Op de stoep bij Gwy

Moe en uitgeblust door hectische toestanden en lange inspannende werkdagen ben ik aan een sportieve wandeling toe. Lekker doorstappen, een hoog tempo aanhouden, je terug goed in je vel voelen. Dat is zo een beetje waar ik naar hunker. Maar dat niet alleen, ik wil ook wel de veel gelukkige, lachende, contente gezichten zien van andere wandelaars. Ook dat is een opsteker. Dus op deze zaterdagmorgen naar Oosteeklo, voor een ontmoetingrijke, en zuurstofrijke boswandeling.
Het is nog nevelig en mistig als ik aanzet voor de 24 km. We vertrekken langs het Gooiken, om dan via de akkers van een voormalige abdij naar de bossen te trekken. De Antwerpse Heirweg, is hier bekasseid. Het is een oude weg met oude bomen en een enorme variëteit aan paddestoelen. Grote platte hoeden op een steel, knolvormige bovisten, gebarsten en gebogen zwammen laten zich bewonderen tussen de vele eikels en dennenappels.  Onze voeten bewegen zich door de gele en bruine bladeren. De weg voor ons laat een mooi lichtspel zien van  nog groene en al bruine kleuren. Vogels in de bomen zorgen voor de muzikale begeleiding.
Af en toe heeft de parcoursbouwer de bossen onderbroken om ons langs bewoonde gebieden te leiden. Soms van die oude kleine huisjes, waarvan ik me afvraag of er wel plaats is voor een badkamer. Soms langs kanjers van huizen, waarvan ik mij afvraag waar de mensen de tijd vandaan halen om ze te onderhouden.  De mooie tuinen zijn een lust voor het oog van de voorbijgaande wandelaar.
Tussen de wat oudere bossen zijn er ook pril jonge bossen. Geboortebossen zijn er per jaar aangelegd. Ieder boom is er een van een jongen of meisje dit in dat jaar geboren is.
De wandeling is opgebouwd  langs twee rustposten. Het is een wandeling ter gelegenheid van een kermis. Kermis betekent elkaar ontmoeten. Deze gedachte heeft de parcoursmeester in de wandeling door getrokken. Door wat wegen te voorzien waar de gaande en de komende wandelaars elkaar kruisen, ontmoeten we veel vrienden en kennissen om elkaar goede dag te zeggen.
En het is natuurlijk altijd leuk om in de rustposten, waar ik telkens 10 minuten voor uittrok, een goede babbel te hebben.
Nu dat is een wandeling die deugd gedaan heeft.
Voor een ander verslag, inclusief een kaartje en een mooie fotoreeks, lees het verslag van  Willy en Caroline op:  http://www.panthera.be/archieven/225