Op de stoep bij Gwy

Voor hun herfsttochten zijn de Trekvogels van Boekhoute neergestreken in Eeklo. Het is een mooie dag. Het is  wat bewolkt, en de zon breekt af en toe door.
Ik kies voor de 18, waarbij we dan meteen gratis een extra kilometer bij krijgen.  De 6, de 12 en de 18 vertrekken allemaal te samen. Dat we in onze wandeling exotische dieren als lama’s,  kamelen en struisvogels tegen komen, zijn we al gewoon, maar nu komen we leeuwen en tijgers tegen. Op de grote parking is een circus opgesteld. De gele pijlen leiden ons dan langs wat straten met kleine arbeiders woningen om al snel in de open natuur te belanden. Geweldig veel eikenbomen langs de kant van de weg. Grijswitte paddestoelen, met hoeden groter dan mijn hand groeien langs de gracht tussen het gras en de afgevallen eikenbladeren. We wandelen richting Waarschoot via verharde wegen.  We komen aan de Lembeekse bossen. Dat is wandelen op zijn best, door heen de nu lichte bossen, met zijn enorme variëteiten aan kleuren, en verkleuringen. Er zijn meer bladeren onder onze voeten, dan boven onze hoofden. Naast de zanderige paden, zien we heel wat paddestoelen.  De bossen zijn na de 2de wereldoorlog aangelegd. De kazematten erin, dateren nog van de tijd dat de zandrug zonder bomen was. De Antwerpse heerweg loopt er doorheen. In Lembeke hebben we onze rust. De 18 heeft hier nog een extra lus. Dit traject brengt ons eerst langs een zone met grote villa’s op grote stukken grond, naar de Heihoek. Aan het standbeeld van Clara Galette worden we weer het bos ingestuurd. Hier staat nog een kapel, opgericht ter ere van Onze Lieve Vrouw van Zoete Troost en Vrede, omdat Lembeke van het oorlogsleed gespaard gebleven is. Een kazemat is er omgebouwd tot een Mariagrot. In die bossen zie ik tussen de vele mooie paddestoelen, ook een kring van vieze slijmerige groene paddestoelen. Het zijn plaatjeszwammen van een paar cm. met een ring rond de steel. Zoiets vies zal niemand willen plukken.
We komen terug in de voetbalkantine, waar we de eerste rust hadden, en trekken dan weer de bossen in. Er zijn meer mensen met het fototoestel in de aanslag om zo een kaarsrechte stinkzwam, of zo een kleurrijke vliegezwam te fotograferen. Het valt me ook op, dat er vrij veel wandelaars met hond zijn. Hier en daar moeten ze die aan de lijn houden, maar meestal lopen die handen hun baasjes vooruit.
Uiteindelijk naderen we Eeklo weer. De parcoursuitzetten brengt ons eerst nog  naar links, de Lekestraat in, voor een parcours dat ons via de zwemkom terug brengt . De pijlen laten ons dan de straat oversteken, en via de sportvelden keren we naar de startplaats terug..
Het was een mooie natuurtocht, die zijn naam “herfstwandeling” eer aan deed.