Op de stoep bij Gwy

Na een nacht vol onweer en neerslag, is het laat opstaan op de donderdag 24 augustus. De bussen pikken ons, hier in Ieper, pas om kwart voor negen op. In Poperinge waar de wandeling begint, is het startsein al om 8u30 gegeven. De grote massa is dan ook al voor ons weg. Geen wachttijden vandaag. In de bus stappen, inscannen en weg wezen. Geen gedrum en gestoot. Ieder kan gelijk op zijn eigen tempo stappen. Wandelen is geen wedstrijd, het is een individuele belevenis van de ene voet voor de andere te kunnen zetten. Nu goed, terwijl we in de bus zitten, zien we de heuveltoppen al voor ons, en vragen we ons af welke ze zouden bestijgen. Nu staan we ervoor, en ze lijken nog zo ver weg. Kleine kinderen langs de weg vragen hun mama hoeveel mensen er nog zullen passeren. Nu er staat hun nog wat te wachten, want ik denk dat de wandelaars nog tot 10u30 mogen vertrekken. En we zijn met zo een 4.000 a 6000 mensen. We gaan in richting Reningelst.

Een paar smokkelaars halen me in. Ik op mijn beurt haal een Nederlander in, die vorig jaar in de tent naast mij lag. Gedurende het voorbije jaar zijn we mails blijven uitwisselen. Ondertussen zijn we in Reningelst. Het gaat nu verder naar Westouter. Naast de scanning wordt ook schriftelijk ons deelnemingsnummer genoteerd. Die organisatie speelt op zeker. En dan trekken we richting Franse grens. We slaan zo een grintweg in. De grintweg verandert in een landweg, volledig begroeid, om dan het bos op de flank van de Zwarte Berg in te trekken. Waar hebben ze dat wegje gevonden? Het stijgt flink, het is flink glad en ondertussen hebben we de muziek die vanuit de Bellestraat tot hier doordringt. When the saints go marching in. Nu voorlopig is het wat hijgen en puffen om boven te geraken. Ik heb niet eens oog voor de mooie paddestoelen hier. Anderen wel, en de wandelaars na mij, plannen om hier zondag terug te komen om het traject in alle rust af te leggen.

Eens boven nemen veel wandelaars de gelegenheid te baat om de fameuze picon te proberen.

Het was een steile klim, en nu hebben we een steile afdaling. Gelukkig ondertussen weer eens bevoorrading. Dan gaat het wat meer geleidelijk bergafwaarts. De Catsberg en de Kokkerelleberg zijn links van ons als we Boeschepe naderen.

Hier blijf ik even zitten. Een of andere vereniging voor welzijnszorg heeft aan de rand van het dorp banken gezet, en biedt verschillende dranken en spijzen aan. Ik laat me de pompoensoep goed smaken. Voor de prijs moet je het niet laten. En een harmonicaspeler houdt er de stemming in.

Zo een wandeling is geen verwen-wandeling waar je om de 5 km een overdekte rustplaats aantreft. Hier is er om de 8 tot 9 km een bevoorrading, en om te rusten moet je je maar aan de kant van de weg zetten, of van de plaatselijke horeca gebruik maken. Horeca ontbreekt hier trouwens vandaag niet. We hadden al de Neerplaats, en de Bellestraat en nu komen we aan de Grote Heer. De 16 km stappers passeren hier ook, maar we splitsen onmiddellijk weer. Wij gaan nu langs de grens naar Abele. De paardenrenbaan voorbij, zijn we aan de 25 km. Hier is er weer eens bevoorrading, een waterbevoorrading. Ik verwacht hier een beker en de gelegenheid de drinkbus bij te vullen. Dat is zo ook. Maar ... maar .... Het water komt ook uit de hemel. Het stort naar beneden. Terwijl ik mijn worstje op eet wacht ik in een grote landbouwloods. Zou het overgaan? Voor mij vertrekken in iedere geval veel wandelaars. Ik kan ook niet langer wachten en duik de regenbui in. Amaai mijn voeten. Het pad is bijna onbegaanbaar geworden. Het is een en al modderbrij tot aan Wally’s farm. Gelukkig komen er nu wat verharde wegen. Gelukkig zeg ik? Ik neem mijn woorden terug. Het water stroomt van een aardappelveld bergafwaarts en maakt de macadam onzichtbaar. Ik moet door 20 cm water waden. Anderen die niet zo goed aanvoelen waar men kan stappen, hebben het water tot aan de knieën. - Later heb ik trouwens gehoord dat het parcours omgeleid is, langs wegen die niet onder water stonden. -

Na een uurtje houdt het toch op met regenen. Ik heb het onder mijn poncho goed droog kunnen houden. En wat toch nat was, waait nu weer droog.

En daar zien we de torens van Poperinge voor ons. Die laatste kilometers zijn dan ook gemakkelijk.

Wat zal ons de dag hierna brengen? Dan is Diksmuide ons uitgangspunt.