Op de stoep bij Gwy

Zaterdag zijn we 25 mei. Ik ga nog eens wandelen bij de WAK.
Hun Augustijnentocht vertrekt vanuit Ertvelde.

Zondag wandel ik in Walcheren. Het is een tocht van het Vlaams Compostelagenootschap. Vertrekken met de autobus vanuit mijn eigen gemeente. Dat is wel gemakkelijk.

Het weekend nadien is het al juni.
Dan staan De Hoge Venen op mijn programma.
Zaterdag een tocht van 48 km, waarbij we het hoogste punt van België aandoen. Zondag wordt het 18 km. Dit als voorbereiding op de trailwalk die eind augustus plaats vindt.

Het weekend daarop ben ik met Michel afgesproken om in Oostkamp te wandelen. De tocht van de Godelievestappers op 8 juni zal, vermoed ik toch, een stuk van het parcours van de Nacht van Vlaanderen bewandelen.

Eens een droge dag vandaag. Gelukkig voor de Reigerstappers. Die richten vandaag hun Madoutocht in. Een wandeltocht in het Meetjesland. Een wandeltocht voor oude meetjes? Neen! Het is vandaag een midweekwandeling voor iedereen.
Een wandeltocht volgens de AKTIVIA-formule. Start tussen 8 en 15 uur wanneer je wil. Volg een uitgepijld traject. Kies de afstand die bij je tijdsbesteding en temperament past. Doe het sportief en snel, of hou het op uw gemakje en geniet van de omgeving. 

Het speelde zich vandaag af tussen het Keigatbos en het bos van het Leen, met daartussen het kleinschalige akker- en weidelandschap van het Meetjesland. Kleinschaligheid troef hier. Dat was zo al vanaf de startzaal. De parochiezaal van Oostwinkel waar de tocht start, heeft maar een gewone deur. Niets imponeert aan het gebouw. Het oogt zo gewoon, zo bescheiden. Desalniettemin genoeg ruimte voor de wandelaars. De startplaats fungeert ook als aankomstplaats en als 1ste rustplaats voor de wandelaars die de 15 dan wel de 20 km kiezen. 
De tweede rustpost was bij de ballonvaarderij Madou, waar deze wandeltocht haar naam aan ontleent. Vanaf de loods van Madou hadden we trouwens ook een lus door het Leen. Het Leen is een plek waar de bomen onze vrienden zijn, waar de bomen gesprekken met ons voeren, en hun bladeren ons omarmen. 
Dat was een van de eerste poëtische ontboezemingen die ik ginder op een bord las.  Er stonden meer borden met gedichten langs de bospaden. Ook de salomonszegel, die overvloedig in de bermen voorkwam, trof me. 

Wat is het goed om buiten te zijn!

Een midweektocht in Oud-Heverlee, dat is de moeite om er heen te gaan.

De wandelsportvereniging van Heverlee had als startplaats een lokaal op het DonBoscodomein. Vanaf het treinstation wezen blauwe pijlen me de weg er naar toe, en zo kwam ik doorheen een parkbos langs achter binnen.

Ik schreef me in, en koos uit de verschillende wandelingen voor een tocht van 9 km langs het natuurdomein 'De Doode Bemde' een ruig gebied langs de meanderende Dijle. Deze tocht bracht ons langs het bos terug naar het Zoete Water en zo weer naar de startzaal.

Na een soep en een boterham kip kap stapte ik de lus van 6 km. Die bracht ons wat hoger door de holle wegen van het Meerdaalwoud. 

Een mooie tocht vandaag. Alleen jammer van de regen. De eerste lus heb ik volledig onder de paraplu gelopen. De tweede ook. Mijn schoenen en broekspijpen zagen er nogal uit, van de modder en het slijk. 

Toch heb ik wat foto's gemaakt. Klik hier.
Voor de website van de wandelclub, klik hier.

Op deze pinkstermaandag koos ik voor de wandeltocht in Sint-Lievens-Houtem.
Inrichter was de club 'Land van Rhode', een club die niet bang is van wat modder en slijk, en altijd tracht om de wandelaar te trakteren met een leuk parcours doorheen de natuur.
De weersvoorspelling was niet zo goed, maar de regen is gelukkig weg gebleven.

Zo rond half elf zette ik aan. Ik zou vandaag de 21 km wandelen. Eerst een parcours dat ons naar Oombergen bracht. Onderweg ontmoette ik Linda, die hier de 30 km kwam wandelen. We hadden elkaar dit jaar nog niet gezien, de rest van de tocht hebben we dan ook samen gestapt.

Het was een toffe tocht langs veel smalle paadjes, langs achterafjes. Soms werden onze broekspijpen goed nat van door het natte lange gras te stappen, maar al bij al werden we van de modderblubber bespaard. 

Veel wandelkennissen hier vandaag. Iemand waarmee ik dikwijls op de bus zit, kwam speciaal naar hier voor de barbecue. Die komt graag naar een tocht die ook wat de bevoorrading betreft goed verzorgd is.

Na de tocht kon ik mijn wandelboekje bijwerken, met de balpen, die iedere wandelaar van de club kreeg. Ik vul nu mijn wandelboeje in met een blauwe stylo van het Land van Rhode. En is het toeval of niet? Ook het tussenblad dat ik in mijn wandelboekje gebruik is er een van dezelfde club.

Ik was na de tocht nog vroeg thuis. Ik kon met Linda mee rijden, waarvoor mijn hartelijke dank.

Bij het verlaten van de zaal kwam ik René tegen. Klik hier voor zijn foto-reeks.
Ik meen ook een glimp van de Nederbelgen te hebben opgevangen. Ik zal zeker ook lezen wat Patrcick en Linda schrijven op: http://nederbelgenopstap.skynetblogs.be/.
Hoe dan ook doorblader ik iedere week de wandelgazette en ga ik grasduinen in de vele wandelervaringen die Beneluxwandelen aanhaalt.  

Al verschillende keren heb ik in Diest gewandeld. Iedere keer legde ik toen de nadruk op het stappen, op het neerzetten van een goed tempo. Vandaag wou ik het over een andere boeg gooien, en mijn wandeling focussen op de traagheid, op het kijken, op het beschouwen.

De wandelclub die de tocht inricht noemt zich 'Wandelend Paal' En ze kunnen er nogal wat van! Een mooi uitgebouwd parcours bracht me in een eerste lus door Molenstede. Af en toe een heuvel, landwegen die zich door bospartijen slingeren. Mooie villa's bewaakt door luidruchtige honden brengen wat rumoer in de tocht, waardoor de stilte naderhand des te meer voelbaar is.
De wandelclub zorgde voor informatiebordjes, die ons inlichten over het verleden van de streek. Zij vestigden onze aandacht voor de tijd dat het hier nog de zee was, wat aan de grondlagen te merken is. Zeer veel aandacht besteedden zij natuurlijk aan de vesten, die niet zo oud zijn als ik dacht.

De grote rust hadden we in het domein Webbekoms Broek, en van daaruit bewandelde ik dan de lus rond het vliegveld. Magnifieke landschappen in de zon, om dan aan een oud fort weer in bebossing en woest land met brem terecht te komen.

Ik hield het vandaag op 17 km. En vanaf Webbekom stuurden de wandelpijlen ons in een 3de traject het Middeleeuwse Diest in. Doorheen een zonnig en rustig vrouwhof stapten we. Naast het ziekenhuis  stapten we door een park van 800 jaar oud. Via nieuwere wijken bereikten we dan de aankomst.

Het was een mooie tocht. Echt de moeite om er zolang voor op de trein en de autobus te zitten.
Klik hier voor enkele van mijn foto's.

De vijand is binnen gevallen. Het Belgisch leger trekt zich terug. Deze foto komt uit de reeks 'Een eeuw in beeld' van de Gazet van Antwerpen.

Via een websitebouwer uit Rieme kwam ik op de betrokken reeks van die krant terecht.

De man uit Rieme heeft op zijn eigen website meer over de wereldoorlog gepubliceerd, of aangehaald. Klik hier.