaat de rugzak in.
Na de rust gaan we achter de kerk weg. Via de Blijpoel komen we in het gebied van de meanderende Schelde armen. Deze zijn nu afgesloten van de rechtgetrokken Schelde, en hier is dan ook een waar paradijs voor vissers en natuurliefhebbers. We volgen voor een gedeelte de wandelroute van het Doornhammeke. De pijlen brengen ons nu langs de Scheldedijk, die we stroomopwaarts volgen. Af en toe houdt het nu een beetje op met te regenen. Aan de kant van de weg mooie kleurcombinaties van bruine bladeren en groene weiden. Dat wordt dan nog verrijkt met donkere plassen en meanderarmen.
Aan een natuurgebied (De Vaernewyck) hebben we ons verste punt bereikt en keren we terug. Oei, dat is hier wel voor de avontuurlijke wandelaar. Slijkerige gladde paden passeren onder onze voeten. Gelukkig is er onder de weg hard. We zakken niet in de modder weg. Naast ons kunnen we de herfstige paddestoelen bewonderen. Boven ons zijn het de ganzen die de show stelen. Via een lange kasteeldreef komen we dan weer in Zevergem. Het is ondertussen opgehouden met regenen. De mensen die nu starten hebben een droge wandeling. En ik kan de laatste kilometers langs de Schelde met een medelogger afstappen. Altijd gezellig.
De apres-walk is hier ook goed verzorgd. Het is gezellig even na te babbelen.
Een wandeltocht is een gezellige activiteit. Geen punt als het weer wat minder is. Dat vangen de helpers op met warme dranken: koffie, soep en glühwein. Naast mij zit een jong ouderpaar met 2 kinderen gezellig pannenkoeken met confituur en suiker te eten. Het smaakt hun heerlijk.
Het is dan ook met een goed en opgeruimd gevoel dat ik deze wandeling verlaat en de bus naar huis neem.

Ik mocht al van een paar wandelclubs hun agenda 2007 ontvangen.
In de cold foot gathering of the quails kregen we al de Marching 2007.
Een groot aantal clubmensen hebben op www.wandelmee.be al hun voornemens bekend gemaakt.
Ik kan niet achterblijven.
Een vooruitblik op mijn 2007- wandelingen vind je hier: http://home.scarlet.be/~guyverhe/jaar2005/gwywandel10.html

Na de bosrijke tocht gisteren, opteer ik voor vandaag voor een meer waterrijke tocht, langs de Schelde, langs Scheldearmen, langs grote plassen.

De PWC Merelbeke levert vandaag haar bijdrage aan de Viggaaltochten, door een wandeling die vanuit Zwijnaarde vertrekt.
In 2005 is de voorzitter, en stichter van de wandelclub, de heer Maurice De Bruyne, overleden, en als herdenking aan de 28 jaar dat die man de club geleid heeft, draagt de wandeling nu zijn naam. De tocht gaat door als herdenkingstocht.
De afstanden zijn 4 en 6 km, toegankelijk ook voor buggies, rolwagens, rolstoelen, mensen met krukken. De standaard wandeling is 12 km. De meer avontuurlijke mensen kunnen voor de 20 km kiezen.

Mijn verslag van deze tocht komt nog.

Voor hun herfsttochten zijn de Trekvogels van Boekhoute neergestreken in Eeklo. Het is een mooie dag. Het is  wat bewolkt, en de zon breekt af en toe door.
Ik kies voor de 18, waarbij we dan meteen gratis een extra kilometer bij krijgen.  De 6, de 12 en de 18 vertrekken allemaal te samen. Dat we in onze wandeling exotische dieren als lama’s,  kamelen en struisvogels tegen komen, zijn we al gewoon, maar nu komen we leeuwen en tijgers tegen. Op de grote parking is een circus opgesteld. De gele pijlen leiden ons dan langs wat straten met kleine arbeiders woningen om al snel in de open natuur te belanden. Geweldig veel eikenbomen langs de kant van de weg. Grijswitte paddestoelen, met hoeden groter dan mijn hand groeien langs de gracht tussen het gras en de afgevallen eikenbladeren. We wandelen richting Waarschoot via verharde wegen.  We komen aan de Lembeekse bossen. Dat is wandelen op zijn best, door heen de nu lichte bossen, met zijn enorme variëteiten aan kleuren, en verkleuringen. Er zijn meer bladeren onder onze voeten, dan boven onze hoofden. Naast de zanderige paden, zien we heel wat paddestoelen.  De bossen zijn na de 2de wereldoorlog aangelegd. De kazematten erin, dateren nog van de tijd dat de zandrug zonder bomen was. De Antwerpse heerweg loopt er doorheen. In Lembeke hebben we onze rust. De 18 heeft hier nog een extra lus. Dit traject brengt ons eerst langs een zone met grote villa’s op grote stukken grond, naar de Heihoek. Aan het standbeeld van Clara Galette worden we weer het bos ingestuurd. Hier staat nog een kapel, opgericht ter ere van Onze Lieve Vrouw van Zoete Troost en Vrede, omdat Lembeke van het oorlogsleed gespaard gebleven is. Een kazemat is er omgebouwd tot een Mariagrot. In die bossen zie ik tussen de vele mooie paddestoelen, ook een kring van vieze slijmerige groene paddestoelen. Het zijn plaatjeszwammen van een paar cm. met een ring rond de steel. Zoiets vies zal niemand willen plukken.
We komen terug in de voetbalkantine, waar we de eerste rust hadden, en trekken dan weer de bossen in. Er zijn meer mensen met het fototoestel in de aanslag om zo een kaarsrechte stinkzwam, of zo een kleurrijke vliegezwam te fotograferen. Het valt me ook op, dat er vrij veel wandelaars met hond zijn. Hier en daar moeten ze die aan de lijn houden, maar meestal lopen die handen hun baasjes vooruit.
Uiteindelijk naderen we Eeklo weer. De parcoursuitzetten brengt ons eerst nog  naar links, de Lekestraat in, voor een parcours dat ons via de zwemkom terug brengt . De pijlen laten ons dan de straat oversteken, en via de sportvelden keren we naar de startplaats terug..
Het was een mooie natuurtocht, die zijn naam “herfstwandeling” eer aan deed.