30-06-05

De 4de dag: Vielsalm

De zaterdag was het om zes uur opstaan. Om halfzeven konden we ontbijten.
Maar laat me eerst van de gelegenheid gebruik maken om de organisatie die de wandeling inricht te bedanken. Volmaaktheid behoort niet tot deze wereld, maar wat hier gepresteerd wordt benadert de volmaaktheid toch wel. In het bijzonder gaat mijn dank naar de vele mensen die in de kampplaats Vielsalm alles verzorgden en regelden. Ik weet niet met hoeveel we hier logeerden. We waren in ieder geval met honderden. We hadden in niets te kort. En ik denk dan aan de ontvangst, het logement, het sanitair, het eten, de animatie. Ik kan niets anders dan mijn bewondering ervoor uitspreken.
Onze vierde wandeldag is  een gemakkelijke. We konden in de regen beginnen. Geloof me, na al die hitte is het echt heerlijk zo eens in de regen te kunnen stappen. Dat is ten minste het weer dat we in België gewoon zijn. En lang duurden de buien niet. Het stapte lekker weg.
Ook nu weer staat in de wandeling de herinnering voorop. Verschillende monumenten zijn bevlagd. Kruisen duiden op de helden die hier in de vorige eeuw voor hun idealen gevallen zijn. Het is bijna niet voor te stellen hoe zo een stille vredige streek ooit het schouwtoneel was van bittere gevechten.
Komt het door de regen? Komt het omdat we het stijgen en dalen in onze benen hebben? De enige flinke klim in de wandeling gaat ongestoord.
Het is ook plezierig te zien dat vandaag de bevoorradingsposten niet bestormd worden door dorstige wandelaars. Het weer helpt mee om die laatste dag een mooi einde van de wandel vierdaagse te maken.
Vroeg vertrokken zijn we ook vroeg weer terug. We krijgen onze medaille, wensen elkaar proficiat en stappen weer naar het kamp voor de laatste douche.
Als ik eraan kom, vertrekken net twee Smokkelaars.  Ze zien er fris uit, hebben gepakt, en willen met een vroege trein weer naar Stekene.
Ik kan gelukkig met Clement meerijden, waarvoor mijn dank, dat scheelt heel wat in transporttijd.
Het is jammer, maar de wandeling is voorbij. Ik zou zo opnieuw willen beginnen.

19:35 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (1)

Van Recogne naar La Roche

Per dag zijn er steeds  3  tochten uitgewerkt; de ligne, de boucle en de mini.  Voor vandaag hebben wij, van de kampplaats Vielsalm, de ligne.
De colonne bussen brengt ons van Vielsalm naar Recogne. Daar vlak bij Bastogne, aan een Duitse begraafplaats start vandaag onze tocht. Het begint met een afdaling en het is nog redelijk fris. We trekken over het open plateau. Het heeft wel iets van een gevoel van samenhorigheid. We kunnen honderden meters ver kijken, en zien de lange  sliert van onze collega wandelaars voor ons.  Het blijft niet lang fris. De zon begint te branden en op de open velden worden we het goed gewaar. We hebben één   geluk. Onze wandeling startte op een hoogte van 500 m, en zal na 31 km stoppen op een hoogte van 200 m. We hebben dus relatief meer afdalingen dan klimmen.
Na 10 km wandelen komen we in het bos terecht. We dalen en trekken over de Ourthe. Om dan weer naar boven te trekken. Wat dacht je? 
Ik heb mijn voorzorgen genomen.  Ik heb zo een plastieken zak met 2 liter water in mijn rugzak. Via een slangetje met een drinksysteem dat langs de schouderbanden van de rugzak loopt is het gemakkelijk om af en toe een slok te drinken. Gemakkelijk is dat wel. Je ziet er veel wandelaars mee lopen. Voor degenen die dat niet hebben, ook geen ramp. De bevoorrading is gul met water.
De grote rust is vandaag op een heuveltop. Het is een grote rust, maar er is zoveel volk dat ieder plaatsje dat wat schaduw biedt al ingenomen is. Dus maar gewoon doorstappen. Ik stap achter een marsgroep van Luxemburgse soldaten, en die scanderen en zingen marsliederen.
We hebben ondertussen het gezelschap gekregen van de boucle en de mini.
Ik wil hier ook de vriendelijkheid van de mensen vermelden. Om een paar voorbeelden te noemen. Een man aan een boerderij in Cens biedt iedereen drinken aan; water, du café, pas d’alcohol, tout gratuit. Een ander geeft ieder die het wil verse melk. Nog een ander staat met een tuinslang ieder die het wil nat te spuiten. Tof zeg, die sympathie voor de vele wandelaars. 
Het is wel snikkend heet, maar we zijn geen slachtoffers. We hebben er zelf voor gekozen. Dat brengt me op iets anders dat ik wil vermelden.
Ook lichamelijk gehandicapten nemen aan de mars deel. Het zijn niet de gewone rolstoelen. Op een terrein als hier zijn die onbruikbaar. Het zijn speciaal geconstrueerde objecten, die kunnen rijden, die kunnen getrokken worden, die kunnen gedragen worden. En me vertelt me dat de “dragers” daarvoor speciaal geoefend zijn. Nou mijn respect voor die mensen.
Naar het einde toe komen we ineens in een opstropping terecht. Het pad is zo smal en de afdaling is zo steil dat we er enkel na elkaar en behoedzaam kunnen voortbewegen.
Zo bereiken we weer de Ourthe in La Roche.
Medekwartels zitten daar al op een terrasje. Na zo een zware wandeling doet het deugd om erover te kunnen nababbelen.

19:33 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0)

St. Hubert

St. Hubert, dat associeer ik met bossen, met herten, met wonderbaarlijke gebeurtenissen. Die Hubert had in de bossen een ervaring die zijn later leven tekende. Wat zou de wandeling vandaag voor ons in petto hebben?
Met het  gebruikelijk degelijke bijna routine matige  organisatie vermogen, die een organisatie als de MESA kenmerkt, begint de dag alvast goed. Alleen ... het bed naast mij is onbeslapen. Mijn gebuur, als ik hem zo mag noemen, was op de eerste dag gevallen na 20 km. Hij kreeg ademhalingsproblemen en had de nacht op de infirmerie doorgebracht. Na het ontbijt zou hij weer naar zijn thuis, naar Doornik vertrekken. Dat was dus even afscheid nemen. Ik wenste hem spoedig herstel, en hij - ik ken niet eens zijn naam - wenste me een goede wandeling.
Ik was vroeg op, en kon zo de brochure nog eens doorlezen. Daar staan zaken in die ieder een weet, zoals dat we de schoonheid van de natuur moeten vrijwaren, dat ieder op zijn eigen tempo wandelt. Maar het kan nooit kwaad die dingen even te vermelden. Herhaling doet leren.
Het is bovendien ook leuk om op voorhand de routebeschrijving door te nemen. De gedrukte tekst is mooi gestoffeerd met wetenswaardigheden over de plaatsen die we onderweg tegenkomen. Iemand als ik die van oude legendes hou, voelt zijn hart dan al popelen. By the way, de beschrijvingen staan ook op de website van de MESA. Je moet er wel even voor doorklikken in de nieuwsbrieven.
De bussen brachten ons naar St. Hubert. Om half negen zette ik aan voor de wandeling. Bossen, bossen en nog eens bossen tekenden deze wandeling. Meestal naaldbomen, hier en daar afgewisseld met jonge beukenbossen. En natuurlijk ook mooie woudranden met een bloemrijke begroeiing. Als ik mijn ogen sluit terwijl ik dit schrijf. komt de kamperfoelie me weer voor de geest.
Is mijn eerste impressie bos, dan is mijn tweede impressie de kinderen. Ik heb nog niet veel wandelingen meegemaakt waar er zoveel jongens en meisjes uit het lager onderwijs aan deel nemen. Die gasten lopen en vliegen, terwijl hun begeleiders zuchten en puffen. En het is niet omdat zij de mini meestappen, dat ze geen moeilijke stukken hebben.
Het is die dag warm, warm. Ik wil niet zeggen dat het tropisch is, maar warm is het wel. Gelukkig is de bevoorrading van water overvloedig. Water en fruit krijg je zo. Wil je limonade, of bier, of een cafeïnebooster, dan gebruik je daarvoor de tickets die je wel moet betalen.
Een boswandeling van dertig kilometer, is  verrukkelijk. Dat is de moeite om naar de Ardennen te trekken. En aan de warmte is ook wat  te doen. Bij  de aankomst staat de brandweer klaar. Een brandweervrouw spuit met het grootste plezier en een ruime lach iedereen nat. Dan ga ik mijn stempel halen. En dan op weg naar de pendelbus om weer van St. Hubert naar Vielsalm te rijden.
 

19:30 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0)

28-06-05

Bouillon, de 1ste dag van de MESA

Vroeg wakker op de eerste wandeldag. Het is nog donker. Wassen, tanden poetsen, scheren en aanschuiven voor het ontbijt. We krijgen onze eerste maaltijd, en gelijk in een plastieken tas onze tweede maaltijd. Het is duidelijk dat we niet van honger zullen omkomen in deze mars.
Na de maaltijd dan de wandelschoenen aangetrokken, en naar de busstop. Iets na zes uur komt een hele kolonne bussen aangereden. We moeten twee uur rijden.
In Bouillon starten we aan de brug. We wandelen het stadje uit en krijgen dan hetgeen waarvoor we hier zijn; een flinke klim.
Een doedelzakspeler brengt het verleden in herinnering. Even later zorgt een collega van hem er voor dat we goed doorstappen op de air van When the saints go marching in.
De vele bochten van de Semois bieden ons heel wat magnifieke panorama’s. Als we dalen weten we dat de rivier met haar forellen ons wacht.  En geloof me, we zien de forellen zo in het heldere snel stromende water zwemmen.
Als we stijgen weten we dat ons uitzicht fantastisch zal zijn. De wandelaars slingeren zich uit over vele kilometers. Bovenop zien we ginder in de verte beneden, nog wandelaars die aan de klim beginnen. Ik hoor  vertellen dat we hier om en nabij de 15.000 wandelaars zijn.
Onze wandelwegen omvatten rotspaden en zanderige wegen, tussen brem die in vrucht staat en vingerhoedskruid dat in bloei staat. De vlier met haar openstaande schermen begeleidt ons aan de bosranden.
Als de eerste dag al zo goed is, wat zullen de andere dagen ons brengen?
---
Sfeerfoto's staan bij www.wandelmee.be

19:33 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0)

26-06-05

Een tocht van mezelf naar mezelf

Ik mocht het clubblad van de WSV Egmont van Zottegem ontvangen.
Een van hun leden is vorig jaar 60 jaar geworden.
60 jaar en 4 dagen oud vertrok hij op een voetreis van Zottegem uit naar Santiago de Compostella.
Zijn belevenissen, zijn ervaringen, zijn bedenkingen, zijn overwegingen schrijft hij uit in een boek. Hij is er nu in Velzeke mee bezig.
Op 10 november 2005 verschijnt het werk.
Even wat koppelingen.
Het email adres van de schrijver: chris.desaveur@skynet.be
De URL van het bedevaartsoord: http://www.mundicamino.com/
De URL van WSV Egmont: http://www.wandelclubegmont.be/



16:22 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0)

Weer thuis na de MESA

De Europese mars van de herdenking en de vriendschap duurt vier dagen.
We zijn weer thuis.
Het waren vier dagen van herinnering, die we zullen blijven herinneren.
Het waren vier dagen van vriendschap waarin we oude vrienden ontmoetten en nieuwe vrienden gemaakt hebben.
Het waren 130 verrukkelijke kilometers die zich door de wondermooie landschappen van de Ardennen slingerden.
Nu de dag er na, slaapt de ene uit. De andere gaat weer wandelen. Nog een andere moet werken vandaag.
Ik behoor tot de uitslapers.
Mijn verslagje schrijf ik later uit.
(De website van de MESA is: http://www.marche-mesa.be/ )

06:51 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0)

19-06-05

Wachtebeekse Boswandeling

Op zaterdag 25 juni 2005, zit ik in de Ardennen.
Maar ik wil toch wat reklame maken voor de boswandeling van de Kwartels in Wachtebeke.
De start is in het cultuurcentrum in het dorpscentrum van Wachtebeke.
Mogelijkheden zijn: 7 - 14 - 20 en 30 km.
Op de langste afstand kunnen geen honden mee.
Meer info op:
http://users.belgacom.net/dekwartels/

12:04 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (1)