Op de stoep bij Gwy

Vrijdag 16 juni 2006. Ik stap in Torhout van de trein. Een paar vriendelijke jongelui vertellen me de weg naar de startplaats van de Nacht van Vlaanderen. Het is nog geen 6 uur. En vrij rustig nog. Dat zal binnen een uur anders zijn. In een ruime hal zijn de verschillende inschrijfbalies duidelijk aangegeven. Ik heb op voorhand ingeschreven voor de 100 walk, en ik krijg onmiddellijk met envelop met borstnummer, controlekaart, en inlichtingen betreffende de tocht, de trajecten, de rust en  controleposten.
Opvallend zijn de vele jonge mensen, kinderen nog die mee zullen doen aan de 10 km.
De zaal waar we kunnen zitten en wat drinken, grenst aan de inschrijvingszaal. Ze maakt deel uit van hetzelfde complex. Daar zie ik een wandelaarster uit mijn gemeente, en veel wandelvrienden. De stemming zit er duidelijk in.
Wandelschoenen aan. Fluo jasje en zaklamp, een fles water, en nog wat spullen in de rugzak. De bagage naar de daartoe bestemde plek brengen. Daar wordt die van mijn borstnummer voorzien. Later in de rust van Middelkerke zullen we onze tas weerzien.
Dan gaan we naar de start. Runners naar links. Walkers naar rechts. De Nacht van Vlaanderen is vooral naar de lopers toe georganiseerd. De 100km lopen maakt deel uit van het wereldkampioenschap, en zijn dan ook nogal wat lopers uit verschillende landen. Ook lopers van dichtbij natuurlijk. Op het podium krijgen deze vedetten veel aandacht. Ik sta tussen de wandelaars. Er zijn trajecten van 100km, van 42 km en van 10 km. Daar staan we dan allemaal door elkaar te wachten op de start. De kinderen die de Mini Nacht  meedoen hebben er duidelijk veel plezier in.
De lopers vertrekken eerst. En als die snelle massa gepasseerd is,  is het onze beurt.
We hebben ook veel bekijks in de winkelstraten en langs de pleinen van het feestvierende Torhout.
De afstanden splitsen zich van elkaar af. En nu begint de echte Nacht, de enige echte nacht.
Een nacht vol ambiance. Straat orkestjes pompen er de moed in. Er zijn veel rustposten en overal is er wat te eten en te drinken. Ik zie ook dat wandelclubs instaan om te helpen. Ik heb zo de Keignaert trippers en Wandelmee herkend.
We hadden zo van die smalle paadjes, slingerend door de velden. Omzoomd door geurige kamille en prikkelende netels. De zaklamp hadden we wel nodig. Als we dan later in polders kwamen met rechte stukken konden we dan de verschillende sterrenbeelden boven ons bewonderen. Tegen een uur of  3 - 4, toen we in de voetbalkantine in Slijpe zaten, heb ik toch maar mijn windjakje aangedaan. Het werd toch maar frisjes.
Om 6 uur ‘s morgens ben ik dan in Middelkerke. De man waarmee ik toen aan het stappen was besluit hier te stoppen. Hij zou de rest niet meer aankunnen. Zelf kennis is een deugd. Ik zie trouwens meer borstnummers op de controle tafel liggen. Hij was de enige niet.
Hier in Middelkerke is het de grote rust, de bagagerust. Vele mensen verzorgen hier hun voeten. Overal zie je Gehwol crème en Compeed pleisters op de tafels.
Ik stap niet steeds aan dezelfde snelheid. Ik breng er graag afwisseling in. Nu eens snel dan weer traag. Dat brengt met zich mee dat je dan steeds andere medewandelaars tegenkomt.
In de rust van Ter Yde hoor ik dat ik de 233 ste ben  die er passeert. Er zijn dus nog een 300, 400 wandelaars achter mij. Op de zeedijk van Oostende is er zo vroeg in de ochtend nog niemand op het strand. En op het einde van de Termen buigen we af, weer het binnenland in. Na een paar caférusten tref ik in de sporthaal van Gistel een paar bekenden, waarvan ik dacht dat die ruim voor mij waren. Een met kaas belegde boterham gaat er vlot in. En we kunnen weer weg. Het is nu een serieus lang stuk. Gelukkig zijn onze drinkflessen geregeld bijgevuld. Zo een slok onderweg verfrist. Het is middag als we in de rust van Eernegem aankomen. Gelukkig maar, want ik moest zo nodig.
Eens weer op weg nemen we een medestapper op sleeptouw, die geen voet voor de andere meer kon verzetten. Als dan hij terug aan een redelijk tempo was, konden we hem zijn gang laten gaan, en zelf weer op ons tempo verder stappen.  Zijn dieptepunt had hij overwonnen, hij kan er weer tegen. Op zo een moment doen een beetje gebabbel, wat aanmoedigingen en goede raad van een medewandelaar deugd.
De vermoeidheid begon trouwens ook bij ons door te wegen. Op iedere rustpost bleven we precies langer zitten. En ik ging over van water naar cola en ice tea, zo had ik naast het vocht ook wat cafeïne.
Als we dan in Torhout de brandweer kazerne zagen, wisten we het. We waren er weer eens. Om 15u39 klok ik in bij de finish.
Ik kan het niet nalaten om nog een uurtje te blijven in de grote zaal voor de ceremonies en de prijsuitreikingen van de lopers. Ik heb nogal wat nationale hymnes gehoord  in die tijd.
Dan is het tijd om te gaan. Even vaarwel zeggen, en terug door het feestvierend Torhout naar het station.