Op de stoep bij Gwy

De Nacht van Vlaanderen.
Hoi goedgemeenschap.
De uitslagen van de Nacht van Vlaanderen staan op http://www.nvv.be/uitslagen/100_2006_w.html
Ik was de 208ste die aankwam. Rene was me 2 seconden te vlug af.
Die Marion uit Düsseldorf die ook op de foto staat was overigens heel wat sneller dan wij, 87ste.
Linda, een goed doorstappende dame uit Zelzate,  staat op 308.
494 wandelaars hebben de tocht binnen de 24 uur afgelegd. Ik dacht dat we met een goede 700 gestart waren.
TIP: Doe Crtl-F en tik de naam van je gemeente in.

(De foto heb ik van www.wandelmee.be geplukt)

Vrijdagavond 23 juni in Olen stappen wandelaars van de trein uit Antwerpen. Aan het station staat Rob klaar om de pendeldienst te verzorgen. Hij brengt ons naar Geel Larum. Daar is de startplaats voor de 3de Kempentocht.
Het is nog vrij rustig in de zaal. De Kempentochten zijn precies een afvallingswedstrijd geworden. We zijn nog met 119 die meedingen voor de Golden Walker. Er is ook nieuw bloed. Mensen die voor het eerst gaan proberen de 100 km te stappen.
Langzaam loopt de zaal vol, en tegen 9 uur gaat iedereen naar buiten. Eric geeft een woordje uitleg en weg zijn we. In het begin is de groep vrij compact en de medewerkers van de inrichters staan op de kruispunten klaar om ons in de goede richting te houden. Bij de afdaling naar het kanaal begint de groep zich sterk uit te rekken. En later aan de kanaaloever is dat een feit. We hebben mooie stukken door bos en heide. Dat is een constante die in heel de wandeling terug komt. Nu in de avond is de woestenij aangenaam. De friste maakt alles gemakkelijk. Als we in Herentals door een woonwijk trekken, zijn er nog mensen buiten en die moedigen ons aan.  Met verschillende wagenrusten worden we bevoorraad. Ik ben een rugzakwandelaar, maar er zijn er ook die vrijwel niets bijhebben en zich volledig op de bevoorrading vertrouwen. En dat vertrouwen is niet beschaamd. Na de Sloebertocht, na de Nacht Van Vlaanderen hebben we weer een vlekkeloze 100 km-organisatie. De bepijling is optimaal, we kunnen echt niet in de nacht verdwalen. Het is al lang droog geweest en de bospaden zijn vlot begaanbaar. Het is alleen bijlichten om uitstekende boomwortels te ontwijken. Ik ben ondertussen met Willy beginnen stappen en we houden er een flink tempo in. Het tempo weerhoudt ons niet om te genieten van het ontwakend land, de opkomende zon. Het hoge tempo houden we aan tot bij de bagagerust in Nijlen. Daar neem ik de tijd om uitgebreid te ontbijten. Het parcours brengt ons nu via een voormalig fort naar de Kesselse Heide. En we blijven er niet maar gaan verder. Moet ik nog vertellen dat de Nete een vaste gezel is op onze tocht?  En dat wielrenners onze paden delen? Het is 9 uur ‘s morgens als ik bij de 1ste caferust kom. De café noemt “De Slappe Uier”, gelukkig geven ze de koffiemelk op de gewone manier. Ik vreesde al dat er een koe naast ons zou komen zitten. We hebben nog 2 caférusten, een in Grobbendonk en een in Vorselaar. Het is een echte Kempenwandeling: via kleine wegen en slingerende paden ,om in een woonkern een rust te hebben. Ondertussen kom ik steeds weer dezelfde mensen tegen, onder meer een paar mensen uit Doornik. In Vorselaar wandelen we dan langs een smal riviertje om dan een wagenrust te hebben. Er vallen warempel wat druppels. Iedereen geniet van deze verfrissing. Het duurt maar 5 minuutjes en we worden niet echt nat. 85 km achter de rug. Nog 15 km te gaan. Dat stuk valt me zwaar. Het zand is poerdroog, het stuift op bij iedere pas en de voeten zakken weg en missen een goede afzet. Het is hier een woestenij. De vermoeidheid begint ook door te wegen natuurlijk. Gelukkig heb ik nog water in mijn drinkfles. En met een verlaagd tempo kom ik in de laatste rust aan. Ginder dan toch maar een halfuurtje blijven zitten., wat drinken, wat babbelen, tot wanneer de benen weer kunnen.
En dan op weg voor het laatste stuk.  Om 16u30 kan ik de bel laten rinkelen. We zijn er. En nu nog een goede koude douche om al het zweet, het zand het stof af te spoelen. En dan zijn we weer mens. We kunnen nu met een  glimlach de anderen die aankomen proficiat wensen.

Op 23 en 24 juni gingen de 3de Kempentochten door. Voor een aantal wandelaars was dat al 3 weekends achter elkaar een tochtje van 100 km.

Maar de lap is wel gegeven. Ik had er wel 19 uur en 30 minuten voor nodig.

Bij Wandelmee.be  staat al een verslag van Giel die mee hielp om de wandeling uit te pijlen, en een foto reportage van Clement.
(http://www.wandelmee.be/wandelmee/fotoreportage/fotorepor...)

zei Clement.
Het is weer eens wandelen en wandelen. Weer is het een weekend met een ruim aanbod.
In mijn eigenste club is het wandelen in Wachtebeke, en onder meer het Heidebos.
Kijk maar op http://users.belgacom.net/dekwartels/
Een paar clubgenoten zijn naar de Ardennen getrokken en stappen al een paar dagen in de MESA. http://www.marche-mesa.be/
En anderen, waaronder ik, kiezen voor de Kempentochten. We zijn momenteel nog met 119 wandelaars op de 100Km die dingen naar de GOLDEN WALKER...
http://www.wandelmee.be/wandelmee/

Ik heb het niet kunnen laten.

Van mijn schoondochter heb ik een boek van Dan Brown ontleend.

Het was de bedoeling om dat in juli te lezen. Maar ik maakte de fout het boek mee te pakken op de trein, en erin te beginnen lezen.

En ja, dan kan ik niets anders meer. Ik moest het nu ook uitlezen.

Mens ik heb genoten van de vele onverwachte wendingen die het verhaal neemt.

Een aanrader in het wandelend blogland.

Volg de belevenissen van de wandelende paarse vlam op:
http://cultuurbabbels.skynetblogs.be/

Vrijdag 16 juni 2006. Ik stap in Torhout van de trein. Een paar vriendelijke jongelui vertellen me de weg naar de startplaats van de Nacht van Vlaanderen. Het is nog geen 6 uur. En vrij rustig nog. Dat zal binnen een uur anders zijn. In een ruime hal zijn de verschillende inschrijfbalies duidelijk aangegeven. Ik heb op voorhand ingeschreven voor de 100 walk, en ik krijg onmiddellijk met envelop met borstnummer, controlekaart, en inlichtingen betreffende de tocht, de trajecten, de rust en  controleposten.
Opvallend zijn de vele jonge mensen, kinderen nog die mee zullen doen aan de 10 km.
De zaal waar we kunnen zitten en wat drinken, grenst aan de inschrijvingszaal. Ze maakt deel uit van hetzelfde complex. Daar zie ik een wandelaarster uit mijn gemeente, en veel wandelvrienden. De stemming zit er duidelijk in.
Wandelschoenen aan. Fluo jasje en zaklamp, een fles water, en nog wat spullen in de rugzak. De bagage naar de daartoe bestemde plek brengen. Daar wordt die van mijn borstnummer voorzien. Later in de rust van Middelkerke zullen we onze tas weerzien.
Dan gaan we naar de start. Runners naar links. Walkers naar rechts. De Nacht van Vlaanderen is vooral naar de lopers toe georganiseerd. De 100km lopen maakt deel uit van het wereldkampioenschap, en zijn dan ook nogal wat lopers uit verschillende landen. Ook lopers van dichtbij natuurlijk. Op het podium krijgen deze vedetten veel aandacht. Ik sta tussen de wandelaars. Er zijn trajecten van 100km, van 42 km en van 10 km. Daar staan we dan allemaal door elkaar te wachten op de start. De kinderen die de Mini Nacht  meedoen hebben er duidelijk veel plezier in.
De lopers vertrekken eerst. En als die snelle massa gepasseerd is,  is het onze beurt.
We hebben ook veel bekijks in de winkelstraten en langs de pleinen van het feestvierende Torhout.
De afstanden splitsen zich van elkaar af. En nu begint de echte Nacht, de enige echte nacht.
Een nacht vol ambiance. Straat orkestjes pompen er de moed in. Er zijn veel rustposten en overal is er wat te eten en te drinken. Ik zie ook dat wandelclubs instaan om te helpen. Ik heb zo de Keignaert trippers en Wandelmee herkend.
We hadden zo van die smalle paadjes, slingerend door de velden. Omzoomd door geurige kamille en prikkelende netels. De zaklamp hadden we wel nodig. Als we dan later in polders kwamen met rechte stukken konden we dan de verschillende sterrenbeelden boven ons bewonderen. Tegen een uur of  3 - 4, toen we in de voetbalkantine in Slijpe zaten, heb ik toch maar mijn windjakje aangedaan. Het werd toch maar frisjes.
Om 6 uur ‘s morgens ben ik dan in Middelkerke. De man waarmee ik toen aan het stappen was besluit hier te stoppen. Hij zou de rest niet meer aankunnen. Zelf kennis is een deugd. Ik zie trouwens meer borstnummers op de controle tafel liggen. Hij was de enige niet.
Hier in Middelkerke is het de grote rust, de bagagerust. Vele mensen verzorgen hier hun voeten. Overal zie je Gehwol crème en Compeed pleisters op de tafels.
Ik stap niet steeds aan dezelfde snelheid. Ik breng er graag afwisseling in. Nu eens snel dan weer traag. Dat brengt met zich mee dat je dan steeds andere medewandelaars tegenkomt.
In de rust van Ter Yde hoor ik dat ik de 233 ste ben  die er passeert. Er zijn dus nog een 300, 400 wandelaars achter mij. Op de zeedijk van Oostende is er zo vroeg in de ochtend nog niemand op het strand. En op het einde van de Termen buigen we af, weer het binnenland in. Na een paar caférusten tref ik in de sporthaal van Gistel een paar bekenden, waarvan ik dacht dat die ruim voor mij waren. Een met kaas belegde boterham gaat er vlot in. En we kunnen weer weg. Het is nu een serieus lang stuk. Gelukkig zijn onze drinkflessen geregeld bijgevuld. Zo een slok onderweg verfrist. Het is middag als we in de rust van Eernegem aankomen. Gelukkig maar, want ik moest zo nodig.
Eens weer op weg nemen we een medestapper op sleeptouw, die geen voet voor de andere meer kon verzetten. Als dan hij terug aan een redelijk tempo was, konden we hem zijn gang laten gaan, en zelf weer op ons tempo verder stappen.  Zijn dieptepunt had hij overwonnen, hij kan er weer tegen. Op zo een moment doen een beetje gebabbel, wat aanmoedigingen en goede raad van een medewandelaar deugd.
De vermoeidheid begon trouwens ook bij ons door te wegen. Op iedere rustpost bleven we precies langer zitten. En ik ging over van water naar cola en ice tea, zo had ik naast het vocht ook wat cafeïne.
Als we dan in Torhout de brandweer kazerne zagen, wisten we het. We waren er weer eens. Om 15u39 klok ik in bij de finish.
Ik kan het niet nalaten om nog een uurtje te blijven in de grote zaal voor de ceremonies en de prijsuitreikingen van de lopers. Ik heb nogal wat nationale hymnes gehoord  in die tijd.
Dan is het tijd om te gaan. Even vaarwel zeggen, en terug door het feestvierend Torhout naar het station.

Ik ben erachter gekomen. De Nacht Van Vlaanderen duurt veel langer dan een nacht. Ik kwam na deze 100 km wandeling binnen om 15u39.

In de nacht van 16 op 17 juni stapten we naar de kust. Dan hadden we een ochtend wandeling door duinen en langs de zeedijk, om dan weer langs oude spoorwegbermen en trambeddingen Torhout te bereiken.

Amaai,  mijn voeten hebben afgezien.

Op 9 en 10 juni ging een unieke, een eenmalige  gebeurtenis door. De MEGA-sloebertocht. Zie je de mensen links op de foto? Die met de geel/oranje T-shirts?

Ondanks het feit dat het midden in de nacht was stonden deze klaar om de overmoedige wandelaars te ravitailleren.

Aan al die vrijwilligers, dan ook mijn woord van dank. Jullie zorgen ervoor dat zulke organisaties een succes worden.