Op de stoep bij Gwy

De belbus brengt mij van het station van Oudenaarde naar Mater. In dat dorpje gaan op vrijdag 26 mei de lentetochten door. Het is een wat rare dag. Het is een gewone werkdag in de week, en toch zijn er veel mensen vrij, omdat ze er een brugdag van maken. Het weer is er echter niet naar: koud en regen.
Toch schrijf ik me in voor een wandeltocht van 20 km. De Wandelclub Hanske De Krijger heeft een reeks tochten uitgewerkt, gebaseerd op twee trajecten, en door wat in- en uitvouwen, zijn er zo verschillende wandeltochten ontstaan. We vertrekken uit een school vlakbij de kerk van Mater. De eerste lus is er een langs leuke paadjes en mooie vergezichten, ten minste voor zover we doorheen de regen kunnen kijken. De Roman-brouwerij krijgen we ook van op afstand te zien. (Maar we zullen moeten wachten op de Sloebertocht om daar binnen te gaan.) Het eerste traject eindigt op de startplaats. Een warme soep doet deugd.
Voor het 2de traject worden we richting Ename uit gestuurd. Als we kunnen kiezen tussen de weg of de natuur , kies ik in een avontuurlijke bui voor het natuurgebied. Het is een graasgebied, maar de grazers krijg ik niet te zien. Die schuilen misschien ergens voor de regen. Het is wel af en toe de handen gebruiken om steun te zoeken aan een boom, om niet de snel naar beneden te glijden. De keuze is soms tussen het pad, waar we diep in de modder zakken, of het gras, waar we dan in wat properder water wegzakken. Na een stukje langs de weg komen we weer in het bos van Ename. Een voordeel is wel dat de graspaden niet kapot gelopen zijn. We blijven zo een beetje van het slijkerige bespaard. De pijlen brengen ons dan in Nederename waar we langs smalle kerkweggetjes naar een schooltje gaan. Daar is de tweede rust. Ik ben aan een warme chocomelk toe. Want door die wind en regen voel ik me wel wat onderkoeld.
Het 3de traject is totaal nieuw voor mij. Het brengt ons in de richting van de Ohiobrug. Ginds omcirkelen we de visvijver. De vissers zijn niet te zien. Hun hengels wel. De vissers zitten in hun tentjes, lekker binnen. Het is wel een paradijs voor de watervogels. Die storen zich niet aan het water dat met emmers uit de hemel valt. We hebben trouwens ook nog een leuk stuk langs een Schelde arm.
Terug in de rust in Nederename, babbelen we wat af. Als het eindelijk wat minder begint te regenen, vertrekken vele wandelaars voor het volgend traject. Maar - wat denk je - we zijn nog niet aan de kerk en de hemelsluizen gaan weer open.
Ik laat er mijn moreel niet door aantasten, trek mijn kap beter over mijn hoofd, en weg langs mooie vijvers in de richting nu van Ename, met zijn eeuwenoude kerk. Leuke smalle weggetjes  brengen ons nu de berg op. Wij gaan de berg op, en het water stroomt de berg af. De smalle wegjes zijn precies grachtjes geworden. Het water spoelt over onze voeten, en ik kan  niet vermijden dat het ook in mijn schoenen  stroomt. Dan komen we op de kasseiweg. Dat heb ik nog nooit gezien. De weg wordt overspoeld met stromen bruin water. Het water komt zowaar uit de grond en stroomt dan via de rijweg naar beneden.  Dat moet je gezien hebben om te geloven.
Gelukkig slaan we nu de Ganzendries is, en zien we dat we vlakbij Mater komen. Nog even een ommetje voor de vergezichten, die we nu enkel kunnen vermoeden, en onze 20 natte kilometers zitten erop.
Toch nog koffie met gebak, want ik heb nog ruim de tijd vooraleer de belbus mij komt oppikken.
Dit was nu eens een avontuurlijke tocht met onverwachte aspecten, maar eigenlijk had ik liever een tocht onder een lente zonnetje gehad.
Het zonnige aspect vandaag was de lach van medewandelaars en de vriendelijkheid en de zorgzaamheid van de helpers. Scheen buiten de zon niet, binnen was ze aanwezig.