29-05-05

Was Filips een schone?

Op zaterdag 11 juni vind je misschien een antwoord op die vraag.
Dan gaat in Philippine een jubileum tocht door.
Het is een organisatie van De Kwartels met het Comité "500 jaar Philipinne".
Er zijn verschillende wandeltochten voorzien.
Voor meer info klik een beetje door op de website van de Kwartels:
http://users.belgacom.net/dekwartels

15:41 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (3)

28-05-05

Augustijnen in Ertvelde

Een leuke, bescheiden wandeling. Gewoon in de buurt.

De WAK organiseerde weer haar augustijnen tocht in Ertvelde op zaterdag 28 mei 2005.

Het beloofde warm te worden, dus maar licht gekleed. Wat kon ik beter aantrekken dan mijn T-shirt van de 50 van Assenede. Daar staat in grote letters "Augustijn" op.

De Wandelclub Al Kontent heeft vanuit de Lindenlaan in Ertvelde een veelvoud aan tochten uitgepijld. Ze zijn gebaseerd op twee rustposten, die nauwelijks een kilometer van elkaar liggen. Door meerdere lussen in te lassen of over te slaan, worden de wandelingen langer of korter.

Ik kies voor de tocht van 27 km. Die bestaat uit 4 trajecten.

Het eerste traject brengt ons zuidwaarts. Langs de Bommels en de Hoge Wal. Ginder is het een slingerend parcours over trimpaden, bedekt met haksel. Het brengt ons ook langs een heuvel, waar duizend jaar geleden het Mottekasteel stond. Heb ik zo lang in Ertvelde gewoond, en ik wist dat niet eens. Het Mottekasteel was een houten kasteel er er rest niets van, behalve de heuvel en de omringende gracht.

De eerste rust is dan in de startplaats.

Voor het tweede traject worden we noordoostwaarts gestuurd. Het is voor de 27km stappers een lus van 8 km, die ons langs Callemansputte brengt. Naast de gipsheuvels bereiken we Zelzate. We wandelen naast het omwalde kasteel Ter Looveren. Op een andere wandeling heeft een medewandelaarster, die hier als klein kind woonde, eens omstandig en enthousiast vertelt hoe het leven in zo een goed in elkaar zat. Had ik maar haar naam en telefoonnummer gevraagd.

In de voetbalkantine van Sparta Ertvelde hebben de tweede rust. In het derde traject worden we langs een eeuwenoud bedevaartoord geleid. Even er vijf minuten vanaf knijpen om een kaars te ontsteken. Dan brengt de wandeling ons door open velden, en langs kleine boomgroep via een grote lus weer naar de voetbalkantine.

Het vierde traject heeft ook weer zijn charmes: De stenen molen en de rosmolen liggen liggen in ons parcours. En telkens weet de parcoursmeester ons weer naar Ertvelde te brengen, om dat ineens weer af te buigen voor een extra lus. Maar als we aan de bastaardmolen zijn, is het zover. Onze wandeling zit erop.

Het is best gezellig in het schooltje dat ons als startlokaal diende. De meeste wandelaars zitten ook op de speelplaats in de schaduw buiten, na te genieten met een heerlijke augustijn.




19:53 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0)

27-05-05

De zondag in Diekirch

Een tweedaagse bestaat uit twee dagen. Als de eerste dag al zo goed was, wat zal de tweede dag dan bieden?
De zondag om 7 uur 's morgens, weer weg voor de mars.
We trekken nu eerst een stuk langs de Sure. Heerlijk plat. Een opwarmertje voor wat komen zal. Langzaam aan rekt de meute zich uit van een compacte massa tot een lang lint van wandelaars. We hebben mooie zigzag lussen naar boven. Ik behoor niet tot de snelste wandelaars. Voor mij laten de snellere wandelaars zien waar we binnen een paar minuten ook zullen stappen. In ons gezelschap wandelen Duitse en Nederlandse militairen en politieagenten. Die groepen zullen ons blijven vergezellen. Hun tempo is ongeveer ons tempo. Nu eens voor ons. Dan eens achter ons. Of naast ons. Het is in die zin leuk, omdat ze een gans arsenaal van stapliederen hebben. En de deuntjes zijn zo bekend, ook al wordt - om maar een waarneming te vermelden - "Hoog op de gele wagen" in het Duits gezongen.
Als we naar beneden kijken zien we de wandelaars die achter ons zijn. Vooral in de open velden, met de vele gele bloemen, kunnen we ver naar beneden kijken.
Voor de tweede dag lopen onze wandelwegen langs vele onverharde paden. Aangenaam is het, om na een stevige klim in de zon, een stuk in de schaduw van de bossen te kunnen doorstappen.
Voor de rust en de kontroles heeft de organisatie man en macht in gezet. Groot en klein helpen mee om de wandeling te ondersteunen. Clement weet wel de jongste kaartjesknipster te treffen. Een klein meisje knipt de gaatjes in de kontrolekaarten met een allure en een autoriteit waar veel volwassenen jaloers op kunnen zijn.
We hebben dan al meer dan meer 20 km achter de rug. Maar dan lijkt het wel of we een Calvarietocht aan het afleggen zijn. Zo steil heb ik nog niet veel wandelingen meegemaakt. Eerlijkshalve moet ik wel vermelden dat we nu bergafwaarts aan het gaan zijn, en moeten voorkomen dat we op hol slaan.
En ik geef het toe. Het is voor de hoogteverschillen dat we de wandeling in Luxemburg gekozen hebben. En die krijgen we ook.
Die hoogteverschillen houden ook verschillende aangename verrassingen in. Het donker bos uit, en dan ineens een helder licht, een zonovergoten landschap voor ons dat zich kilometers ver uitstrekt. Verrukkelijk.
Om zoiets te zien, kan je gerust wat afzien.
Naar het einde van het tocht wordt het steeds drukker. De 20km stappers sluiten aan. Nog iets later de 12km stappers. Steeds meer volk op de rustplaatsen. En niet alleen Europeanen. Een kleurrijke groep Japanners weet ook de aandacht te trekken.
Bij de aankomst weet ik ineens waarom de laatste rustplaatsen zo druk waren. Meer dan 9.000 wandelaars hebben zich laten registreren.
We hebben er wel een half uur langer over gedaan dan gisteren. Acht en een half uur voor de 40 km. Nu kunnen we onze medaille met een opsteker van bronzen kanonnen afhalen.
Anderen hebben al zilveren kanonnen. Ze hebben de mars al meer dan 10 keer afgelegd, en komen ieder jaar weer terug. Niet te verwonderen. Zo een wandeltocht wil iedereen meer malen doen.

07:43 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0)

26-05-05

De zaterdag in Diekirch

De eerste dag van de 2daagse.
Zaterdag. Het is nauwelijks vijf uur. In de hoek van de tent loopt een wekker af bij Franstalige wandelaars. Ze trachten stil te zijn. Maar af en toe schijnt het licht van hun zaklantarens tegen het tentzeil. Ik sta ook maar op. Zo vroeg in de ochtend is het nog rustig aan de wasbekkens. De nacht weg gewassen, de ogen weer fris, de tandjes lekker gepoetst. We kunnen weer bergen verzetten. Maar eerst een stevig ontbijt.
In de zaal heeft de organisatie een magnifiek buffet uitgestald. Alleen voor zo een buffet zou je al naar Diekirch komen wandelen. Het systeem is simpel. Je geeft het bonnetje voor het ontbijt en het lunchpakket af. De jongens geven je een plastiek bord, bestek en een plastiek zak, en de rest is zelfbediening. Ik hoor veel Duits naast me babbelen, maar deel toevallig de tafel met andere Vlamingen.
Het ontbijt erop naar buiten.
Ondertussen zijn de inschrijvingsloketten open, en druk bezig  wandelaars te registreren. Als de fanfare eraan komt, weten we dat zo het startschot gegeven zal worden. En ik schuif aan in de groep.
Ineens zegt Clement goede dag. Hij is er ook bij. Puur toeval dat twee clubgenoten in zo een massa volk elkaar zo vroeg treffen. Dat zal de wandeling nog leuker maken. Hij zit in de buurt op een camping, en de campinguitbater is er ook bij, die stapt ook mee.
7 uur. Startschot.
De start verloopt vlot. Het gaat hier nog op de klassieke manier. Gaatjesknippers perforeren het juiste vakje van de kontrolekaart. En weg zijn we. Onmiddellijk worden we de Sure overgeleid. Diekirch ligt in de vallei, en we mogen dan ook gelijk met een (gematigde) klim beginnen.
Laat me even vertellen dat ik voor de tocht van 40 km gekozen heb. Anderen kiezen voor de 20 km, of voor de 12 km. Die mensen kunnen wat later opstarten. Daarbij wandelen ook heel wat mensen zomaar mee. Die zijn een beetje verwonderd dat er zoveel volk aan de wandel is.
Wandelen hier betekent wandelen door de bossen. Af en toe een flinke kuitenbijter. Magnifieke panorama's en een of ander oud kasteel op de bergtoppen. Dorpjes met smalle straatjes.
Wandelen met het leger betekent dat de wegen die we bewandelen volledig autovrij zijn. Op geregelde afstanden is er bevoorrading ("Ravi") met koude en warme dranken.
En als we doorheen Vianden stappen, nemen heel wat wandelaars de tijd om een terrasje mee te pikken. Ik had mijn broodjes en zo mee, maar op alle rustposten kan ook een broodje of een stuk taart gekocht worden.
We houden het droog op de tocht, en het is ook niet te warm. Dat is natuurlijk ook mooi mee genomen. Naar het einde toe komen de verschillende afstanden samen. En wordt het steeds gezelliger. De kermissfeer neemt het over van de indrukwekkende rotsen en bossen.
Om 3 uur in de middag bereiken we de aankomst. De IML is er, Ook de IVV heeft een stand en stempelt af. De vriendenkring van het leger is zo vriendelijk om ons Aktivia-wandelboekje af te stempelen.
We waren op de eerste wandeldag met meer dan 7.000 wandelaars. Onderweg zijn we Willy Timmermans tegen gekomen. Hij deed de 40, Wilma de 20.
Kijk naar hun foto's en lees hun indrukken op www.wandelervaring.nl .
Clement heeft ondertussen ook zijn foto's geplaatst op www.wandelmee.be

07:59 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0)

25-05-05

De dag voor de 2daagse van Diekirch

De avond voor de Tweedaagse van Diekirch.
De treinwijzer gaf een reis aan van bijna 5 uur. Ik nam dan ook een snippermiddag om naar Luxemburg te vertrekken. Er zitten veel andere wandelaars op de trein. Einddoel is Diekirch.
De startplaats is vlakbij het treinstation. Er heerst al veel stemming op het plein. Een bandje maakt muziek. Kioskjes zorgen dat er eten en drinken te koop is. En er staat een hele rij met inschrijvingsloketten. De opschriften zijn in het Duits, het Frans, het Nederlands en het Engels. Wie nog aan het internationaal karakter van de mars mocht twijfelen weet het nu.
Ik kies het loket met het opschrift "Logies". De formaliteiten zijn vlug vervuld, en mijn bonnetjes voor ontbijt en lunch, evenals een laisser passer bewijs, en nog wat andere paperassen rollen uit de printer. En we krijgen ook de kontrolekaart, en een A4tje in kleurendruk met de route voor de eerste en de tweede wandeldag.
Hup, weer de rugzak gepakt en op weg.
Oh, waar naar toe?
Nergens zie ik een aanduiding waar de slaapplaatsen zijn. Dus weer even terug naar het loket met het opschrift "Informatie". De militair neemt een stadsplannetje van Diekirch en tekent er op aan waar het tentenkamp is. Het kampement is over de spoorweg, op een industrieterrein nauwelijks driehonderd meter verder.
Daar staat de ingang afgezet door de militaire politie. Die brengen me naar een soort onthaaltent, en na een minimum aan checking brengt een jonge MP'er me naar de slaaptent.
Tientallen grote tenten staan in de weide. Per tent zijn zo een veertigtal bedden opgesteld. En niemand zal er een veldbed meenemen. De bedden zijn met ijzeren kabels verankerd.
Ik rol mijn slaapzak uit. Een sticker met naam en mijn kode moet ik op het voeteinde van het veldbed plakken. Naast mij liggen twee Duitstaligen, Rechtover mij een militair met insignes in het Arabisch.
Iedereen glimlacht en heet de ander welkom.
Tijd om nog even poolshoogte te nemen. Waar zijn de WC's? Waar zijn de douches? Waar zullen we ontbijten?
De douches zijn in een speciale tent. Mannen en vrouwen moeten gescheiden douchen. Bij de vrouwen heb ik het niet gezien. Maar bij de mannen kunnen zo een tiental tesamen onder de stangen waar het redelijk warme water uitsproeit.
Het ontbijt zal doorgaan in de zaal van het cultureel centrum, vlakbij de startplaats. Ik loop er nog even heen.
Daar hoor ik dan vertellen dat er al meer dan 3000 wandelaars aangekomen zijn. Ondermeer 1200 Nederlanders, 600 Belgen, en een speciale vermelding voor meer dan 200 Japanners.
De volgende dag, de zaterdag, zal om 7 uur 's morgens het startschot van de mars gegeven worden.

08:05 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0)

23-05-05

Er is een verschil tussen de weg kennen en 'm bewandelen

Op zo een militaire mars kom je wat tegen.
Een groepje wandelaars voert een vlag. Het is een gevierendeelde vlag met ondermeer een SintJacobskruis op. Vier vierkanten van elkaar gescheiden door een blauw kruis. En in de dwarsbalk staat een tekst geschreven. Ik slaag er niet in de tekst te lezen die erop staat. Mijn wandelgezel ook niet.
Dus maar de vendeldrager aangesproken. De tekst bleek te lezen als: "Quod es eram, quod sum eris". En ik kreeg er gelijk ook een een vertaling bij. "Wat gij zijt, zal ik zijn. Wat ik ben zult gij zijn."
Het opschrift komt van een grafschrift. Wel een ongewone bron om inspiratie te zoeken.
De vlaggedrager vertelde er gelijk ook bij dat dit de vlag is van de academische wandelsocieteit. Academici en wandelaars? Hoe rijm je dat te samen?
Rare vogels die wandelvereniging uit Haarlem.
Ze gebruiken zinsneden als: "wandelen is op zich saai en vervelend: het is het aankomen dat het zo leuk maakt." Zouden ze dat zelf geloven?
Ze weten het leuk te brengen.
Neem een kijkje op hun site:
http://www.wandelsoc.nl/
---
Even om verwarring te voorkomen. Het gaat hier over de vlag. Niet over de mensen in witte hemden die er toevallig achter lopen. Dat is een wandelploeg van de Nederlandse politie.

21:01 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (1)

Wandel Twee Daagse in Diekirch

Weer thuis van een magnifieke wandel twee daagse door de valleien
en de beboste bergtoppen aan de Sure.
Eerst de rugzak uitpakken.
Dan de foto's overzetten naar de PC.
En mijn bevindingen schrijf ik ook nog uit.
Nog even geduld.
Even snel:
zaterdag waren we met met meer dan 7.000
en zondag met meer dan 9.000 wandelaars.
http://www.marche.lu/


15:49 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0)