Op de stoep bij Gwy

De eerste dag van de tweedaagse van Blankenberge was alvast een dag die er wezen was.
Het was goed weer. Met verschillende nationaliteiten trokken we door het land achter de duinen.
Keuze was er tussen de familiewandeling van 6 km, de wat langere 15 km, de weer gewilde 24 en de sportieve 42. Die nam ik.
Het was leuk en geanimeerd. Een 42-kilometer, die vlot weg stapte en ruimte gaf voor verschillende ontmoetingen, en uitwisselingen van wandelervaringen.
Ik kwam heel wat bekenden tegen, en heb nu weer nieuwe vrienden kunnen maken.

Met de huidige weersvoorspellingen moet het heerlijk zijn om richting Blankenberge te trekken.
Sommige van mijn wandelvrienden zijn er al.
Met de eerste bus, ben ik er morgen ook naar toe.
Op voor de 42, zaterdag en de 42, zondag.
De tweedaagse is beschreven op:
http://www.2daagse.be/

Wandelaars zijn er in soorten.
De ene houdt ervan even een uurtje buiten te zijn. Anderen besteden er een halve dag aan. Nog anderen stappen de marathon of de 50.
De ene houdt van bergen en dalen, de andere van weidse open vlakten, nog anderen dwalen liever door de bossen.
De ene stapt om wat te zien, de andere om af te zien.
Sommige wandelaars houden van verharde wegen, anderen verkiezen de aarden padjes.
Al die wandelaars konden aan hun trekken komen in de voettochten van Brakel.
En nog meer ......
Wat ik nog nooit gezien had, was in hier in Brakel. Er werden avontuurlijke touwwandelingen doorheen boomtoppen gemaakt.
Het was al een afwisselende tocht geweest. Eenzame lussen voor de honderden 50km stappers. Drukkere weggedeelten met de duizenden korte afstandwandelaars over brede wandelpaden, waar eens een tram of een trein reed. Tuin, akkerland en natuur alom.
En dan komt ineens ook een avontuurlijk trajekt over koordbruggen tussen bomen in zicht.
Om te vertrekken moet je eerst de ladder op, de boom in. En dan gaat het verder over touwen.
Om eerlijk te zijn, ik ben naar de eindplaats gegaan, en ben niet over de touwladders getrokken. Maar ik ben toch even blijven kijken naar al die jongens en meisjes - veertig, vijftig jaar jonger dan ik - die de boomtocht wilden afleggen.

Op de 50 van Assenede vertelden wandelaars me over mooie blauwe tapijten, die in de vorm van wilde hyacinten de bodem van Brakelbos bedekken. Als je blauw wil zien moet je in Brakel zijn.
Hun enthousiasme stak me aan, en was de reden om eind april mee te gaan stappen met de voettochten "Dwars door Brakel".
Om op te gaan in een gezellige massa, te samen met duizenden andere wandelaars, is het in Brakel goed. Om de kleine beekjes die al kabbelend de Zwalm voeden, te zien en te beluisteren,  om te genieten van de vogels die voor muzikale animatie zorgen, om kennis te maken met de vele insecten, die zo meteen de maaltijd van de vogels gaan vormen, is het ook in Brakel te doen.
Het bos met zijn ondergrond komt ten volle tot zijn recht. Later in het jaar is zo een bos saai. Het is er dan donker. De bomen zijn hoog. Het bladerdak eist alle licht voor zich op, en laat aan de kleinere planten geen kans. Die moeten ervan profiteren. Nu, na de winter. De warmte is er al. Het bladerdak is nog lichtgroen. De zonnestralen kunnen de bodem nog bereiken.
En de kleintjes kunnen nu bloeien.
Hier in Brakelbos zien we de mooie hyacinten op een afstand van 40-50 meter. Vlakbij de paden die we mogen bestappen, is het nog bedekt met niet verteerde bladeren. Een mooi kleuren spel is het. Ons pad is grijsbruin tot zwart. Naast de paden zorgen de nog niet verteerde bladeren voor een kleurenspel in lichtbruine tinten. En dan verder weg, onder het licht groene van de ontvouwende bladeren, de blauwe kleuren van de hyacinten. Welke woorden kan ik hier bijvoegen? Etherisch? Hemels? Verrukkelijk?
Beste mensen. Als je een buitenfiguur bent, lees dit dan niet. Dan weet je het beter dan ik. Ben je echter iemand die om zijn boterham te verdienen achter dat flat panel moet zitten, zet dan eens alles opzij en trek eens naar het bos.

Het was heerlijk om vandaag mee te doen aan de Dwars Door Brakel.
In de wandeling van 50 kilometer heb ik wel met de verschillende deeldorpen kunnen kennis maken
Ik mag me nu de trotse eigenaar noemen van een T-shirt met het opschrift "Dwars door Brakel" 50 km Laatste zondag van april.
Ik schrijf deze week nog mijn indrukken over deze tocht met vele mooie vergezichten, uit

Ik lees in: http://users.telenet.be/bomenmeteenverhaal/spreuken/els.h... dat de els met de duivel geassocieerd wordt.
Aai, aai zal ik dan toch op bedevaart naar Santiago moeten gaan?
Hierbij het wondermooie gedicht van Goethe, in een Engelse vertaling. Mijn Duits is niet zo goed. De tekst komt uit het Gutenberg project.
(http://www.gutenberg.org/)

---

THE ERL-KING.

Who rides there so late through the night dark and drear?
The father it is, with his infant so dear;
He holdeth the boy tightly clasp'd in his arm,
He holdeth him safely, he keepeth him warm.

"My son, wherefore seek'st thou thy face thus to hide?"
"Look, father, the Erl-King is close by our side!
Dost see not the Erl-King, with crown and with train?"
"My son, 'tis the mist rising over the plain."

"Oh, come, thou dear infant! oh come thou with me!
Full many a game I will play there with thee;
On my strand, lovely flowers their blossoms unfold,
My mother shall grace thee with garments of gold."

"My father, my father, and dost thou not hear
The words that the Erl-King now breathes in mine ear?"
"Be calm, dearest child, 'tis thy fancy deceives;
'Tis the sad wind that sighs through the withering leaves."

"Wilt go, then, dear infant, wilt go with me there?
My daughters shall tend thee with sisterly care
My daughters by night their glad festival keep,
They'll dance thee, and rock thee, and sing thee to sleep."

"My father, my father, and dost thou not see,
How the Erl-King his daughters has brought here for me?"
"My darling, my darling, I see it aright,
'Tis the aged grey willows deceiving thy sight."

"I love thee, I'm charm'd by thy beauty, dear boy!
And if thou'rt unwilling, then force I'll employ."
"My father, my father, he seizes me fast,
Full sorely the Erl-King has hurt me at last."

The father now gallops, with terror half wild,
He grasps in his arms the poor shuddering child;
He reaches his courtyard with toil and with dread,--
The child in his arms finds he motionless, dead.

                                1782.*
-----

De blauwe wilde hyacinten, de witte bosanemonen hebben me in hun ban gebracht. Die wil ik nog eens zien, dit jaar.
Dat kan bij de rasechte Brakelaars.
Uit de verhalen die ik van mede-Kwartels gehoord heb, richt Brakel een reeks wandelingen vol met afwisselingen in. Flinke kuitenbijters zouden er tussen zitten. De rust- en kontroleposten zijn verzorgd, prima in orde, en verrassend.
Alleen hoe moet ik daar op een zondagmorgen geraken? Zoveel bussen rijden daarheen niet. Voor 9 uur is er geen.
Geen punt.
Een beetje heen en weer getelefoneerd en op advies van Stefaan nam ik contact met een meneer De Backer. Hij staat in voor een pendeldienst vanaf het spoorwegstation van Zottegem.
Dank vooraf, zo kan ik toch voor een lange afstand kiezen in het golvend, heuvelend, zwalmend landschap.
Hoewel ...
Ik laat het even aan de geruchtenmolen en het weerbericht over vooraleer ik beslis of het TOP BRONNEN, dan wel de TIGER BALM, of - wat ik nu wil - de  ENAME tocht wordt.
De website van de wandelclub zit op: http://www.dwarsdoorbrakel.be/

 Het is druk op zondagmorgen 17 april 2005 in de trein naar Geraardsbergen. De mensen in outdoorkleding zijn er opvallend aanwezig. Doel is de mattentaartentocht van de padstappers. De newbies worden gewaarschuwd. De padstappers weten ook heel wat modderige paden in hun parcours op te nemen. Met de regen van de voorbije dagen zal dit maar al te waar zijn.
De startplaats ligt vlakbij het station, en ginds probeert de voorzitster alles in goede banen te leiden. Via de omroepinstallatie laat ze ons weten dat er drie inschrijftafels zijn. De inschrijfformaliteiten verlopen dan ook vlot. En we kunnen zo op weg.

Er is volop keuze, korte wandelingen, natuurwandelingen, stadswandelingen. De stadswandeling lijkt me leuk, maar ik wil toch eens flink doorstappen en kies voor de wandeling van 42 km.

Iedereen krijgt bij de start een mattentaart. De bepijling stuurt ons onder de spoorweg door, naar de Dender.

Dan volgt de splitsing en mag de 42 een eigen traject volgen. Het is nog mistig. De mooie panorama's kunnen we enkel vermoeden. Boven op de heuvel, of beneden kunnen we andere wandelaars in de lus zien. Vele wandelaars zijn ons die ochtend al voor gegaan. Het spoor is duidelijk, het pad is gestapt.

Bij de eerste rust, na 9 km, hoor ik in het plattelandscafé dat er al meer dan 100 wandelaars gepasseerd zijn. Even tussendoor vermelden dat het nu “In de koning van Engeland” nog geen 10 uur is. De inrichters laten de 42 km stappers nog tot 10 uur starten. Maar ik ben al bijna twee uur aan het stappen, en nu weg voor het tweede traject. Dat begint rustig over verharde wegen. En aldra worden we weer de smalle modderige paden ingestuurd. Via een natuurgebied, dat zich nog gedeeltelijk moet herstellen, komen we aan de Dender. Aan de overkant ervan zien we het plaatselijk vliegveld liggen. Wij wandelen langs de oever zuidwaarts. We blijken nu in het Franstalig landsgedeelte te zitten. “Reserve naturelle” staat er. Nadat we de Dender overgestoken zijn, volgen we een riviertje: de Mark. Als we een pompstation gepasseerd zijn, is het geweldig: nat en groen naast de paden. Modderig en slijkerig op de paden. De twee voeten in de modder. Gelukkig worden we bespaard van de regen.

Na dit inspannend gedeelte komen we in de tweede rust. Die is in de schuur van een hoeve. Binnenin opengewerkt, met een mooi kapgebinte. Aan de illustraties te zien, wordt dit voor educatieve doeleinden aangewend. Het is het onthaalcentrum van de Reserve Naturelle Prés Rosiéres. Na 18 km is het nu tijd om wat te zitten en te eten. Ik koop een soep en een smos. Van de organisatie krijgen we niet alleen de kontrolestempel, maar ook nog een yoghurt.

Het voornaamste gespreksthema is de modder. Een Oostendenaar, een Stormvogel, vertelt dat dat nu de moeite is om naar Geraardsbergen te komen. Een man uit Diepenbeek, een Schoverik, verklaart daarbij dat het bij hen alles plat is en dat de hellingen en de dalingen hem het meest aanspreken. Zo heeft ieder zijn motivatie en zijn plezier om bij de Padstappers te gaan wandelen.

Weer weg voor het derde traject. In het bos vullen de bosanemoon en de wilde hyacint de bodem onder de boomstammen. En in de tuinbouw, vestigt een info bord ons de aandacht op een stuk grond vol met engelwortel. In Vianen hebben we de derde rust- en kontrole.

Nu trekken we verder langs een riviertje, de Mark, door het natuurschoon. Na de kapel van Sint Pauwels trekken we de berg op. Dit is nu naar mijn ogen het hoogtepunt van de wandeling. Het Kluysbos begint rustig en aardig. Maar nadien werd het puur avontuur. Handen en voeten had ik nodig om een beetje serieus te stappen. Waar zet ik mijn voet neer? Welke boom hou ik vast om niet uit te glijden? En dan ook nog wat flinke niveauverschillen. En dat alles in een kader van de blauwe wilde hyacint en de witte bosanemoon. Ook de salomonszegel laat zich al zien. Nu het bladerdak nog niet het licht tegenhoudt, hebben die planten alle kans om te bloeien.

Het bos uit werd het weer gewoon stappen. Bovenop de Bosberg is het druk. Er is een wielerwedstrijd bezig. Wij worden een smal pad ingestuurd. Langs rustige veld- en voetwegen bereiken we Moerbeke voor de vierde rust. De heilige Jozef bidt voor ons, dus wij kunnen achter zijn kapelletje even verpozen, en de gewaarwordingen op ons laten inwerken.

Dan zijn we weer weg. Zie ik het goed? Lama's hier? Het zijn schuwe beesten, in ieder geval houden ze afstand.

Naar Geraardsbergen komen, betekent ook in Geraardsbergen zelf wandelen. En dat hebben de parcoursmeesters in de langere trajecten voor het laatst bewaard. Via een breed pelgrimspad worden we naar boven gestuurd om dan weer naar de Dender af te dalen.

In een school is het de laatste rust. Die rust delen we met alle afstanden. Dan mogen we weer de Dender over. De brug wordt hersteld, dus gaat het hier even voetje voor voetje.

Nu begint het gedeelte dat ik als stadswandeling wil bestempelen: langs leuke straatjes naar de markt. De club heeft met informatiepanelen heel wat inlichtingen over de straten en gebouwen, waar we langs gaan. Het is erfgoeddag vandaag. Verschillende bouwwerken en musea zijn open voor het publiek. Ik kijk even naar beneden, naar mijn bemodderde schoenen, en besmeurde broekspijpen. Kennis maken met het culturele erfgoed zal voor een andere keer zijn. Nu doorstappen naar de muur en naar de top van de oude berg.
De kasseien die we zo goed kennen van de televisiebeelden over wielerwedstrijden mogen we nu zelf bestappen.

En na de top, rest ons niets meer dan de wandeling af te sluiten met een afdaling naar beneden, waarbij we nog over het grondgebied van een voormalige abdij trekken.

Weer naar de startplaats aan het station toe.
Daar is de prijsuitdeling bezig. Gezelligheid is troef hier.

Ik heb in ieder geval twee redenen, om nog eens in Geraardsbergen te wandelen. Dat is ten eerste omdat ik vandaag door het nevelige weer de panorama's enkel maar heb kunnen vermoeden, en uit de commentaren weet dat die verbluffend zijn. De tweede reden is, dat ik de stad ook eens wil verkennen door meer aandacht voor de stadswandeling te nemen.

De Geraardbergse Padstappers organiseerden vandaag 17 april hun mattentaarten tochten
Uit de verschillende mogelijkheden koos ik voor de 42-km tocht die ons over modderige en slijkerige weggejes door tal van natuurgebieden zou sturen.
Mijn verslag staat hierboven uitgeschreven
Andere stappers waren er ook. Lees de ervaringen op:
http://www.wandelmee.be/oostvlaanderen/wandelverslag/wand...
De URL van de organiserende club staat op:
http://www.padstappers.be
Bij Aktivia staat de uitslag:
http://www.aktivia.be/uitslagen/uitsltocht/uitslagentocht..., of via het menu van http://www.aktivia.be/

Jezus is gestorven, en weer opgestaan.
De phenix herrijst uit zijn as.
De els kan niet achter blijven.
Geveld als hij was, krijgt men hem, dank zij het stevige wortelgestel niet kapot.
De els voelt zich weer goed. Hij wordt door de stroom verzorgd.
De houtsingels kunnen weer tot leven komen, en uit de stronken in de gekortwiekte bosjes schieten de scheuten weer op. 
Dit even om te melden dat ik met de lente ook mijn electronisch herbarium weer bij hou op:
http://alisto.skynetblogs.be/