Op de stoep bij Gwy

En andere Oostvlamingen waren er ook bij op de vierde Kempentocht

Vrijdag 21 juli is het zover. De vierde Kempentocht, de feestelijke apotheose van 4 keer 100 km. Evenals bij de vorige edities, zijn hier kortere afstanden. De vierde tocht gaat nu op de thuisbasis door. De Zwaluwstraat is de plaats waar we bijeenkomen, waar we starten en waar zullen eindigen.
De klimaatsomstandigheden zijn niet al te best. Eigenlijk is het te warm om te wandelen. Er zal gezweet worden, dus er moet gedronken worden. Ik heb in ieder geval water in een drinkbus mee.
Naarmate de stappers aankomen is het elkaar goede dag zeggen, en een goede tocht toewensen. We krijgen een kontrolekaart voor de eerste 50 km. De tocht van vandaag is uitgezet in 3 lussen: een grote nachtelijk lus, dat is die van 50 km en dan 2 lussen overdag.
Het wordt 21 uur, de quads die ons zullen begeleiden in de nacht stellen zich op, en alle wandelaars verzamelen. Bijna iedereen wil dezelfde strategie toepassen, en dat is: 's nacht goed doorstappen, zodanig dat er zo weinig mogelijk kilometers voor overdag overblijven. Het is dan ook een snelle start, en de groep wordt niet snel uitgerokken. Zo een wandeltocht heeft soms zo iets als een accordeon. De groep rekt zich uit, en aan de rustposten voegt ze zich weer samen. Zo midden in de nacht vertrekt niemand graag alleen en je blijft graag in een groepje dat ongeveer in hetzelfde tempo stapt. En zo een groepje kan soms geweldig groot zijn. Na de tweede doortocht in Tielen, telt een wandelaar met hoeveel mensen we in dezelfde groep meestappen. Hij komt aan 71. Dat is al geen groepje meer, zou ik zo zeggen. Het duurt overigens niet lang. Na een volgende rust is de groep toch weer in stukken uiteengevallen.
De inrichters hebben voor heel wat rustposten met waterbevoorrading voorzien. De wandeling heeft doortochten ten huize Dirk in Tielen, en daarnaast de wagenrusten. Op iedere bevoorradingspost kan ik mijn drinkfles laten bijvullen. Niemand neemt veel tijd om te rusten. Er wordt tempo gemaakt. Goed doorstappen voor het te warm wordt. Ik zie aan een garage dat het 4u57 is en de temperatuur is 25° . Wat moet dat zijn als de zon begint te schijnen?
Ik ben ondertussen al een tijd met William aan het stappen. En na het ontbijt stappen we samen verder. In dat tweede traject kunnen we een stuk met de 50 km stappers meegaan. De wegen splitsen echter. Bij een rust zien we een jonge wandelaar die besloten heeft er mee te stoppen, en nu op de bezemwagen wacht. Het is de Kempen. Moet er nog zand zijn? Een onaangenaam aspect waren dan ineens de dazen, de steekvliegen. Dat wordt wild om zich heen slaan. Zo sluiten we aan bij Paul. Het ziet er even uit dat hij het moeilijk heeft, maar geen punt, hij stapt met ons mee. Hij babbelt voluit over zijn Euraudax-ervaringen, en zo gaat ons tempo stiekem weer wat naar boven.
Het is iedere keer weer plezierig de mensen te zien die de wagenrusten verzorgen. Dat betekent weer kunnen drinken, een stuk watermeloen eten. Dank zij de hulp van die mensen kunnen we de tocht aan. Een woord van lof gaat overigens ook naar degenen die het parcours uit gezet hebben. Er zit heel wat bos in. De ergste woestenijen waar van boven de zon blikkert, en vanonder het zand nog meer hitte uitstraalt, zijn vermeden. De grote windmolen van Bobbejaanland komt in zicht, en zo weten dat ook dit tweede traject erop zit. En nu wacht ons het derde en laatste traject. Die lus brengt ons weer doorheen de typische Kempen. Open lichte naaldwouden, meer gesloten frissere delen met loofbomen, en bezijdens ons de wilde onbegroeide zandgedeelten.
Het einde zit er bijna op. De kilometers lijken korter. Onze stappen worden speelser. Marion loopt met een grote dennenappel. Dat wordt het nieuwe muziekinstrument in haar band, vertelt ze. Het is licht beginnen regenen. Willam en ik stappen voor de laatste keer huize Wandelmee binnen. Het applaus weerklinkt. Wat doet dat deugd.
Dat is nu het diploma halen en de T-shirt “Golden Walker”. Het stof en vuil zijn zo weg gewassen. En terwijl de een nababbelt over de Kempentochten, zijn er al andere aan het vooruitzien naar hun volgende tocht.
Ik was te vroeg binnen om ook de 50 km stappers van mijn club te zien binnen komen. Maar dat geeft niet, de zondag heb ik op de tocht van de Kwartels ook hun verhaal gehoord.