Op de stoep bij Gwy

Vrijdagavond 23 juni in Olen stappen wandelaars van de trein uit Antwerpen. Aan het station staat Rob klaar om de pendeldienst te verzorgen. Hij brengt ons naar Geel Larum. Daar is de startplaats voor de 3de Kempentocht.
Het is nog vrij rustig in de zaal. De Kempentochten zijn precies een afvallingswedstrijd geworden. We zijn nog met 119 die meedingen voor de Golden Walker. Er is ook nieuw bloed. Mensen die voor het eerst gaan proberen de 100 km te stappen.
Langzaam loopt de zaal vol, en tegen 9 uur gaat iedereen naar buiten. Eric geeft een woordje uitleg en weg zijn we. In het begin is de groep vrij compact en de medewerkers van de inrichters staan op de kruispunten klaar om ons in de goede richting te houden. Bij de afdaling naar het kanaal begint de groep zich sterk uit te rekken. En later aan de kanaaloever is dat een feit. We hebben mooie stukken door bos en heide. Dat is een constante die in heel de wandeling terug komt. Nu in de avond is de woestenij aangenaam. De friste maakt alles gemakkelijk. Als we in Herentals door een woonwijk trekken, zijn er nog mensen buiten en die moedigen ons aan.  Met verschillende wagenrusten worden we bevoorraad. Ik ben een rugzakwandelaar, maar er zijn er ook die vrijwel niets bijhebben en zich volledig op de bevoorrading vertrouwen. En dat vertrouwen is niet beschaamd. Na de Sloebertocht, na de Nacht Van Vlaanderen hebben we weer een vlekkeloze 100 km-organisatie. De bepijling is optimaal, we kunnen echt niet in de nacht verdwalen. Het is al lang droog geweest en de bospaden zijn vlot begaanbaar. Het is alleen bijlichten om uitstekende boomwortels te ontwijken. Ik ben ondertussen met Willy beginnen stappen en we houden er een flink tempo in. Het tempo weerhoudt ons niet om te genieten van het ontwakend land, de opkomende zon. Het hoge tempo houden we aan tot bij de bagagerust in Nijlen. Daar neem ik de tijd om uitgebreid te ontbijten. Het parcours brengt ons nu via een voormalig fort naar de Kesselse Heide. En we blijven er niet maar gaan verder. Moet ik nog vertellen dat de Nete een vaste gezel is op onze tocht?  En dat wielrenners onze paden delen? Het is 9 uur ‘s morgens als ik bij de 1ste caferust kom. De café noemt “De Slappe Uier”, gelukkig geven ze de koffiemelk op de gewone manier. Ik vreesde al dat er een koe naast ons zou komen zitten. We hebben nog 2 caférusten, een in Grobbendonk en een in Vorselaar. Het is een echte Kempenwandeling: via kleine wegen en slingerende paden ,om in een woonkern een rust te hebben. Ondertussen kom ik steeds weer dezelfde mensen tegen, onder meer een paar mensen uit Doornik. In Vorselaar wandelen we dan langs een smal riviertje om dan een wagenrust te hebben. Er vallen warempel wat druppels. Iedereen geniet van deze verfrissing. Het duurt maar 5 minuutjes en we worden niet echt nat. 85 km achter de rug. Nog 15 km te gaan. Dat stuk valt me zwaar. Het zand is poerdroog, het stuift op bij iedere pas en de voeten zakken weg en missen een goede afzet. Het is hier een woestenij. De vermoeidheid begint ook door te wegen natuurlijk. Gelukkig heb ik nog water in mijn drinkfles. En met een verlaagd tempo kom ik in de laatste rust aan. Ginder dan toch maar een halfuurtje blijven zitten., wat drinken, wat babbelen, tot wanneer de benen weer kunnen.
En dan op weg voor het laatste stuk.  Om 16u30 kan ik de bel laten rinkelen. We zijn er. En nu nog een goede koude douche om al het zweet, het zand het stof af te spoelen. En dan zijn we weer mens. We kunnen nu met een  glimlach de anderen die aankomen proficiat wensen.