30-11-05

Willy overwint de uitputting

Een reaktie hieronder brengt mij er toe het even over  een wandelaar uit de Nederlanden te hebben.
De naam is Willy. Hij brengt zijn ervaringen op het net onder:
http://www.wandelervaring.nl/
Ik had zijn naam al vaak gehoord.
We waren soms al op dezelfde wandeling, zonder elkaar te ontmoeten.
Ik hoorde vertellen over zijn passie en zijn behulpzaamheid.
Hij is vaak met de caravan weg, en weet zo andere wandelaars die internationale meerdaagsen doen, tips en hints te geven over kampeerplaatsen.
Het moest er eens van komen.
In Diekirch stapte ik met Clement, en die zei opeens. Kijk daar is Willy !!
Het was aangenaam een stuk met Willy mee te wandelen en zijn ervaringen te horen. Mens, wat heeft die man een geheugen!
Als het ware stap voor stap weet hij over een wandeling te vertellen.
Nederland is een land dat de topper van de wandelingen kent: Nijmegen.
En langs de andere kant het clubwandelen zoals wij bij de VWJL gewoon zijn, kennen ze slechts in geringe mate.
Hun wandelgewoontes zijn geweldig verrijkend voor ons.
Maak kennis van de bevindingen van Wilma en Willy en klik door naar:
http://www.wandelervaring.nl/

19:59 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (1)

27-11-05

XXL2 - deel 2

Ondertussen is het meest noordelijk punt van de wandeling voorbij.
Bij Turnhout geraak ik met moeite de dijk op. En denk dan dat is geen goed teken. Het wordt tijd om te stoppen.
Ik stap naast het kanaal terwijl naast mij een binnenschip meevaart. De ophaalbrug gaat open. Voor de bareel wacht ook een Franstalige wandelaar. Die had me eerder ingehaald, en is mij - als we weer weg - zijn snel vooruit.
Ik heb ondertussen besloten om bij de eerstvolgende rust mijn wandeling te stoppen.  De fut is eruit. Ik heb wel genoeg sneeuw gezien ondertussen. Vlokken sneeuw, dwarrelende sneeuw, hagel sneeuw, striemende sneeuw vlagen. Mijn kleren zijn doornat en wegen loodzwaar. Ik had me wel op de koude gekleed en op een beetje vocht. Maar uiteindelijk zijn ze niet zo waterdicht. In een tunneltje is het droog, en dat is even hard met de voeten stappen om de schoenen sneeuwvrij te maken.
Ondertussen is het ochtend. Een grijze ochtend. Een eenzame haan kraait en het wordt langzaam licht.
Als ik Vosselaar binnenkom wordt ik ingehaald door andere wandelaars waaronder franstalige wandelbroeders en een Scheldestapper. Ik kan zo een tijd met hen aanknopen. We blijken dan een pijltje gemist te hebben waardoor we in plaats van door de bossen door een villawijk wandelen. Gelukkig is het al ochtend. Er zijn mensen buiten. We vragen de weg naar het home waar onze volgende bagagerust zal zijn. En op weg er naar toe komen we weer de vertrouwde pijlen tegen.
De rust en de controle aan de Looypaal hebben we zo gemist.
In het dorp Vosselaar zijn de mensen hun paden sneeuwvrij aan het maken. Het is opbeurend om van de mensen een goede dag te krijgen en een bemoedigend woord.
Het dorp wordt verlaten via een mooi wandelpad door velden en bossen. Aan de controlepost, 68 km afgelegd is het dan nog 32 km, dat is 6 uur te gaan. Ik meld mij af, en Lieve belt naar Lichtaart om me te laten afhalen.
Terwijl ik daar zit. O wat is zitten heerlijk. Komen de andere wandelaars binnen, eten wat druiven. Frisdrank is niet zo gewenst in zo een weer. Iedereen neemt liever koffie.
Twee WAK-kers komen ook langs. Ze hebben hun gebruikelijk staptempo niet gehaald. Maar ze versagen niet. Ze stappen door. Die avond hebben ze hun clubfeest, dus ze moeten wel goed doorstappen om dat nog op tijd te halen.
Willy heeft het ook goed zitten. Hij zet zich op de grond met de rug tegen de verwarming. Hij komt weer tot zichzelf. En ondanks het feit dat hij het aanvankelijk onverantwoordelijk vindt, is hij weer weg.
Zo op een rust kunnen blijven wachten heeft wel iets. Zo kan ik het enthousiasme bewonderen van de mensen die doorgaan.
Met een andere wandelaar die bij een andere rust gestopt is, worden we naar Lichtaart gebracht.
Paul, de loper, die zit er al. Met een snelheid van 10 km per uur is die sneller dan de inrichters met hun controleposten. Twee mensen halen hun slapeloze nacht in en zitten op een stoel te slapen. De mensen die in het eerste traject gestopt zijn , zijn al naar huis.
Ik krijg mijn oorkonde: 68 van de 100 km afgelegd.
Terwijl ik op mijn bagage wacht, rinkelt geregeld de bel. Weer iemand die de 100 km uitgestapt heeft. Een dubbele proficiat van mijnentwege. Ik weet hoe zwaar hij is.
Mario en Erik rijden met de vrachtwagen geregeld het parcours langs, om de bevoorrading van de rustposten bij te vullen, en de sportzakken vanuit de bagagerust weer naar Lichtaart te brengen.
Als mijn zak er is, ben ik de koning te rijk dat ik eindelijk droge klederen kan aantrekken. Verse kleren, brood met spek en een warme soep maken we weer een mens.
Amaai zeg, dit is wel een geslaagde wandeling. Grenzen zijn hier verlegd. Het is geen goed weer wandeling. De tocht heeft andere dimensies. De overvloedige sneeuwval  maakt deze 100 km tot een tocht , waarover nog vaak zal naverteld worden.


12:25 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (4)

Een geslaagde XXL

Op de avond van vrijdag 25 november sta ik aan het station te Turnhout in de vallende sneeuw uit te kijken welke bus naar Lichtaart rijdt. In het bushokje staat er iemand, die me vraagt of ik ook naar Lichtaart ga. Die man stelt zich voor als Paul Beckers en kent de streek goed. Hij heeft de pijlen van de 100 km gezien en heeft besloten om ook mee te doen. Hij vertelt me dat hij geen wandelaar is maar een loper. Nadat we van de bus gestapt zijn, naderen we huize Wandelmee langs de achterkant door het bos.
De eerste die ik daar zie is Rudy, een clubgenoot van mij. Die zit daar met twee WAK-kers en ik kan met hen mee aan tafel zitten.
Meer en meer wandelaars komen binnen. Mario, met wie ik vaak gestapt heb,  heeft zich ook ingeschreven, maar mag niet wandelen. Die gaat de inrichters meehelpen, zo kan hij ook van de voettocht genieten.
Het sneeuwt en het blijft sneeuwen. Dat beloofd een zware wandeling te worden.
Tegen 21 uur gaat ieder naar de straat. En met zijn 93-en vertrekken we.
Het begin is heerlijk, de groep heeft zich nog niet opgesplitst naar stapsnelheid. De snellen vooraan letten op de pijlen, en zolang de wandelaars voor ons in het zicht zijn hebben we ze maar te volgen. Als er meer bochten en slingerende stukken tussen komen zijn de reflectievesten uit het zicht verdwenen. En is het zelf even uitkijken waar de pijlen hangen. Er hangen er genoeg, maar ze zijn soms ondergesneeuwd. Met een groepje bereiken we de eerste rust en controle. Het is een wagenrust. Ik neem de stempel, een suikerwafel en een banaan. De ravitaillering, eten en drinken zijn in het inschrijvingsgeld begrepen.
Het is donker. Het sneeuwt alles is wit. De voetstappen van onze voorgangers zijn zo onder de vallende sneeuw verdwenen. Aan de paaltjes moeten we soms de sneeuw weghalen om te zien waar de pijlen ons leiden.
Ik stap ondertussen verder met een collega wandelaar die zich als Paul voorgesteld heeft. Samen stappen is wel gemakkelijk. Als ik een pijl niet gezien heb, heeft hij die gezien. Jammer genoeg laten we ons een keer misleiden door een pijl die niets met onze tocht van doen heeft. Dat betekent dus wat extra kilometers. Gelukkig dat we zijn als we weer de pijlen zien waarop uitdrukkelijk “100 km” staat.
Zo trekken we door de bossen. In de bospaden is het af en toe moeilijk om de voeten plaatsen. Ik denk zo. Waar het wit is, is het droog, en waar de sneeuw niet te zien is, is het een plas. Maar dat gaat niet altijd op. Ik zak opeens tot over mijn enkel in een plas. Het is ook af en toe wat molenwieken met de armen om het evenwicht te bewaren. Door de sneeuw zijn de oneffenheden en de wielsporen toegedekt.
Bij een wagenrust horen dat er nog maar twaalf wandelaars, waaronder de lopers voor ons gepasseerd  zijn. Dat is  vreemd. Ik meen dat er meer dan 20 wandelaars voor ons zijn. Waar zijn die gebleven?
De wegen door de bossen zijn donker, die door de velden wit. Dat laatste is wel gemakkelijk om de batterijen voor de zaklamp te sparen. 
Na 35 km bereiken we de eerste bagagerust. Het is wel raar opkijken dat we hier met een dertigtal mensen zitten. Een aantal mensen hebben hun wandeling al beëindigd en zitten hier ook.
Mijn medewandelaar Paul, doet droge kleren aan en beperkt zich tot een soepje. Ik laat me de spaghetti goed smaken.
Niet te lang pauzeren, weer op weg.
Zuurstof hebben we wel op deze voettocht. Het blijft op onverharde wegen door de bossen en de velden. Het moeizaam stappen doet me soms naar een macadam of een beton weg verlangen.
Na een vijftigtal kilometer zijn Paul en ik uit elkaar geraakt. En stap ik alleen verder.


Dit is deel 1, van het verslag.
Deel twee staat hierboven

10:31 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0)

1 € voor Santiago

De Compostella boeit vele mensen. Het is de droom van vele wandelaars om de Camino naar Santiago af te leggen.
Niet alleen van mij.
In mijn vorige wandeling ontmoette ik een man.
Sinds hij 50 geworden is stopt hij iedere dag 1 euro in een wandelpot.
Hij spaart om een voettocht naar Santiago te ondernemen, van zodra hij stopt met werken.
Dat is wel een zeer eigen manier om er naar toe te leven, en de droom werkelijkheid te laten worden.

10:28 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0)

25-11-05

Tweede XXL

Ik ga het nog eens doen, Proberen althans. Mijn derde voettocht van 100 km dit jaar.
De tocht start vanavond om 21 uur in Lichtaart.
Om 17 uur zaterdag verwacht ik aan te komen.
De weerkaart voor Turnhout toont 0 tot 2 ºC, donkere wolken en sneeuwvlokken.
Dus warme kleding mee, waterdichte schoenen, en mijn ruime cape.
Als Gunter het parcours uitgetekend heeft, weet ik ook dat het een avontuurlijke tocht zal worden. Die weet altijd smalle onooglijke paadjes te vinden.
Bij de voorinschrijvingen
http://www.wandelmee.be/voorinschrijvingen/xxl2nl_2005.html
zie ik vertrouwde namen, en ik mis ook een paar wandelaars waarmee ik al mogen stappen heb.
Het is vroeg donker en blijft lang donker dus reflektievest en zaklamp moeten ook mee.
Verslag volgt, maar eerst moet de winterse tocht nog gestapt worden.

07:32 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0)

24-11-05

www.wandelmarc.be

Woei.
Het is zover.
Met trots kunnen Manuella en Marc hun eigen domein aankondigen.
Vele wandelaars kennen de wandelende Marc met zijn fototoestel al. Hij loopt wat vooruit. trekt een foto, en geeft zijn kaartje af.
Naderhand vindt de wandelaar zichzelf terug op het wereldwijde web.
Maar ruimte is beperkt. In zo een weblog zakt je zo snel in het verleden weg. In de fotosite moeten de oudere foto's verwijderd worden om plaats te maken voor de nieuwe.
Met zijn eigen domein heeft onze Marc nu 10 keer zoveel plaats.
Neem een kijkje op de eerste aanzet:
www.wandelmarc.be
Vanaf 1 januari 2006 wordt het dan menens.

21:34 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0)

Een pelgrimsverhaal

Ik mocht het ontvangen. Een pakje verzonden op 21 november. 5 postzegels van 44 eurocent waren er voor nodig.
En de inhoud is een boek over de Camino.
Mensen die al bij de Egmontstappers gewandeld hebben kennen Chris De Saveur, of toch het verhaal rond hem.
En die man heeft nu zijn reiservaringen te boek gesteld.
De reis begint op 12 april 2004 en eindigt op 10 juli.
Ik zal het boek, meer dan 300 bladzijden,  met plezier doorlezen en dank de schrijver hartelijk voor zijn persoonlijke boodschap.

21:10 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (1)