Op de stoep bij Gwy

Veel volk in het Sint Pietersstation in Gent, zo ‘s morgens vroeg. Een ganse groep geüniformeerde mensen heeft een rij gevormd, en iedereen moet zijn vervoersbewijs laten zien. Er is een of andere fuif afgelopen, en de jongelui gaan nu huiswaarts, naar bed. Ze hebben er duidelijk plezier aan gehad. Ons plezier als wandelaar moet nog komen.
Toch zijn er niet zoveel wandelaars op de trein, enkel een Reinaertstapper zit in mijn treinstel.
We treinen naar Zottegem, voor de Wisselbekertochten van de Egmontstappers. Het is donderdag 25 mei. Het is OLHeerHemelvaart, dus een vrije dag.
Met zijn tweeën de Kastanjelaan door naar de zwemkom, waar de tochten starten. Mijn reisgenoot kiest voor de 12, ik voor de 42. Onze wegen scheiden zich. Het is miezerig weer, niet echt aangenaam. Het regent niet hard, en ik heb mijn poncho maar aangedaan. Het is een leuk traject, nog aangerijkt met een gratis verstrekking van een fruitdrankje. De pijlen leiden ons naar Grotenberge. Als je voor zo een lange afstand gekozen hebt, weet  je op voorhand dat je de verschillende dorpjes in de tocht zal hebben. En we krijgen onder onze voeten ook verschillende wegsoorten. Hier zijn het gloednieuwe fietspaden die naast de N42 aangelegd worden. Die N42 ligt naast ons, boven ons hoofd, en aan de spoorweg gaan we die onderdoor. We splitsen ons dan van de kortere afstanden af voor een extra lus.  Smalle betegelde paden, en soms brede paden, waarbij het van links naar rechts laveren is om de plassen te ontwijken. In een dal zien we de voetstap van de duivel. Die man leefde duidelijk op grote voet, want het lijkt wel van een supergrote reus.  Dat is zo maar mijn gedacht. Er hangt een info paneel met de historische achtergrond. Overigens ook veel kapelletjes hier. Evengoed een OLVrouw van Scherpenheuvel als een OLVrouw van Lede.
Hillegem, een deelgemeente van Herzele voorbij komen we in de Diepestraat. We krijgen nu een modderig traject. Ik kan het niet nalaten aan een paar Padstappers te vertellen, dat dit er speciaal voor hun in de tocht is gelegd. Ze weten mijn opmerking handig te pareren, door hun zonnige en droge mattentaartentocht aan te halen. We zijn in Oombergen nu. Tevoren hadden we in Leewergem ons tweede rust gehad, Nu zitten we op 20 km, en het is middag, dus neem ik de tijd voor een pauze. Ik koop een soep, en een smos met krab.
Gelukkig dat de inwendige mens versterkt  is, want nu wordt het nog avontuurlijker. Op sommige stukken zijn het puur evenwichtsoefeningen om niet uit te glijden en te vallen. De schoenen zakken in het slijk weg. En zo komen we in Leegbracht (Balegem) In het struweel naast ons is het vaak een vogelgezang van jewelste Verharde wegen brengen ons dan door het land van Rode,  In Sint Lievens Houtem hebben we een café rust. In de zaal erachter is een communie feest bezig. Een oudere dame probeert aan een beeldschoon communicantje uit te leggen wat voor een raar maar moedig volkje die wandelaars zijn. Het verschil tussen de bemodderde wandelfiguren, en de mooi geklede feestgangers  moet ik niet illustreren., denk ik zo.
Dan komen we weer aan een gebedsplaats: de Livinuskapel. Die Sint Lieven, heeft net als Egmont zijn hoofd verloren. Mensen komen de gunsten van Sint Lieven afsmeken bij hoofdklachten.
Wij hebben nu geen hoofdpijn, en stappen weer een groen stuk binnen.  We volgen een  tijdje de Cotthem wandelroute, en krijgen weer Oombergen in het zicht, maar de parcoursmeester - ik noemde hem bijna, de decorbouwer - stuurt ons eerst langs een mountainbike route.
Als je zo een lange tocht gekozen hebt, loop je vaak alleen. Je ziet voor je wat wandelaars, achter je ook. Maar je loopt wel alleen. Het is dan ook aangenaam als de kortere afstanden zich aansluiten, en er zo wat meer volk op de baan is. Alle afstanden trekken dan door het domen van Breivelde weer naar de startplaats.
Het was een mooie wandeling, alleen het weer mocht wat beter zijn.