Op de stoep bij Gwy

Zondag 4 juni is pinksterzondag. Het is de dag van de  Smokkeltochten in Stekene. Er zijn verschillende tochten voorzien. De tochten hebben een goede naam. En die goede naam wordt in stand gehouden. Meer nog. Dit jaar doet de wandelclub nog extra zijn best. Dit past in het kader van Reynaert en in het kader van de provinciale wandeldag van  Aktivia in Oost-Vlaanderen.
Onder de vele tochten vormt de 50 km een vaste waarde voor een  aantal wandelaars. Voor de grote meerderheid zijn er andere afstanden voorzien. De wandelaar die een drietal uur wil wandelen, komt hier aan zijn trekken. Ook de zondagmiddagwandelaar die voor een tocht van 6 km kiest vindt hier wat hij/zij wil.
Het weer is goed, dat is voor een buitengebeuren altijd gunstig. Het is dan aangenaam wandelen. En ik zie bij de 50 km nieuwe gezichten. “We gaan het ook eens proberen.” zeggen ze. Gelijk hebben ze. Het is er een ideale dag voor, en bij de Smokkelaars weet je dat de organisatie instaat voor een duidelijke bepijling en inzichtelijke informatie.
Iets na 6 uur start ik.   Bij de Gelaagputten, vlak bij de plaats waar recht gesproken wordt tegen Reynaert, krijgt de 50 een eigen traject. We krijgen de speciale controlekaart, na ongeveer 1 km stappen. En dan gaan we de dieperik in, naar de putten toe.  In de ochtend krijgen we de muzikale begeleiding van het vogelgezang. Het is de laatste dagen droog geweest. De wegjes  zijn dan ook gemakkelijk begaanbaar.  Later komen we dan op een breed pad, dat vroeger de bedding van een spoorweg was. Wij hebben ons dan bij de kortere afstanden gevoegd, om in een grote landbouwloods onze eerste rust te hebben. De 50 km is mooi verdeeld in trajecten van telkens zo een 7 km. Als je zo van Antwerpen naar Knokke rijdt via de N49, zie je de bossen, waar we nu doorheen wandelen. En als we in een meer open landschap zijn is het mooi om in de slingerende paden de wandelaars voor ons en na ons te zien. We gaan onder die N49 door en komen in het gehucht Het Helleken terecht. De klokken luiden. Het is de hoogdag van Sinksen. Mooi geklede mensen gaan de plaatselijke tempel binnen, en wij in onze wandelkleren, velen in korte broek, gaan naar de rustpost.
Na de 2de rust gaan we de grens over. De pijlen sturen ons soms over stukken waar een weg misschien kan vermoed worden, maar waar ik toch geen weg zie. De Smokkelaars hebben  hun naam eer aangedaan. Op zulke trajecten zullen ze in de tijd de douane beambten ontweken hebben. Via een groen waterwinningsgebied trekken we noordwaarts. Als  de grote loodsen van Neckerman in het zicht komen, weten we dan ook dat Hulst bereikt is. Via een soort aarden linie en verdedigingsgrachten leiden de pijlen ons naar de oude stad. In het raadshuis van de Reynaertstad is onze rust. 26 km afgelegd. Tijd om even te gaan zitten. Ik koop een soep en een broodje. En ik krijg ook nog een mooie balpen. Met zo een pen kan wel een mooi verslag geschreven worden.
Nu krijgen we een lus, exclusief voor de 50 km-stappers. Het is een lus langs de vestingwerken en de linie dijk. Daar hebben we ook de vliegende controle.
De lus brengt ons weer naar het centrum van Hulst. De historische sites zijn naast de nieuwe woonwijken in stand gehouden. Ik wist niet meer dan de omwallingen zo groot waren. Van daar weer in de richting van België. Na in gedachten de strijd tussen de paapsen en de staatsen opnieuw beleefd te hebben, maken we een sprong voorwaarts in de geschiedenis. We komen in de industriële revolutie terecht  over oude voormalige spoorwegen. De sporen zijn weg, maar de dwarsliggers zijn er nog. De wegen zijn nu weer groen en weer trekken we door de bossen. Aan het Helleke hebben we dan onze voorlaatste rust om dan rustig terug naar de startplaats te stappen. Tot op het laatste toe heeft de parcoursmeester verrassingen ingebouwd.
Het zijn dan ook allemaal tevreden gezichten op de eindplaats. Een paar clubgenoten blijven nog even zitten in afwachting van onze collega’s uit de andere trajecten. Maar ik besluit maar naar de bushalte te gaan, een mooie T-shirt en een leuke ervaring rijker.