Op de stoep bij Gwy

Onze Kwartels kom je overal tegen. Zondag 28 mei was het de tocht in Kluisbergen. Niet minder dan 50 Kwartels waren er tussen de meer dan 8000 wandelaars.
En op diezelfde dag was er ook een eigen organisatie. Wat platter en minder slijkerig dan in Kluisbergen, en het viel in de smaak. Meer dan dertien honderd wandelaars kwamen er op af.
Mijn indrukken over deze tocht staan op http://www.wandelmee.be/wandelmee/wandelverslag/wandelver...
Fleur en Dirk waren er ook. Lees het verslag van de rietzanger op: http://www.bloggen.be/dirkjogt/archief.php?ID=199

Noteer alvast de volgende wandelingen van de wandelclub "De Kwartels" in je agenda.
Zie op: http://users.belgacom.net/dekwartels/
De Canisvliet tochten kan ik zeker aan bevelen.

Zondag 28 mei is de dag van de Diederikstochten  in Assenede. Vanuit de voetbalkantine laat de wandelclub “De Kwartels” haar tochten vertrekken. Verschillende tochten met verschillende afstanden van 6 tot 30 km. Ik kies voor de 24.
We trekken doorheen de dorpskern en passeren de voormalige haven van Assenede. Al babbelend  trekken we langs de ingedijkte polders naar een grote hal. Het is een landbouwhal in de Oude Molen straat die hier als rustplaats dient. Mijn wandelgenoot heeft voor de 18 gekozen. En aan de splitsing na de rust moet hij naar rechts en ik naar links. De macadam waarover ik stap is ook het terrein van naakt- en huisjesslakken. Wat die op het wegdek te zoeken hebben snap ik niet. Het traject biedt het leuke landschap van geulen, kreken en killen. En brengt ons weer naar de rustpost. Het derde traject brengt ons langs de Sint Jan schorre. Het is zeer helder weer. De uitzichten zijn weids over de polders. En onder de deugddoende zon trekken we naar het Sas van Gent.
Het thema van de wandeling is Diederik. Zijn bloemenkinderen reisden de toenmalige wereld rond. We hadden al in het eerste traject de voormalige haven van Assenede, in het tweede traject de vliet, de oude geul die naar de haven van Boekhoute leidde.  En nu om het thema nog meer kracht bij te zetten komen we aan de Zeeland Seaports. Ik kan niet nalaten op te merken dat in de containers van nu, wel heel wat scheepjes uit de tijd van Diederik zouden gepast hebben.
Dat laten we snel achter ons om weer langs de dijken en de polders naar de rustpost te gaan. 17 km gedaan, rest ons  nog een traject van 7 km, naar de startplaats. De lus brengt ons langs het Staakje. Polders en dijken bepalen ook die traject dat ons naar de grens brengt. Waar er struikgewas is en de vogels zich laten horen, probeer ik binnensmonds de zang te herhalen, en zo beter  tot mij te laten doordringen. Wandelen met de oren, als het ware. We lopen naast de Poeldijk, die ook de grens vormt. De bedding  van een voormalige spoorweg brengt ons dan weer naar de startzaal. Het is middag, en gezellig druk.
Het kan dus wel: een wandeling in de zon. Ik hoop dat hiermee de toon gezet is en we nog meer zonnige wandeltochten hebben.

Op de laatste zondag van mei gaat in Assenede de Diederikstocht door.

Na de regendagen van de voorbije week en de voorgaande verdronken wandelingen van april, verlangen we nu allemaal naar mooi weer, Droog weer, en liefst nog een deugddoende zon. Het weer zit mee, en dat maakt van de wandeling een blijde en opgewekte tocht.

Mijn verslag staat hierboven

Morgen, 28 mei 2006, wordt de 20 km van Brussel gelopen. De snelsten doen er een uur over. De traagsten hebben er 4 uur de tijd voor.
Ikzelf doe niet mee, maar wel familieleden van mij. Ik zal de uitslag dan ook met belangstelling volgen.
Het is zo een wedstrijd waar er alleen maar winnaars zijn.
http://www.20kmdebruxelles.be/20km/set_nl.htm

Ik hou het wat rustiger want ik ga 's middags naar een lentefeest. Ik hou het dan ook op een korte wandeling in de voetsporen van Diederik.
http://users.belgacom.net/dekwartels/affiche.html

De belbus brengt mij van het station van Oudenaarde naar Mater. In dat dorpje gaan op vrijdag 26 mei de lentetochten door. Het is een wat rare dag. Het is een gewone werkdag in de week, en toch zijn er veel mensen vrij, omdat ze er een brugdag van maken. Het weer is er echter niet naar: koud en regen.
Toch schrijf ik me in voor een wandeltocht van 20 km. De Wandelclub Hanske De Krijger heeft een reeks tochten uitgewerkt, gebaseerd op twee trajecten, en door wat in- en uitvouwen, zijn er zo verschillende wandeltochten ontstaan. We vertrekken uit een school vlakbij de kerk van Mater. De eerste lus is er een langs leuke paadjes en mooie vergezichten, ten minste voor zover we doorheen de regen kunnen kijken. De Roman-brouwerij krijgen we ook van op afstand te zien. (Maar we zullen moeten wachten op de Sloebertocht om daar binnen te gaan.) Het eerste traject eindigt op de startplaats. Een warme soep doet deugd.
Voor het 2de traject worden we richting Ename uit gestuurd. Als we kunnen kiezen tussen de weg of de natuur , kies ik in een avontuurlijke bui voor het natuurgebied. Het is een graasgebied, maar de grazers krijg ik niet te zien. Die schuilen misschien ergens voor de regen. Het is wel af en toe de handen gebruiken om steun te zoeken aan een boom, om niet de snel naar beneden te glijden. De keuze is soms tussen het pad, waar we diep in de modder zakken, of het gras, waar we dan in wat properder water wegzakken. Na een stukje langs de weg komen we weer in het bos van Ename. Een voordeel is wel dat de graspaden niet kapot gelopen zijn. We blijven zo een beetje van het slijkerige bespaard. De pijlen brengen ons dan in Nederename waar we langs smalle kerkweggetjes naar een schooltje gaan. Daar is de tweede rust. Ik ben aan een warme chocomelk toe. Want door die wind en regen voel ik me wel wat onderkoeld.
Het 3de traject is totaal nieuw voor mij. Het brengt ons in de richting van de Ohiobrug. Ginds omcirkelen we de visvijver. De vissers zijn niet te zien. Hun hengels wel. De vissers zitten in hun tentjes, lekker binnen. Het is wel een paradijs voor de watervogels. Die storen zich niet aan het water dat met emmers uit de hemel valt. We hebben trouwens ook nog een leuk stuk langs een Schelde arm.
Terug in de rust in Nederename, babbelen we wat af. Als het eindelijk wat minder begint te regenen, vertrekken vele wandelaars voor het volgend traject. Maar - wat denk je - we zijn nog niet aan de kerk en de hemelsluizen gaan weer open.
Ik laat er mijn moreel niet door aantasten, trek mijn kap beter over mijn hoofd, en weg langs mooie vijvers in de richting nu van Ename, met zijn eeuwenoude kerk. Leuke smalle weggetjes  brengen ons nu de berg op. Wij gaan de berg op, en het water stroomt de berg af. De smalle wegjes zijn precies grachtjes geworden. Het water spoelt over onze voeten, en ik kan  niet vermijden dat het ook in mijn schoenen  stroomt. Dan komen we op de kasseiweg. Dat heb ik nog nooit gezien. De weg wordt overspoeld met stromen bruin water. Het water komt zowaar uit de grond en stroomt dan via de rijweg naar beneden.  Dat moet je gezien hebben om te geloven.
Gelukkig slaan we nu de Ganzendries is, en zien we dat we vlakbij Mater komen. Nog even een ommetje voor de vergezichten, die we nu enkel kunnen vermoeden, en onze 20 natte kilometers zitten erop.
Toch nog koffie met gebak, want ik heb nog ruim de tijd vooraleer de belbus mij komt oppikken.
Dit was nu eens een avontuurlijke tocht met onverwachte aspecten, maar eigenlijk had ik liever een tocht onder een lente zonnetje gehad.
Het zonnige aspect vandaag was de lach van medewandelaars en de vriendelijkheid en de zorgzaamheid van de helpers. Scheen buiten de zon niet, binnen was ze aanwezig.

In de lente denk ik niet meteen aan paddestoelen of zwammen. Mijn gedachten gaan eerder naar vogels en bloemen.Toch laten ook de paddestoelen zich zien. Zoals hier op de houtschilfers aan het sportterrein van de voetbalclub. Het is een trechter vormige paddestoel. De witte hoed, met bruin gele vlekken heeft een bult in het midden. Onderaan zijn de plaatjes of lamellen tamelijk uit elkaar staand. De diameter is meer dan 5 centimeter, geen 10. Ze staan op een slanke steel met ring. Alleen maar naar kijken. Ze staan een beetje her en der, los van elkaar

Het kan. Ja het kan. Ik mocht vandaag een wandeling maken zonder regen.

Vandaag is zaterdag 27 mei. De wandeling is georganiseerd door de WAK. Het is hun Augustijnen tocht. Ik heb gekozen voor de wandeling aangeduid met "27".

Voor mijn indrukken, KLIK HIER.

Veel volk in het Sint Pietersstation in Gent, zo ‘s morgens vroeg. Een ganse groep geüniformeerde mensen heeft een rij gevormd, en iedereen moet zijn vervoersbewijs laten zien. Er is een of andere fuif afgelopen, en de jongelui gaan nu huiswaarts, naar bed. Ze hebben er duidelijk plezier aan gehad. Ons plezier als wandelaar moet nog komen.
Toch zijn er niet zoveel wandelaars op de trein, enkel een Reinaertstapper zit in mijn treinstel.
We treinen naar Zottegem, voor de Wisselbekertochten van de Egmontstappers. Het is donderdag 25 mei. Het is OLHeerHemelvaart, dus een vrije dag.
Met zijn tweeën de Kastanjelaan door naar de zwemkom, waar de tochten starten. Mijn reisgenoot kiest voor de 12, ik voor de 42. Onze wegen scheiden zich. Het is miezerig weer, niet echt aangenaam. Het regent niet hard, en ik heb mijn poncho maar aangedaan. Het is een leuk traject, nog aangerijkt met een gratis verstrekking van een fruitdrankje. De pijlen leiden ons naar Grotenberge. Als je voor zo een lange afstand gekozen hebt, weet  je op voorhand dat je de verschillende dorpjes in de tocht zal hebben. En we krijgen onder onze voeten ook verschillende wegsoorten. Hier zijn het gloednieuwe fietspaden die naast de N42 aangelegd worden. Die N42 ligt naast ons, boven ons hoofd, en aan de spoorweg gaan we die onderdoor. We splitsen ons dan van de kortere afstanden af voor een extra lus.  Smalle betegelde paden, en soms brede paden, waarbij het van links naar rechts laveren is om de plassen te ontwijken. In een dal zien we de voetstap van de duivel. Die man leefde duidelijk op grote voet, want het lijkt wel van een supergrote reus.  Dat is zo maar mijn gedacht. Er hangt een info paneel met de historische achtergrond. Overigens ook veel kapelletjes hier. Evengoed een OLVrouw van Scherpenheuvel als een OLVrouw van Lede.
Hillegem, een deelgemeente van Herzele voorbij komen we in de Diepestraat. We krijgen nu een modderig traject. Ik kan het niet nalaten aan een paar Padstappers te vertellen, dat dit er speciaal voor hun in de tocht is gelegd. Ze weten mijn opmerking handig te pareren, door hun zonnige en droge mattentaartentocht aan te halen. We zijn in Oombergen nu. Tevoren hadden we in Leewergem ons tweede rust gehad, Nu zitten we op 20 km, en het is middag, dus neem ik de tijd voor een pauze. Ik koop een soep, en een smos met krab.
Gelukkig dat de inwendige mens versterkt  is, want nu wordt het nog avontuurlijker. Op sommige stukken zijn het puur evenwichtsoefeningen om niet uit te glijden en te vallen. De schoenen zakken in het slijk weg. En zo komen we in Leegbracht (Balegem) In het struweel naast ons is het vaak een vogelgezang van jewelste Verharde wegen brengen ons dan door het land van Rode,  In Sint Lievens Houtem hebben we een café rust. In de zaal erachter is een communie feest bezig. Een oudere dame probeert aan een beeldschoon communicantje uit te leggen wat voor een raar maar moedig volkje die wandelaars zijn. Het verschil tussen de bemodderde wandelfiguren, en de mooi geklede feestgangers  moet ik niet illustreren., denk ik zo.
Dan komen we weer aan een gebedsplaats: de Livinuskapel. Die Sint Lieven, heeft net als Egmont zijn hoofd verloren. Mensen komen de gunsten van Sint Lieven afsmeken bij hoofdklachten.
Wij hebben nu geen hoofdpijn, en stappen weer een groen stuk binnen.  We volgen een  tijdje de Cotthem wandelroute, en krijgen weer Oombergen in het zicht, maar de parcoursmeester - ik noemde hem bijna, de decorbouwer - stuurt ons eerst langs een mountainbike route.
Als je zo een lange tocht gekozen hebt, loop je vaak alleen. Je ziet voor je wat wandelaars, achter je ook. Maar je loopt wel alleen. Het is dan ook aangenaam als de kortere afstanden zich aansluiten, en er zo wat meer volk op de baan is. Alle afstanden trekken dan door het domen van Breivelde weer naar de startplaats.
Het was een mooie wandeling, alleen het weer mocht wat beter zijn.

Deze ochtend, op weg naar Oudenaarde, vernam ik dat vandaag de stille mars als protest tegen geweld, racisme en xenofobie doorgaat in Antwerpen.

Ik ben er in Antwerpen niet bij, maar wil wel mijn tocht van vandaag speciaal opdragen, aan allen die zinloos geweld afkeuren, aan allen die in vrede en verstandhouding willen leven, aan allen die bijdragen tot wederszijds begrip.

"L'amitiee par la marche", zoals onze franstalige broeders het stellen.