28-08-05

Een wandelaar die zijn omgeving niet ziet

Is het nu toeval? Op mijn laatste drie wandelingen ontmoet ik Michel.
We zaten op dezelfde trein voor de Duveltochten in Puurs. Tijdens de dodentocht hebben we elkaar verschillende malen gepasseerd en nu in de Vierdaagse ontmoet ik Michel weer.
Hier op de foto stapt hij met een clubgenoot van hem.
Michel zie je nooit alleen. Altijd is hij in gezelschap.
Hijzelf toont door zijn wandeltochten aan dat wandelen een sport voor iedereen is.
En chapeau voor de mensen die hem begeleiden. Je moet het maar doen. uitkijken waar je met zijn tweeën de voeten moet neerzetten.
 
 

14:58 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (1)

De vierde van de vierdaagse

Het is al vroeg rumoerig in de tent. Er wordt gepakt en gezakt. Emailadressen worden uitgewisseld om na de vierdaagse contact te houden en de digifoto’s uit te wisselen. De bussen vertrekken vandaag om kwart voor negen. Van het kamp van Ieper is het niet ver naar de startplaats. Die is aan Dikkebus vijver. Het startschot is al een halfuurtje achter de rug.. We scannen in en splitsen ons onmiddellijk. De 16 km stappers nemen de linkerkant van de vijver. Het pad van de  32 km loopt langs de rechterkant. Na de vijver stappen we weer gelijk op, om dan weer te splitsen. Ik zit, zoals de andere dagen op de 32 en die gaat de richting uit van De Klijte naar het WestVlaams Heuvelland.
Op de Neerplaats in Westouter zijn we al 10 km ver, en hier begint de klim naar de Rode Berg. Zo een massale organisatie kan moeilijk langs de Vitsemolen of doorheen de Broekelzen trekken. We zijn met te velen, en onze paden lopen langs bredere wegen., al wordt ook vandaag de modder niet geschuwd. Dat worden we gewaar doorheen de holle weg in de afdaling naar Loker. Vanuit dit dorp trekken we naar de Monteberg. Heerlijk is het moment waarop we doorheen de bomen ineens een blik krijgen op de vallei, ten westen ervan. Nog mooier wordt het panorama als we de draai om zijn en langs de flank van de berg richting Kemmel trekken.
Daar wacht ons  de primeur van de wandeling. Op vertoon van de wandelkaart mogen we het militair domein in. We dalen in het bos af, en komen aan de ingang van een bunker complex. Niet uit de WOI, niet uit WOII maar uit de koude oorlog. Een volledige commandopost was hier in de berg uitgebouwd. De bevelvoering is een ruime grote zaal. Andere kleinere ruimten herbergen medische diensten, communicatie, aggregaten. Voor de gelegenheid is het complex bemand. De soldaten en officieren dragen uniformen uit de jaren 50. De kranten aan de muren roepen de sfeer van die tijd op, de oorlogsdreiging die toen als permanent aanwezig beschouwd werd. Het is overdonderend, en we worden aangemaand om door te schuiven. Andere wandelaars achter ons willen ook wat zien.
Terug uit de bunker is het voor mij even tijd om te rusten. De frieten met mayo smaken lekker. Het is leuk om al de mensen te zien passeren. De militairen houden ook de sfeer erin met motorvoertuigen van 50 jaar oud, die hier geregeld passeren.
Nu dalen we af naar de Dries. Daar is het ook druk. Vlak voor de bunker heeft de 16 zich met de 32 verenigd, en de rest van het traject leggen we gezamenlijk af. Is het nu een indruk van mij? Behalve veel jonge ouders met kleine kinderen zijn er opvallend veel jeugdbewegingen die mee stappen.
De ene kilometer is hier de andere niet. Maar ze stappen heerlijk weg. Verschillende mensen trachten de lange slierten wandelaars op hun camera vast te leggen. Waar het een beetje buigt en draait en wat hoogteverschillen zijn is de lange karavaan wandelaars een lust voor het oog.
In Voormezeele heeft de plaatselijke slager een topdag. Zijn broodjes met worst hebben succes.
Een leuk moment is het daarna als we doorheen de kazerne van Ieper trekken. Een medewandelaarster besluit om eerst hier een  douche te nemen, zodanig dat ze fris en monter haar medaille kan ontvangen. We zijn hier immers op 30 km, nauwelijks 2 km van de aankomst vandaan.
Even later kunnen we dan ook in het Jeugdstadion onze vierdaagse beëindigen. De laatste keer in scannen. Even aanschuiven voor de medaille uitreiking en we kunnen trots in de slotdefilé meestappen.

08:37 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (1)

27-08-05

Een glunderende majoor

Een glimlachende majoor verlaat het militaire domein aan de Kemmel. Fietsers vragen zich af waar al die wandelaars in de onderaardse gangen te zoeken hadden.
De koude oorlog bunker was het bezoeken waard. Niet alleen was die uitzonderlijk eens toegankelijk, maar bovendien mooi geënsceneerd met soldaten in kledij vanuit de jaren vijftig.
De majoor mag tevreden zijn. De vierdaagse heeft een record aantal wandelaars gekend.
En het was de moeite waard.

23:55 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0)

19-08-05

Naar de IJzer

Eerst een weekend Disney Parijs en dan.
Dinsdag middag vertrek ik naar de Vierdaagse van de IJzer.
Er zijn voor de 33ste uitgave meer dan 4200 mensen op voorhand in geschreven.
Het sekretariaat heeft nu de kazerne verlaten, en gaat terug open op 23 augustus in Oostduinkerke.
info is te vinden op.
http://www.4daagse.be/
 
Ik verblijf in het kamp te Ieper.
Anderen hebben voor een ander logement gekozen.
    Woensdag vertrekken we vanuit Oostduinkerke
    Donderdag vanuit Poperinge
    Vrijdag vanuit Diksmuide
    Zaterdag vanuit Ieper
Ik verheug er me al op.

20:56 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0)

 Dank voor de mooie tocht

Dodentocht - Een woord van dank

Wandelen is heerlijk. Een wandeltocht van 100 km is  super-heerlijk. Zeker het voldane gevoel, om die ook uitgewandeld  te hebben.
Hoewel de wandelaar de stappen zelf moet zetten, zou die prestatie niet mogelijk zijn zonder de inzet en de steun van velen.
In denk daarbij ondermeer aan:
- de organisatie die waarschijnlijk een vol jaar bezig is, om dit evenement in te richten
- de vele vrijwilligers van de organisatie die ons van spijs en drank voorzien, voor de paperassen zorgen, voor de bagage en de prijsuitdeling, voor de bepijling en de soms echt leuke tussenborden.
- de seingevers die er voor zorgen dat onze trajecten verkeersvrij zijn
- de autoriteiten die de voorwaarden scheppen om dit te realiseren
- de helpers van het Rode Kruis en aanverwanten , die - vermoed ik toch - heel wat blisters en syncopes  moeten verzorgen.
-  de omwonenden, die hun leven die dag toch even ongewild moeten aanpassen, en wat meer is, ons hun sympathie en  hun steun  geven, voor animatie zorgen , drinken en een snoepje.
- de wandelclubs die hun leden ondersteunen door logistieke steun te geven, of  klaar staan hun wandelaars aan te moedigen. Een club, zoals Wandelmee, heeft niet alleen oog voor hun eigen leden, maar helpt daarbij ook de andere wandelaars die even willen langs komen.
- de vele familie en kennissen die met hun SMS-jes helpen om de moeilijke momenten door te komen.
- de familieleden en vrienden die de moeite nemen om een paar kilometer mee te stappen.
- onze medewandelaars, want in zo een massa stapt men wel eens op de hiel van een ander, of botst men al dromend tegen een andere stapper aan.

In zo een tocht voelt men dat vriendschap , zelfs al kennen we elkaar niet, geen ijdel woord is.
Daarom zeg ik aan al die mensen , dank je wel. Ik hoop dat jullie ook een voldaan gevoel van vriendschap  en erkentelijkheid overhouden.
Bornem,  volgend jaar zijn we er weer.

19:41 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0)

16-08-05

De dodentocht - Nog eens

Even vertellen dat ik mijn indrukken ondertussen gepost heb op de portaalsite van Wandelmee.
Kijk op:
http://www.wandelmee.be/wandelmee/wandelverslag/wandelver...

19:49 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0)

14-08-05

Dodentocht - Tegenslag onderweg

Vrijdag 12 augustus. In Roosendaal wacht ik op de trein van Amsterdam naar Brussel. Die trein stopt in Mechelen. En vandaar kan ik naar Bornem.
Wat hoor ik omroepen? Vandaag zal de trein van 17u03 niet rijden.
Aai. Gelukkig is het niet waar. Ik zie de trein aankomen, en er stappen een hoop mensen uit. Ik rep me naar het perron.
Aai. Het is wel waar, de mensen stappen uit omdat de trein niet door rijdt naar België maar terugkeert naar Amsterdam.
Afwachten nu. Langzaam komt de informatiestroom op gang. We horen dat er geen treinen kunnen rijden tussen Roosendaal en Antwerpen. Daar gaat mijn eerste dodentocht. Om half zeven zou ik in Bornem geweest zijn. Dat lukt nu niet meer.
Nu niet te vroeg panikeren. Er worden bussen ingeschakeld. Drie kwartuur later komen ze aan.
Tussen de vele gestrande treinreizigers ben ik niet de enige die naar Bornem wil. De bus doet er zijn tijd over om tot in Antwerpen Berchem te geraken. Er zijn ginder nogal wegenwerken aan de hand.
In Berchem hebben we gelukkig snel een trein. Mijn medereiziger heeft heel wat alternatieven uit geprint. In Mechelen blijkt in het weekrooster om het half uur een trein naar Bornem te rijden.
Zo komen we toch nog op tijd voor de start aan, en het inschrijven ginder ging zo snel en efficient, dat we nog tijd over hadden.
Ook in de bagagetent verliep alles vlot en soepel.
Weg de spanning, weg de ergernis, ik kan met de andere wandelaars mee starten.

17:33 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0)